It's TOO LATE..

นี่ก็ล่วงเลยเข้ามาในเดือนที่สองของปีใหม่  ปีเสือ  หรือที่ใครหลายๆคนเรียกว่า  " ปีเสือทอง"  แต๋ก็ไม่รู้ว่า จะมีสักกี่คนที่ได้โชคดีในปีที่ทุกๆต้องการที่จะมีชีวิตที่ดีขึ้น

 

ย้อนกลับไปในคืนสุดท้ายของปี ' 52

   มันไม่ได้แตกต่างจากการใช้ชีวิตตามปรกติในแต่ละวันเลยแม้แต่น้อย  เมื่อตื่นขึ้นมาก็ทำกิจวัตรประจำวันตามประสาเด็กสักศึกษามหาวิทยาลัย  แต่มัน....เหมือนกับว่าได้มีการเตรียมตัวเล็กน้อยสำหรับคืนนี้  เพราะได้ไปซื้อเสื้อผ้า เพื่อเตรียมฉลองวันแรกของปีเสือทอง ( เรียกตามข่าวในทีวี ) หลังจากนั้นก็ต้องเลิกลาจากการซื้อของ  แล้วเตรียมตัวที่จะเข้าทำงาน 

   เวลางาน...ก็ไม่แตกต่างเท่าใดนัก  แต่เมื่อเวลาใกล้เข้ามา  ผู้คนเริ่มหลั่งไหลมาจากที่ต่างๆ เข้ามา ในสถานที่เริงรมณ์ใกล้เคียง  หรือไม่ก็  ลานเบียร์ด้านหน้าร้าน  จากการที่คิดว่ามันคงไม่ต่างอะไรจากวันๆหนึ่งเท่านั้น  แต่กลับกลายเป็นว่า ตื่นเต้นมากมาย

  และเมื่อวินาทีสุดท้ายสิ้นสุดลง  เสียงพลุไฟก็เริ่มดังขึ้น  แสงไฟสว่าง สวยงาม  ผู้คนส่งเสียงร้องต้อนรับรุ่งอรุณแห่งปีใหม่

  ที่น่าขำก็คือ  "ร้อนรน" ที่จะกลับบ้านไปเปลี่ยนชุด เพื่อออกมาเป็นส่วนหนึ่งในผู้คนเหล่านั้น  จากที่ไม่เคยคิดว่ามันก็แค่  " วันๆหนึ่ง"

  เมื่อเข้าไปร่วมสนุกกับเพื่อน และคนที่ไม่รู้จักเรย  แต่ทุกคนกลับส่งเสียงกู้ร้อง  ดื่มสุรา  รวมทั้งตัวผม

  อาจมองว่าปีใหม่จะต้องมีแต่เรื่องที่สนุกสนาน  ไม่มีอะไรให้ต้องวิตก  ตามคำที่ว่า " สิ่งเก่าๆ ก็ปล่อยไว้ในเก่า "  แต่ผมเอง  เป็นคนหนึ่งที่ทำไม่ค่อยได้  เพราะเรื่องบางเรื่อง  เราเองก็ไม่สามารถที่จะทิ้งไป  เป็นเพียงแค่ " ความหลัง" ได้  แต่มันกลับส่งผลมาในทุกวัน แม้แต่เวลาที่เราลืม เราเองก็ไม่สามารถที่จะละสิ่งเหล่านั้นได้เลย

  สุดท้าย  คืนแห่งการเฉลิมฉลองก็จบลง  เริ่มต้นวันใหม่ในปีใหม่  กับความรูสึกที่ว่า " ผู้คนหายไปไหนกันหมด "  และนั่นก็เป็นเพียงเรื่องที่ทำให้แอบยิ้มได้  วันรุ่งอรุณแห่งปีใหม่......

                                                                      punpuan...