ละคร...ชีวิต


ทำไมรู้สึกเหนื่อยอย่างนี้

ดั่งว่า...ชีวี...จะจบสิ้น

ดั่งลมหายใจ...จะโบยบิน

ดั่งดวงจินต์...จะขาดรอน-รอน

 

นี่หรือ...ชีวิต

ใครลิขิต...ใครสั่งสอน

อ้างว้าง..โศกเศร้า..ร้าวรอน

ทุกบททุกตอน...ใครสร้างมา

 

ใจฉัน...จะขาดแล้ว

หายใจแผ่ว...กายอ่อนล้า

แต่...อยากถามสักครา

ผู้สร้างมา...ให้จบฉันท์ใด

 

ถ้า..ยังไม่สร้างตอนจบ

...ขอรบกวนหน่อย..ได้ไหม

ปิดฉากชีวิต..ฉัน..ลงไป

แล้ว...จะไม่ขออะไร..อีกเลย

                            กิ่งไผ่...ใบหลิว

คำสำคัญ (Tags): #คำประพันธ์
หมายเลขบันทึก: 332610เขียนเมื่อ 30 มกราคม 2010 23:47 น. ()แก้ไขเมื่อ 6 กันยายน 2013 22:19 น. ()สัญญาอนุญาต: ครีเอทีฟคอมมอนส์แบบ แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า-อนุญาตแบบเดียวกันจำนวนที่อ่านจำนวนที่อ่าน:


ความเห็น (4)

นี่แค่กลอน หรือชีวิตจริงครับ ... ขอให้เป็นแค่กลอนเถอะ เศร้าจัง

สวัสดีค่ะ...คุณฝนแสนห่า

ณ...ตอนนั้น...เป็นความรู้สึกของชีวิตจริง

ณ...ตอนนี้...เป็นร่องรอยของความรู้สึกที่ถูกบันทึกไว้

ที่...แม้แต่ตัวผู้เขียนเอง...ยังรู้สึกสัมผัสได้ถึงความเศร้า

ขอบคุณนะคะ...ที่มาเยี่ยม

..สวัสดีครับ

..เก็บหัวใจที่ถูกความรักทิ้งขว้าง

..เดินผ่านทางที่โรยด้วยหยดน้ำตา

..ใจที่ยังมีแผลรอรักแท้เข้ามา

..ช่วยเยียวยาให้เจ็บมันจางหายไป..

..ชีวิตยังมีหวัง..ครับ

สวัสดีค่ะ...soraya

...หัวใจที่บาดเจ็บ...กาลเวลาช่วยดูแลจนหาย

...ทิ้งไว้...เพียงร่องรอยของความรู้สึก..ที่บันทึกไว้ด้วยบทกวี

ขอบคุณนะคะสำหรับกำลังใจดีๆ

พบปัญหาการใช้งานกรุณาแจ้ง LINE ID @gotoknow
ขอแนะนำ ClassStart
ระบบจัดการการเรียนการสอนผ่านอินเทอร์เน็ต
ทั้งเว็บทั้งแอปใช้งานฟรี