วันนั้นผมยังไม่เข้าใจหรอกว่าความรักที่แม่ถักทอมาเป็นหมวกนั้นมันมีค่าขนาดไหน จนกระทั่งวันนี้วันที่ผมอยากจะถักทอหมวกไหมพรมอย่างแม่บ้างเพื่อที่จะมอบให้ใครสักคนหนึ่ง
คิดถึงหมวกไหมพรมถักของแม่
วันนี้คิดถึงหมวกไหมพรมถักของแม่จังเลยที่แม่เคยถักให้เมื่อตอนเป็นเด็ก จำได้ว่าเวลาใส่หมวกไหมพรมถักที่แม่ถักให้แล้วมันรู้สึกอุ่นท่ามกลางอากาศที่หนาว และมันก็รู้สึกว่าหมวกไหมพรมสีฟ้าคาดขาวนั้นมันช่างสวยที่สุดในโลกเลย
เพราะวันนั้นผมยังไม่เข้าใจหรอกว่าความรักที่แม่ถักทอมาเป็นหมวกนั้นมันมีค่าขนาดไหน จนกระทั่งวันนี้วันที่ผมอยากจะถักทอหมวกไหมพรมอย่างแม่บ้างเพื่อที่จะมอบให้ใครสักคนหนึ่ง แต่แล้วหมวกไหมพรมในจินตนาการของผม ที่ผมจะถักทอมันขึ้นมากลับกลายเป็นว่า ด้ายไหมพรมนั้นมันเป็นของคนอื่น ถ้าผมคิดจะถักทอมันต่อไปมันก็น่าจะเป็นหมวกไหมพรมแห่ง "อทินนาทานา" หรือหมวกไหมพรมที่ได้จากการลักทรัพย์ หรือสิ่งของของผู้อื่นที่เขารักและหวงแหนของๆเขาจนสุดซึ้ง
หมวกไหมพรมนั้นจะแทนด้วยคำว่า รักบริสุทธิ์แล้วไม่ได้ เพราะด้ายไหมพรมนั้นก็ถูกถือครองด้วยผู้อื่น ซึ่งเรามิอาจหยั่งรู้ได้ จะรู้ได้ก็เพียงแค่เจตนาที่จะถักทอมันเท่านั้น
วันนี้เราจะเลิกถักทอความรักกันซักทีนะ เพราะว่ารักนี้มันเกินสองคน..ลาก่อน ความรู้สึกดีๆ ขอบคุณที่ช่วยเป็นนางเอกในบทกลอนให้..ขอบคุณครับ
ราตรีสวัสดิ์
PMMAN
อ่านแล้ว คิดถึงแม่จัง
จำได้ว่าสมัยเด็กแม่ชอบถักมาก พูดว่าถักทุกอย่างที่ขวางหน้า เลยอ่ะ
ติดตามอ่านตลอดอ่ะค่ะ แต่ม่ายค่อยได้เม้น เป็นกำลังใจให้นะค่ะ
ขอบคุณที่แวะเข้ามาเยี่ยมเยียนและให้กำลังใจนะคะ
และก็ของคุณที่คอยติดตามค่ะ ^^