การแลกเปลี่ยนเรียนรู้และเติมเต็ม

  ถ้ากล่าวถึง วังน้ำเขียว จ.นครราชสีมา คงคุ้นหูกันดี เพราะเป็นแหล่งท่องเที่ยวที่มีชื่อเสียง ในขณะนี้ ไปผาเก็บตะวัน ไปชมทุ่งเบญจมาศหลากสีสันบานสะพรั่ง ไปกินพุทรานมสด และหลากหลายพืชพันธุ์ที่เราต้องซื้อกลับมาบ้านฝากเพื่อนพ้องมากมาย

 แต่ครั้งนี้ ผู้เขียนไปเพื่อปฏิบัติธรรม ธรรมชาติปฏิบัติค่ะ

หากเราขับรถเข้าสูหมู่บ้านไทยสามัคคี ได้สักสามกิโลเมตร ก็ให้สังเกตขวามือ จะมีป้ายเขียนทางเข้าสวนสวยคณต่อ ใช่แล้วค่ ผู้เขียนไปที่นั่น ไปพักค้าง และอยู่กับธรรมชาติมา สองคืนกับสามวัน ตามที่บอกกล่าวไว้

แปลกนะ กับลำคลองสีขุ่นๆ ที่คดเคี้ยวทอดยาวออกไป ทำให้ใจของเราพลอยสงบเยือกเย็นไปกับสายน้ำ ที่นิ่งหรือกำลังไหล ก็ดูไม่ออก แต่ภาพบนผืนน้ำ กลับแจ่มชัดอัศจรรย์

เพียงได้ยืนบนสะพานไม้แคบๆ กับแสงแดดอุ่นๆ ใจเราที่เคยโลดแล่น ตลอดเวลา กลับหาที่สุดของใจได้

 

บางครั้งก็มองเห็นสิ่งใกล้ตัว บางครั้งภาพแทรกซ้อนก็เลือนไป

 

ธรรมชาติสอนให้ปรุงแต่งน้อยลงไปทุกที กับอาหารที่แสนจะธรรมดา ที่เราแทบจะไม่เคยสั่งมารับประทาน แต่ครั้งนี้ กลับเป็นอาหารที่สร้างความพอดีพอเหมาะให้กับสภาพร่างกายเรา

อาคารโล่งๆ ที่มีแขกมาเยี่ยมเยือนเสมอ มานั่ง มาพัก มาพูดคุย ฟังบรรยาย และสำหรับให้เรานั่งรับประทานอาหาร ด้วยความสุขใจ

ธรรมะของครูต่อ เป็นไปอย่างการแลกเปลี่ยนเรียนรู้และเติมเต็มให้กัน เหมือนพี่สอนน้อง และให้กำลังใจ ที่สุด ทั้ง ๑๘คน ก็กลับบ้าน ด้วยความเบิกบานใจ สดชื่นแจ่มใส เหมือนกล้วยไม้ช่อนี้ ที่ใหญ่ไม่แพ้หัวใจเราเลย

 เอาบุญมาฝากค่ะ กับการทำใจง่าย เป็นไปอย่างธรรมชาติ แต่ก้าวหน้ากว่าที่เราคิด

สวัสดีค่ะ