การจัดการความรู้

 “ทรัพยากรที่ส่งผลให้เกิดมูลค่าและคุณค่าเพิ่มมากที่สุดในองค์กร”  คือ “ทรัพยากรบุคคล”  กลุ่มบุคคลเหล่านี้ถือเป็นทุนมนุษย์   อันประกอบด้วยความรู้ ทักษะ ประสบการณ์  ค่านิยม รวมถึงพฤติกรรมที่จำเป็นต่อการปฏิบัติงาน เพื่อให้บรรลุผลสำเร็จตามเป้าหมายขององค์กร   ความรู้ความสามารถของทรัพยากรบุคคล นับเป็นทุนทางปัญญา ที่สามารถ   นำมาสร้าง หรือพัฒนาให้เกิดคุณค่าแก่องค์กรได้  ด้วยปัจจัยนี้จึงมีการนำแนวคิดใหม่ ที่ใช้ความรู้ ทักษะของบุคคล                 ในองค์กรมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ร่วมกันเพื่อพัฒนาองค์กร  เรียกว่า การจัดการความรู้ หรือการทำ KM

“ทำไมต้อง KM” มักเป็นคำถามแรกที่บุคลากรในหน่วยงานถามถึงมากที่สุด  คำตอบคือ  องค์กรต่างๆในปัจจุบันเข้าสู่ยุคการแข่งขันที่รุนแรง และประสบปัญหาเรื่องการพัฒนาองค์กรอย่างต่อเนื่อง ในการรักษาจุดแข็งขององค์กรให้คงอยู่ เนื่องจากบทบาทในการพัฒนาองค์กร บางองค์กรนั้น มักขึ้นอยู่กับกลุ่มบุคคลเพียงบางกลุ่ม โดยเมื่อบุคคลที่มีบทบาท            ต่อความสำเร็จขององค์กรเหล่านี้ ออกไปจากองค์กร  ความรู้ ทักษะ และความเชี่ยวชาญ  ที่เป็นส่วนสร้างความแข็งแกร่งขององค์กร  มักหายไปพร้อมบุคคลกลุ่มนี้ด้วย  ซึ่งส่งผลกระทบต่อองค์กรเป็นอย่างมาก

คณะวิศวกรรมศาสตร์  มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลศรีวิชัย  เป็นองค์กรหนึ่งที่กำลังเติบโต ท่ามกลางยุค           การแข่งขันและการเปลี่ยนแปลง  “ความรู้”  จึงเป็นทรัพยากรสำคัญ และก้าวแรกในการพัฒนาองค์กร  การจัดการความรู้  จึงเป็นกลยุทธ์ที่คณะวิศวกรรมศาสตร์ ให้ความสำคัญ เพื่อสร้างความรู้ให้เกิดขึ้นในองค์กร  โดยสร้างระบบ กลไก จัดบรรยากาศภายในองค์กรให้เกิดการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ส่งต่อ นำความรู้จากภายนอกมาปรับใช้ ภายในคณะฯ   เพื่อให้บุคลากรทุกฝ่ายสามารถเข้าถึงความรู้ขององค์กรได้ง่าย และสะดวก  เพราะการทำงานโดยการใช้ความรู้ที่ถูกต้อง ทันสมัย โดยวิธีการที่ดีที่สุด มีขั้นตอนน้อย  ประหยัดเวลาและทรัพยากร  จะทำให้การปฏิบัติงานภายในองค์กรเกิดประสิทธิภาพ           สูงสุด  เป็นนวัตกรรมที่นำมาซึ่งความภาคภูมิใจ และความสุขในการทำงาน  โดยมุ่งเน้นให้บุคลากรทุกคนในคณะฯ                   มีความรู้ ความเข้าใจระบบการทำงาน โดยยึดหลักสำคัญ 4 ประการ คือ

ข้อแรก พัฒนาให้ทุกคนเป็นคนเก่ง มีความกระตือรือร้นพัฒนาตนเองอย่างต่อเนื่อง
ข้อสอง เปิดใจให้กว้าง ไม่มีอคติกับเพื่อนร่วมงาน  ร่วมกันแก้ไขปัญหาขององค์กร
ข้อสาม แบ่งปันความรู้ แบ่งงานกันทำเป็นทีม  และเรียนรู้ซึ่งกันและกัน
ข้อสี่ จัดวิธีคิดให้เป็นระบบ คำนึงว่าสิ่งที่ตัดสินใจไปในวันนี้  อาจส่งผลในวันข้างหน้า

ดังนั้น  หัวใจของการพัฒนาองค์กรแห่งการเรียนรู้ จึงขึ้นอยู่กับ คนทุกระดับในองค์กร การจัดการความรู้และ               การนำพาองค์กรเพื่อมุ่งสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้  เป็นสิ่งที่ต้องดำเนินการคู่กัน  การนำความรู้ที่อยู่ของบุคลากรในหน่วยงานมาแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ส่งถ่ายความรู้ซึ่งกันและกัน คือ การเปลี่ยนความรู้ที่มีในบุคคลแต่ละฝ่าย  ให้เป็นความรู้ขององค์กร  นับเป็นสิ่งจำเป็น ในการเตรียมรับการเปลี่ยนแปลงที่อาจเกิดขึ้นในอนาคต และสามารถให้องค์กรดำรงอยู่และคงความ           เป็นเลิศอย่างยั่งยืนต่อไปในอนาคต......."

“ร่วมกันฝันให้ไกล...และไปให้ถึง...เพื่อก้าวสู่องค์กรแห่งการเรียนรู้....

ของราชมงคลศรีวิชัย”