ทำอย่างไร....ดี

ยายธีจากบ้านเมืองนี้ไปเมื่อ คศ.1972 ด้วยความอยากรู้อยากเห็นสิ่งใหม่ๆที่ไม่มีในบทเรียน..นอกบทเรียนสิ่งแรกที่ได้เห็น..ทุ่งดอกไม้ทุ่งหญ้า..ป่าเขา..ทุกอย่างจัดอยู่ในความเป็นระเบียบ..เรียบร้อย..บ้านเมืองสะอาดสะอ้าน..ผู้คนไม่พลุกพล่านอย่างบ้านเรา..เห็นหิมะ..ความเย็นเยือกที่แฝงไปด้วยความงามเมื่อ..หิมะปลกคลุมใบไม้..ต้องแสงแดด..เกล็ดหิมะที่ต้องแสงแวววาวระยับ...ไปเดินเล่นท่ามกลางความงามเหล่านั้น...ที่เห็นน้ำในลำคลอง..แม่น้ำ..กลับดำสกปรก...เพื่อนบอกว่าอย่าว่าแต่คนแม้แต่สัตว์ที่สัมผัสน้ำอาจตายได้...วิ่งรถไประยะทางสองพันไมล์...จากเบอร์ลินถึง..เซอรเลนโต..คาปรี..นั่นแหละเห็นน้ำทะเลทีว่า  สะอาดหน่อย...นอกนั้นฝั่งทะเลในอิตาลี่ เหมือนมาบตาพุดบ้านเราตอนนี้..นี่เป็นสิ่งที่ยายธีได้เห็นในอดีต...เดี๋ยวนี้น้ำในฮัมบอรก..บางแห่งประกาศว่าเป็นน้ำที่ปลากลับมาอาศัยอยู่ได้และเพิ่มจำนวนมากขึ้น..บางแห่งประชาชนลงไปอาบเล่นได้เหมือนเดิมโครงการณ์เหล่านี้..มีอายุประมาณสิบปี...และเขาทำได้...ยายธีกลับมาบ้านเห็นแต่น้ำดำเน่าเสีย..ป่าเขาลำเนาไพรมีดีๆก็แผ้วถาง..ลำห้วย..เป็นที่ทิ้งขยะ...ทุกแห่งหนเต็มไปด้วยขยะ..ริมฝั่งทะเลเรา..ไม่มีที่ไหนไม่มีขยะ..น้ำทะเลเป็นฟองฟอด..ขยะลอยฟ่องเนียะ ทำอย่างไรดี..กับสิ่งแวดล้อมของเรา..