Appreciative Inquiry : การขอแบบอาศัยตัวนำร่อง

ที่ขอนแก่นวันนี้อากาศถือว่าดีครับ

ถึงจะมีฝนตกอยู่บ้าง แต่ท้องฟ้าไม่อึมครึมละ

พอจะได้เห็นแสงอาทิตย์อยู่บ้าง ผมเพิ่งกลับมาจากการสอบ Final เลยครับ

วิชาสุดท้ายของเทอม และเป็นวิชาที่ผมไม่ถนัดอย่างที่สุด ( ว่าง่ายๆคือไม่ชอบ แฮะๆ )

นั้นก็คือ "บัญชีเพื่อการตัดสินใจ" พูดถึงข้อสอบงวดนี้ก็พอทำได้ครับ แต่เสียดายอยู่นิดส์นึง

ทำไม่ทันซะงั้น... แต่ไม่เป็นไรครับ ทำเต็มที่แล้ว แถมสิ่งที่ผ่านไปแล้วเรากลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้ซะด้วยซิ ^^



มาทำปัจจุบันให้ดีที่สุดดีกว่าครับ.. นั้นก็คือการนำสาระดีๆที่ได้จากการขอมาแบ่งปันให้กับทุกท่านชาว GTK ยังไงละครับ

เรื่องราวในวันนี้เป็นภาคต่อของเมื่อวานที่หลายๆ ท่านถึงกับ ...งง... กับคำศัพย์ใหม่ที่ผมตั้งขึ้น นั้นก็คือ "การขอแบบอาศัยตัวนำร่อง"

เคสในวันนี้เป็นเคสที่เกี่ยวกับธุรกิจครับ... เรื่องราวจะเป็นอย่างไร จะน่าสนใจแค่ไหนนั้น ตามผมมาเลยครับ ^^



เรื่องในวันนี้ผมได้ฟังมาจากอาจารย์สอนวิชาการตลาดของผมครับ ท่านได้เล่าเรื่องนี้เป็นเคสกรณีศึกษาในคาบเรียน

อาจารย์ผมเล่าว่า "พวกคุณเวลาไปต่างจังหวัดเนี่ย เคยแวะกินข้าวข้างทางกันไหม... สังเกตุไหมว่าเราไม่รู้หรอกว่าร้านไหนอร่อย

เพราะเราก็ไม่ใช่คนในพื้นที่ แถมร้านมันก็ขายอาหารคล้ายๆกัน มีอยู่วันหนึ่งอาจารย์ไปที่จังหวัดร้อยเอ็ด (ถ้าผมจำไม่ผิดน่าจะใช่นะครับ)

มองไปข้างทางก็มีร้านอาหารเต็มไปหมด อาจารย์ก็ไม่รู้ว่าจะกินร้านไหนดี แต่ไปสะดุดตากับร้านร้านหนึ่ง ซึ่งมีรถจอดเต็มหน้าร้านไปหมด

ไม่เหมือนร้านอื่นๆที่ลานจอดรถโล่งโจ่ง อาจารย์เลยตัดสินใจจอดกินที่ร้านนี้ เพราะมันมีรถจอดเยอะ อาหารน่าจะอร่อย

ประกอบกับชื่อร้านที่ว่า "ข้าวแกงร้อยหม้อ" อาจารย์ก็คิดภาพว่าคงจะมีกับข้าวให้เลือกละลานตา จนไม่รู้จะกินอะไรดี"



ผมถามอาจารย์ "แล้วมันอร่อยไหมครับอาจารย์" อาจารย์ผมตอบ "รสชาติก็โอเคนะ แต่ที่ผมวาดภาพไว้ก่อนเข้าไปมันผิดหมดเลย

รถจอดเยอะๆคนน่าจะเต็มร้าน แต่พอเข้าไปมีคนนั่งอยู่แค่ 2-3 โต๊ะเอง กับข้าวที่คิดว่ามีเป็นร้อย ก็มีแค่ไม่กี่อย่าง

แต่รอบร้านเขาเอาหม้อเป็นร้อยๆใบมาร้อยกับเชือกเป็นการตกแต่ง... ผมเลยถึงบางอ้อ.. ร้อยหม้ออย่างนี้นี่เอง"

ผมถามต่อ "แล้วรถที่จอดเยอะๆของใครละครับอาจารย์" อาจารย์ตอบ"เป็นของเจ้าของร้าน ลูกๆหลานๆและก็พวกลูกจ้างนั้นละ"



ตัดมาที่จุดนี้ครับ... หลายๆท่านอาจจะสงสัยว่าร้านนี้นำเทคนิคการขอแบบอาศัยตัวนำร่องไปใช้ยังไงกันน๊าาาา... มาดูกันครับ ^^

เคสนี้เป็น "การขอให้เข้าไปใช้บริการในร้านอาหาร" โดยบริเวณนั้นก็มีร้านอาหารเยอะแยะเต็มไปหมด

ร้านนี้จึงสร้างจุดต่าง โดยใช้ "รถ" เป็นตัวนำร่องในการดึงดูดลูกค้าครับ เพราะลูกค้าที่ผ่านไปผ่านมาส่วนใหญ่ย่อมจะคิดว่า

ร้านอาหารที่มีคนเยอะ มันต้องอร่อย และที่ร้ายไปกว่านั้นการตั้งชื่อร้านที่สื่อออกมาแล้วเห็นภาพอย่าง "ข้าวแกงร้อยหม้อ"

ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่ช่วยเสริมให้ตัวนำร่องนั้นดูสมเหตุสมผลยิ่งขึ้น จนทำให้อาจารย์ของผมเข้าไปใช้บริการในที่สุดยังไงละครับ


เป็นยังไงกันบ้างครับ... กับ"การขอแบบอาศัยตัวนำร่อง"ในเคสนี้ หลายๆท่านอาจจะรู้สึกว่าเหมือนถูกหลอก(แต่เต็มใจให้หลอก)

ส่วนผมมองว่าเป็นความชาญฉลาดของเจ้าของร้านแห่งนี้เลยก็ว่าได้ครับ ขอด้วยจิตวิทยาล้วนๆ เพียงแค่เอารถมาจอดเยอะๆ

ก็สามารถดึงดูดลูกค้าให้เข้าไปใช้บริการได้แล้ว... ครั้งต่อไปผมจะพา Go Inter ไปกับธุรกิจในต่างแดน

ด้วยเทคนิค"การขอแบบอาศัยตัวนำร่อง"นี้ครับ... ลองนำไปปรับใช้ดูครับ แล้วมันจะให้ผลที่น่าแปลกใจเลยทีเดียว ^^



แล้วคุณละคิดยังไง