"ไม่มีอะไรจะทำร้ายเธอ ได้เท่ากับเธอทำตัวของเธอเอง"
(เพลง: ก้อนหินก้อนนั้น โรส ศิรินทิพย์ หาญประดิษฐ์)
เนื้อเพลงนี้ผุดขึ้นมาทันที ที่ได้รับรู้ว่า.....
(แม่)"ต่อไปนี้ ไม่ซื้อมาขายแล้ว"
(น้าๆ)"เราทำขายเองเลยดีไหม ไม่ต้องไปง้อแล้ว"
"...**"""....*.*ll......***#####""........"(และอีกมากมายหลายประโยคที่เห็นจะมีน้ำโห และ อารมณ์ร่วมเต็มที่)
เรื่องของเรื่องคือ เตี่ย(พ่อ)ไปที่ธุระที่อ.ติดกันแล้วที่นั่นมีอาหารที่อร่อยขึ้นชื่อ เตี่ยเลยซื้อมาฝากแม่ และก็คนแถวๆบ้าน หลังๆมาก็พัฒนามาเป็น การรับมาขาย โดยการที่ทางร้านก็จะส่งขึ้นรถประจำทางมา แล้วเขาก็จะมาส่งที่บ้าน หรือ บางทีก็ไปรับของเอง ทุกอย่างก็เป็นไปด้วยดี ขายดี .... จนเกิดเหตุการณ์ที่สะสมมาเรื่อยๆ เช่น ซื้อเท่าไหร่ก็ไม่ลดราคา ขายเท่าราคาปลีกทั่วไป บางทีไปก็ไม่ได้(ทั้งๆที่ไปรอเป็น ชั่วโมง) จนในที่สุดแม่ก็ตัดสินใจว่า ...... ทำเองก็ได้
** เกิดสมการ
เริ่มจากการเป็นลูกค้า > พัฒนาเป็น พ่อค้าคนกลางช่วยกระจายสินค้า > และกลายเป็นคู่แข่งในที่สุด
เป็นสมการการเปลี่ยนแปลงที่น่ากลัว
แต่จริงๆแล้ว ก็เพราะตัวเอง ที่สร้างคู่แข่ง ทั้งๆที่น่าจะได้ผู้ร่วมค้าที่ดี กลับกลายเป็นคู่แข่งที่น่ากลัว
ระวังนะ!บางที เราอาจจะสร้างคู่แข่งโดยที่เราไม่รู้ตัวเลย
เพลงๆนี้เหมาะจริงๆค่ะ ว่าปะ
เห็นด้วยครับ บันทึกนี้ชัดเจนมาก เคยเจอคล้ายๆกันครับ
เห็นด้วยเหมือนกันค่ะ
เมื่อวานนี้ไปเดินประตูน้ำ เจอแต่ร้านที่ไม่ค่อยเข้าท่าค่ะ
คล้ายว่าเค้าคิดว่าขายถูกแล้ว ไม่แคร์ลูกค้าเลยค่ะ
หรืออาจเป็นเพราะอากาศร้อน ประจำเดือนไม่มา หรืออะไรก็ตามแต่
คนขายอารมณ์ไม่ดี ลูกค้าก็ไม่อยากซื้อของล่ะค่ะ
เป็นบันทึกที่คมมากครับ และมันก็เกิดขึ้นแล้วจริงๆด้วย
ในวงการธุรกิจ ไม่มีมิตรแท้ หรือศัตรูถาวรหรอกครับ
ขอบคุณสำหรับบันทึกดีๆครับ ^^