เป็นอารมณ์ชนิดหนึ่ง   ที่เป็นไปตามความคิด  อาจจะเป็นเพราะ  เสียรู้   อาจเป็นเพราะ  เสียใจ  หรืออาจจะเป็นเพียง.....คิดมากไป  ใช่ไหม 

เคยบ้างไหม  ที่อยู่คนเดียวและว่างงาน  เลยคิดไปต่างๆนานาว่า.....ทำไมเป็นอย่างนี้  ทำไมไม่เป็นอย่างนั้น 

ดังนั้น  ไม่อยากให้สมองคิด  จึงต้องหันมาทำงาน  ทำ ทำ เพื่อให้สมองไม่คิดในเรื่องที่สับสน  วุ่นวาย  จนเลยเถิดมาถึง....เสียรู้ และ เสียใจ

*****

เสียรู้  เพราะ ความพลาดหวัง  ผิดหวัง  ตั้งใจว่า....น่าจะเป็นอย่างนี้  แต่แล้วกลับมาแปรเปลี่ยน  พลิกผันไป...จนทำให้เกิดความเสียดาย  ที่สูญเสียไป...นั่นคือ  การเสียรู้  

หักห้ามใจไม่ได้  จึงเกิดอารมณ์เสียใจ   พอที่ประทังได้  ก็เพียง...เหงา เศร้า และร้องไห้

*****

เสียใจมาก   ดับอารมณ์ของการสูญเสียไม่ได้  แค้น  เคือง  จนเกิดอาการ....เจ็บใจ  

ครูอ้อย  เจ็บใจ  หรือ  ภาษา  ท้องถิ่น คือ เจ็บกระดองใจ  คือ  เสียใจมากๆๆ  จนเจ็บปวดรวดร้าว  มันส่งไปถึง  ต่อมน้ำตา  เลยมาที่อกหนัก  จนอึดอัด  หายใจไม่ออก  และ ไปถึงในท้อง  มากเสียจนต้องล้มตัวลงนอน  หลับตา.....พยายามหาทางออกให้กับตัวเอง   ให้หายความรู้สึก....เจ็บใจ  เสียใจ

*****

ความรู้สึกแบบนี้  ไม่ได้เข้ามาบ่อยนัก  เพราะ มักจะเป็นคนอารมณ์ดี   คิดบวก  สรวลเสเฮฮา  จนนามสกุลว่า....แซ่เฮ  

แต่ครูอ้อย เป็นปุถุชน  คนสามัญ  ย่อมยังคงมี.....รัก  โลภ  โกรธ  หลง   เป็นธรรมดา  ที่ยังไหวหวั่น  พรั่นพรึง   ยังคงต้อง.....ใช้เวลา  ปลดปลง  ทำใจ  บำรุงจิตใจ   ไม่ให้สะทกสะท้านไปกับ.....สิ่งเร้า

*****

ในยามที่ล้มตัวลงนอนไม่ได้  ยังคงต้องเผชิญหน้ากับสิ่งเร้า  ครูอ้อยจะมีวิธีการง่ายๆ  ที่จะไม่ต้องพบกับสิ่งเร้า  ที่เป็น...วาจา  นั่นคือ  เดินไปดื่มน้ำ  และอมน้ำนั้นไว้  ไม่ต้องกลืนลงไปในคอ....อมไว้ นาน นาน นานจนกว่า  สิ่งเร้าวาจานั้น  เลือนลางจางหายไปเอง.....

หยุดลงแล้ว  ไม่มีวาจา  ถกเถียงกัน  ให้ยืดยาว.....

ครูอ้อย  มานอนคิดว่า  อะไร  มาทำให้เปลี่ยนไป....มันต้องมีสิ  คิดเพียงใกล้ๆที่จำนนต่อหลักฐาน.....

อ๋อ...นี่เอง...เพราะ เจ้านี่เอง....มาเป็นตัวแปร  ทำให้เปลี่ยนไป.....คิดออก  บอกได้  จึงหาย  เสียใจ  หายเจ็บใจ  และ  มีอารมณ์ที่ดีเกิดขึ้น.....นั่นคือ  การให้อภัย

การให้อภัย...เกิดขึ้นกับใคร  ความรู้สึกเสียรู้  เสียใจ  เจ็บใจ  เจ็บกระดองใจ.....จึงหายไปสิ้น 

เคยบ้างไหม  เจ็บใจ  จนมาถึงให้อภัย