วันนี้ ( 7 กุมภาพันธ์)  ผมอยู่บ้านไม่รู้จะทำอะไร  แม่บ้านชวนให้ไปเดินซื้อของกัที่ตลาดน้ำบางน้ำผึ้งใน  ก็ดีเหมือนกันเพราะผมไม่เคยไปมาก่อนเลย  ตลาดนี้อยู่ที่อำเภอพระประแดง  โดยอยู่บนฝั่งเดียวกับตัวอำเภอ  อำเภอพระประแดงเป็นอำเภออกแตก  มีแม่น้ำเจ้าพระยาแบ่งตัวอำเภอออกเป็นสองซีก

          บ้านผมอยู้ฝั่งตรงข้ามกับตัวอำเภอ  เมื่อจะไปตลาดน้ำบางน้ำผึ้งใน ต้องขับรถข้ามแม่น้ำ  พอไปถึง  โอ้โฮ ตลาดอะไรนี่  คนเยอะมาก ลักษณะเขาทำเป็นถนนปูนรอบวัด  อีกด้านติดคลองและแม่น้ำ ของขายเพียบเลย มีทั้งของพื้นบ้านและนอกพื้นบ้าน 

          ส่วนใหญ่จะเป็นของโบราณ เช่นปลาตะเพียนต้มเค็ม  ปลาสลิดต้มเค็ม  ใส้กรอกโบราณและอะไรต่อมิอะไรมากมาย  ผมเดินไปซื้อของไป หิวก็แวะซื้ออาหารกิน  ได้ของที่อยากได้จนหิ้วแทบไม่ไหว  กะว่าพอแล้วขณะเดินมาที่รถเพื่อกลับบ้าน  สายตเหลือบไปเห็นผลไม้ชนิดหนึ่งที่ผมชอบกินมาตั้งแต่เด็ก ๆ  ปัจจุบันผมพยายามหาแต่ไม่เคยเจอเลย

         ไม่รู้ว่าท่านจะรู้จัก "ลูกไข่เน่า"  หรือไม่ ?  ไข่เน่า เป็นผลไม้ ลูกโตกว่าลูกหว้านิดหน่อย ต้นของเขาผมไม่เคยเห็น  แต่จำได้ว่าเวลามีงานวัดแถวบ้าน  แม่ค้านำมาขายเป็นกะละมังเลย  ราคาไม่แพงสลึงหนึ่งได้ถุงเบ่อเร่อ รอยเกลือป่นนิดหน่อยอร่อยมาก เขาขายถุงละสิบบาท เหลืออยู่แค่ห้าถุง  ผมเหมาหมดเลย

          ความสำคัญอยู่ตรงนี้ครับ นอกเหนือจากได้มีโอกาสทานผลไม้ที่ถวิลหาแล้ว  เมื่อหลายเดือนก่อน  ผมอ่านหนังสือเรื่อง กินเป็นลืมป่วย  เขาให้ข้อมูลที่น่าสนใจว่า มีงานวิจัยชี้ให้เห็นว่าอีกประมาณ 4-5 ปีข้างหน้าจะมีผู้ป่วยสูงอายุเป็นโรคสมองเสื่อมถึง 9 ล้านคน  หนังสือเล่มนี้ ได้เสนอวิธีดูแลสมองไว้หลายประการ และหนึ่งในข้อเสนอ เขาบอกว่า ให้กินน้ำกระชายแล้วกินน้ำใบบัวบกตาม จะส่งบำรุงสมองได้โดยตรง และผลไม้ชื่อลูกไข่เน่าเป็นผลไม้ที่บำรุงสมองได้ดีมาก

          เห็นมั๊ยครับว่า ถึงชื่อจะแลดูน่าเกลียด  แต่สรรพคูณเพียบ  ลองไปหาทานกันนะครับ  และต้องขออภัย ถ้ามีการพิมพ์ผิดพิมพ์ถูก เพราะพิมพ์ไปกินลูกไข่เน่าไป สมาธิเลยน้อย