เมืองไทยเราเป็นเมืองพุทธ ปกติเราจะได้ทำบุญกันทุกครั้งที่เป็นงานบุญใหญ่ เช่น วันวิสาขบูชา มาฆบูชา เป็นต้น
แต่เมื่อวิถีการดำเนินชีวิตของคนบางกลุ่มเปลี่ยนไป จากปกติคือเช้าขึ้นมาก็ไปทำงานตกเย็นก็กลับบ้านนอนหลับพักผ่อน ถูกเปลี่ยนไปเนื่องจากหน้าที่การงาน อย่างเช่นคนที่ต้องทำงานในโรงพยาบาลที่ต้องให้บริการตลอด 24 ชม. ซึ่งภาระการทำงานไม่เหมือนคนอื่นๆ
โรงพยาบาลก็กำหนดการทำงานกันใหม่
ที่นี่เค้าจะต้องท่องวันทำงานกันใหม่ครับ คือ บ่ายๆ เช้าๆ ดึกๆ อ็อฟๆ
ท่องกันแบบนี้ บางคนไม่เข้าใจคืออย่างนี้นะครับ คำว่าบ่าย (16.00-24.00น)
ดึก(24.00-08.00น.) เช้า (8.00-16.00น) อ็อฟ(หยุด)
แต่ในการทำงานจริงๆ นั้นไม่ใช่จะอย่างนี้ เค้าจะขึ้นกับหลายอย่าง อย่างเช่นช่วงปลายฝนต้นหนาว อย่างนี้ การทำงานก็จะมีความถี่มากขึ้น เพราะต้องทำงานแทนเพื่อนร่วมงานที่ลา เนื่องจาก
ลูกของเพื่อนร่วมงานป่วย ไหนจะมีเรื่องของงานศพ และอีกหลายเรื่อง นะครับ
ก็ทำให้ภาระการทำงานของคนในโรงพยาบาลนั้นหนัก มีช่วงการทำงานที่กระท่อนกระแท่นไม่แน่นอน เวลาพักผ่อนน้อย ลูกๆ ต้องถามกันทุกวันว่าวันนี้เวรอะไร?
คุณแม่เองก็ต้องตอบกันทุกครั้งไป นี่ไม่รวมคุณพ่อถามอีกด้วยนะ !
เรื่องสุขภาพของคนดูแลคนไข้ นี่ก็ไม่ต้องห่วงบางทีป่วยหนักกว่าคนไข้เสียอีก แต่ต้องมาทำงานเพราะเป็นหน้าที่ เป็นความรับผิดชอบ
คนเราหากมีความลำบากมาก ความสุขก็จะน้อยลงเป็นธรรมดานะ
เราทุกคนที่ทำงานให้บริการด้านสุขภาพก็เข้าใจเรื่องราวเหล่านี้กันอย่างดีแหละครับ
พวกเราก็พยายามที่จะทำให้ทุกชีวิตของคนโรงพยาบาลกลับมาเหมือนปกติให้มากที่สุด
มีความสุขดั่งคนอื่นๆ เขา หากเราสามารถสร้างสุขให้กับคนทำงานได้ ความสุขก็จะถูกถ่ายทอดไปสู่บริการของเขา ไปสู่ตัวผู้ป่วยที่รับบริการด้วยมือของเขาในโรงพยาบาลที่เรารัก
หนึ่งในหลายสิ่งที่น่าสนใจก็คือ การคืนความสุขให้กับชีวิตคนทำงาน
และทุกๆ ชีวิตในโรงพยาบาลแห่งนี้
ก็คือ การจัดให้มีการตักบาตรเช้าทุกวันพฤหัสของโรงพยาบาลพิจิตร ซึ่งเป็นการทำให้หลายชีวิตที่เคยทำบุญได้มีโอกาสทำบุญตักบาตรอีกครั้ง ทำให้บุญมาอยู่ใกล้มือมากขึ้น
เป็นมหากุศลที่น่าทำมากๆ เพราะสถานที่นี้โดยปกติจะไม่มี และก็มีได้ลำบากมาก
เนื่องจากเป็นสถานบริการหรือห้องทำงาน ไม่ใช่ที่สาธารณะ
จะเกิดได้ด้วยการเล็งเห็นคุณค่า ของการทำบุญตักบาตรเพื่อสร้างความสุข
และที่นี่ท่าน ผอ. ก็เป็นผู้ริเริ่มให้เกิดกิจกรรมดีๆ อย่างนี้ขึ้น
การทำบุญตักบาตรก็ทำกันง่ายๆ ครับ หลายท่านไม่ได้เตรียมอะไรมา ก็สามารถที่จะทำได้โดยใช้ปัจจัยทำกันโดยตรงเลย เมื่อได้ทำสิ่งตอบแทนก็ต้องได้มา ก็คือคำอธิฐานในใจ
ตรงนี้ก็เป็นความปรารถนาที่แต่ละคนตั้งใจล่ะครับ ไม่จำกัดจริงๆ หลายท่านทำบุญน้อยแต่อธิฐานขอถูกรางวัลที่หนึ่งชุดใหญ่ บางท่านอธิฐานขอให้รวย ...ทุกท่านสามารถทำได้
เป็นความสุขแบบหนึ่งที่สร้างความหวังให้กับทุกชีวิต
สร้างความสงบ เมื่อพวกเราได้ยินเสียงให้พรจากพระ
และผู้คนนั่งรับพรกันอย่างเรียบร้อยและมีความสุข
หากองค์กรอื่นๆ ที่ได้เห็นภาพนี้แล้วและคิดทำบ้าง สิ่งดีงามนั้นต้องเกิดขึ้นมากมายอย่างแน่นอน
