ผมไม่เคยครับ

เป็นครั้งแรกของการเขียนเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับเด็กนักเรียนของตัวเองค่ะ เผื่อท่านที่ได้อ่านจะได้นึกไปถึงเด็กนักเรียนของท่านว่า "เด็กเราก็มีแบบนี้เหมือนกัน"

เริ่มเรื่องกันเลยดีกว่าค่ะ

เป็นเรื่องของเด็กชายที่มีชื่อว่า"นาย" เป็นเด็กนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6

เค้าเป็นเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ ที่นั่งอยู่ข้างหลังห้อง มีจินตนาการสูงส่ง

ชอบวาดรูป ระบายสีเป็นชีวิตจิตใจ และจะทำผลงานได้ดีในทุกๆครั้งที่วาด

เค้าเรียกกันว่า "เด็กหัวศิลป์"

เด็กหัวศิลป์คนนี้เป็นคนมีความสามารถมากๆ ในเรื่องของการแสดงออก เค้าชอบทำเสียงต่างๆ ชอบทำหน้าตาในอารมณ์ต่างๆ โดยพื้นฐานเค้าเป็นเด็กที่อารมณ์ดีอยู่แล้ว จึงทำให้เค้ากล้าที่จะแสดงออก เพราะความกล้าแสดงออกนี้จึงส่งผลให้เด็กชายนายถูกรับเลือกให้เป็นนักแสดงตัวเอก ในงานฉลองศาลาหลังใหม่ เค้าตื่นเต้นมาก หน้าตาที่แสดงออกมานั้น ซีดมากกว่าจะเป็นสีแดง และประโยคที่ตามมาก็ทำให้บรรดาผู้ที่รอฟังคำตอบนั้น หัวเราะกันใหญ่ "ผมไม่เคยครับครู ไม่เคยได้ถูกเลือกให้ทำกิจกรรมอะไรเลยตั้งแต่เรียนมา 6-7 ปี" เค้าดีใจและซึ้งใจมาก โดยผู้ที่รับฟังก็รู้สึกสะเทือนใจว่าทำไมเด็กที่มีความสามารถเช่นนี้ถึงถูกมองข้าม หลังจากวันนั้นในความรู้สึกของผู้เขียน ก็ได้รู้สึกว่า คนที่มีความสามารถแต่ไม่มีใครเห็นก็เหมือนกันกับการปิดทองหลังพระ ที่ทำอะไรที่ดีที่เป็นประโยชน์แต่ไม่ได้บอกให้ใครรู้ 

เด็กชายนาย "ผมไม่เคยครับครู" หลังจากนี้ไปคงต้องเปลี่ยนคำพูดใหม่อีกครั้งเป็น

"ผมเคยแล้วครับครู"