ด้วยความคิดถึง..จึงมาหานำรักมาให้...

....แม่สอนไว้ว่า...ถ้าเขาไม่มา..เราก็แค่ไปหาเขา....

 

....ก็ในเมื่อการเดินทางเข้าอบรมที่ กทม. มีช่องว่างอยู่ 1 วัน กับอีก 2 คืน ...

 

         จะเดินทางไป-กลับ หนองคาย-กทม. ก็ใช่ที่

อยู่กับที่..ห้องพักก็ใช่ผม...

ใจถวิลแสงแดดและสายลม

ที่คอยห่มด้วยมิตรภาพจากชาวโกฯ

  

      อ.ขจิต มิตรทางไกล กำแพงแสน       

จับรถแจ้น นครปฐมก็ไกลโข

ได้เจอกันครั้งแรกแทบ ไชโย...

อ. โก้ ขับรถเครื่องชมมหาลัย

    

          แปลงดาวเรืองตัดดอกออกสะพรั่ง

นิสิตนั่งดูแมลงในแปลงผัก

นิเวศดี ตัวห้ำ-เบียน มาพร้อมพรัก

แต่ที่หนักคือโรคราทำลายใบ..

 

      จากแปลงพืชท่าน ดร.พาดูสัตว์

ชี้รอยตัด ชิ้นเนื้อที่อร่อย...^^

ผมสังปลา อ.แบ่งเนื้อมาให้ไม่น้อย

ส้มตำคอยครูตุ๊กแก ครูพรรณนา

 

           นั่งหลังร้านนอกห้องแอร์แชร์สนุก

ต่างปล่อยมุข ขำฮา ประสาศรี

อ.ขจิต จ้องม้าโยกนาน หลายนาที

แต่คนขี่กลับเป็นผม ช่างสมใจ..

 (บอกแล้วว่าอย่ายุ อิอิ)

 

           แสนปาล์ม...ฝากไว้ก่อนไว้ตอนหน้า

เป็นข้ออ้างที่จะมาเยี่ยมอีกหน..

ครูพรรณนา ฉกตัวมาบางลี่ในบัดดล

ครูตุ๊กบ่น..นอนบ้านหนูได้..ที่ไหนกัน 555

 

           อ.พิสูจน์ยิ้มรับในต้อนเช้า

ท่าน ผอ. โทรเข้า..เสียดายไม่ว่างหนอ

พี่ครูพรรณนาว่างสอนแล้ว ไม่รีรอ

เช่ารถต่อ...ท่องสุพรรณ กันสักที

  

           ตลาดเก้าห้อง ของเก่ามีชีวิต

ปีนพิชิต หอดูโจร และโรงสี

นักท่องเที่ยว ทั้งตลาดมีแค่เรา 3 ชีวี

แม่ค้าดีใจใหญ่ ได้คนคุย...(พี่ครูส่งภาษาจีน..)

 

           เข้าสุพรรณรับน้องมะเดี่ยวศรี

จากสุรินทร์ฝึกงานที่โรงพยาบาลใหญ่

เพื่อลูกชายพี่ครู จากแดนไกล

ร่วมไหว้พระวัดป่าเลไลย์ ไปด้วยกัน

 

           ซุ้มขุนช้าง ซุ้มขุนแผน แสนสะท้าน

ต่อยักษ์ยาน ปู่คง อันยิ่งใหญ่

วัดพระนอน น้องมะเดี่ยว เสี่ยงทายใจ

ทั้ง 4 ใบเซียมซี ชี้ทางเดียว(คู่ยังไม่เกิด 555..)

           ไปทุกที่มีแขกน้อยสบายหน่อย

ต่างปลดปล่อยจินตนาการผสานศิลป์

คนขับรถช่างเจรจาเป็นอาจิณ

ลัดเลาะสิ้น ดูค้างคาวแม่ไก่ ใหญ่จริง ๆ

 

           เย็นย่ำค่ำลงที่แพริมน้ำ

ครูตุ๊กแกสมทบซ้ำ ตามคำขอ

พรุ่งนี้จรเข้ากรุง ฯ ไม่รีรอ

เสียดายน้องม่อนหนอ..ไม่ได้เจอ

 

 กราบขอบคุณ อ.ปัญญา พี่ครูพรรณนาเป็นอย่างยิ่ง

ซาบซึ้งสิ่งที่เมตตาน่านับถือ

ขอขอบคุณ อ.ขจิตร่วมหารือ

อ.พิสูจน์ก็ยังถือขนมฝาก คารวะด้วยใจ

 

 ครูตุ๊กแกช่วยดูแลตามที่ว่าง

ถึงอยู่ห่างโทรห่วงใย ไม่ห่างหาย....

ขอขอบคุณ “โกทูโน” มิเว้นวาย

คงไม่สายได้แทนคุณ ทุกท่านเอย....

 

ก่อนจบมีคำถาม....

ทำไมเขาปักธูปกลัวหัวครับ...^^

เฉลยครับ...อิอิ..ไม่มีใครตอบ..