...ดูหนังกันดีกว่า...




ผมชอบดูหนังมาตั้งแต่เด็กๆครับ ถ้าจะย้อนไปเรื่องที่จำได้ที่ชอบ คือ เรื่อง หนุมานกับสิบเอ็ดยอดมนุษย์อุลตร้าแมน ความสุขสมัยเมื่อเด็กๆ คือ เมื่อทราบข่าวว่าที่วัดจะมีหนังกลางแปลงมาฉาย ก่อนอื่นต้องขออนุญาติแม่ก่อนว่าจะำำไปดูหนังที่วัดกับเพื่อนๆบ้านใกล้กัน หรือไปกับพี่ชาย พี่สาว สมัยก่อนแม่ของผมมีบ้านพักอยู่ที่โรงพยาบาลโพธาราม ราชบุรี ซึ่งโรงพยาบาลจะอยู่คนละฝั่งถนนกับวัดโพธาราม การเดินทางก็ไม่ยากและค่อนข้างใกล้แต่ที่สำคัญต้องข้ามทางรถไฟด้วย ต้องคอยดูให้ดีดีเพราะอันตรายมาก



โอกาสที่จะมีหนังฉายก็มีทั้งงานเทศกาล หรือ งานศพ ส่วนหนังที่ฉายก็จะมีแบบให้ดูฟรีๆไม่มีกิจกรรมอะไรมาแทรก และ อีกแบบก็จะเป็นขายยา ฉายไปสักครึ่งเรื่องก็จะหยุดฉายเพื่อขายยา แต่เท่าที่จำได้ขายได้ไม่ดีเท่าไร เราจะเรัยกหนังพวกนี้ว่า หนังขายยา เด็กๆไม่ชอบเพราะไม่ได้ดูต่อเนื่อง ถ้าช่วงไหนงานเยอะก็จะมีหนังเกือบทุกเดือน ถ้าไม่ค่อยมีงานก็ทิ้งช่วงไปสองสามเดือน




การเตรียมตัวก็ไม่มีอะไรมาก หาหนังสือพิมพ์เก่ามาสักเล่มไว้ปูรองบนสนามหญ้าที่เป็นสนามฟุตบอลของวัด ถ้าวันไหนมีเพื่อนนำเสื่อไปก็จะหรูหรามากทีเดียว  การดูหนังกลางแปลงนั้นดีตรงที่ว่าไม่ค่อยอึดอัด มีหลังคาเป็นฟ้าค่ำคืน อยากลุกไปไหน ซื้ออะไรก็สะดวก ของกินที่ผมชอบที่จะมาขายก็มีพวก ข้าวโพดคั่วทำกันสดๆ ปลาหมึกปิ้ง ขนมรังผึ้ง ลูกชุบ น้ำอัดลม ขนมผิง โรตี สายไหม และ ขนมอื่นๆอีกมากมาย




ปกติแล้วถ้าไปวัดตอนกลางคืนก็จะน่ากลัวครับ แต่วันไหนมีหนังคนไปมาก ไม่น่ากลัว แต่ถ้าวันไหนดูหนังผีเช่นเรื่องแม่นาค ขากลับจะหวาดเสียวครับ เพราะตอนเราเดินกลับบ้านพักในโรงพยาบาล ส่วนใหญ่จะเห็นแต่พยาบาลเข้าเวร อากาศก็ค่อนข้างเย็น มืด กว่าจะเดิินลัดเลาะไปถึงบ้านพัก แทบจะวิ่งกันเลย อีกอย่างบ้านพักก็อยู่ไม่ไกลจากห้องดับจิตมากนัก ให้บรรยากาศได้ดีจริงๆครับ พอกลับมาถึงบ้าน ต้องเรียกแม่กับพ่อเปิดประตูให้ ปกติเราก็จะกลับกันไม่ดึกมากครับ ประมาณ 4-5 ทุ่ม เพราะหนังจะฉายประมาณ 2-3 เรื่องขึ้นอยู่กับงาน แต่ปกติดูไม่เกิน 2 เรื่องก็กลับบ้านแล้วครับ กลับดึกเกินเดี๋ยวจะโดนตี ก็ได้แต่รอว่า เมื่อไร เดือนไหน เด็กน้อยๆอย่างพวกเรา จะได้ไปดูหนังกลางแปลงอีกครับ...


ขอบคุณภาพจากอินเตอร์เน็ตครับ...