ท่านผู้รู้แนะว่า

 

บนเส้นทางแห่งการฝึกตน เราต้องสวมหัวใจหรือมีจิตใจของมือใหม่เสมอ ๆ ทั้งนี้ เพราะมือใหม่นั้นมีความเป็นไปได้ต่าง ๆ มากมาย แต่ผู้ที่เกิดความชำนาญแล้วนั้นจะมีทางเลือกไม่มากนัก

 

เมื่อนำมาพิจารณาด้วยใจอย่างใคร่ครวญแล้ว พบว่า บนเส้นทางฝึกพัฒนาจิตใจแห่งตนนั้น มันขึ้น ๆ ลง ๆ จะมีหลายครั้งที่ทำได้ดี และหลายครั้งที่ทำไม่ได้ดี การสวมหัวใจของผู้เริ่มต้นเรื่อย ๆ นั้น จะทำให้เราไม่ประมาท ที่จะหยุดการพัฒนา ประมาณนั้นขอรับ

 

ดู ๆ ไปก็คล้าย ๆ การเดินมรรคเพื่อทะลุกรอบอันคับแคบแห่งตน จนไม่มีตนนั้นเอง