การขอนิดนึงแต่เป็นการขอให้กับตัวเอง

จากบล็อกของไพรัชต์ หนีตามกาลิเลโอ ความฝัน และการขอแบบ Build up for Goal ทำให้เกิดแรงบันดาลใจมาเขียนเรื่องราวของตัวเอง มีอยู่ว่า

จากการทำงานในแต่ละปี j จะมีการลาพักผ่อนเพื่อไปเที่ยวแบบท่องเที่ยวนานๆ และการเที่ยวแต่ละครั้ง มันจะเหมือนว่า มีความอิ่มตัวเกิดขึ้น อิ่มทั้งกายคืออิ่มหนำสำราญ และอิ่มใจ คราวนี้ความอิ่มที่ได้รับนั้น เมื่อมันถึงจุดสมดุล นั่นคือ จุดที่ความตึงเครียดอย่างไม่รู้ตัวของสมองของเราที่ได้รับในการทำงานมาตลอดทั้งปี ได้รับความกลับคืนสู่สมดุลมัน เสมือนกับการให้รางวัลชีวิตตัวเอง จู่ๆ ตอนมองออกไปนอกกระจกรถโค๊ชซึ่งต้องเดินทางผ่านข้ามเมืองด้วยระยะเวลายาวนานก็เกิดคำถามถามตัวเองมากมาย ว่าปีนี้ที่ผ่านมา เกิดเรื่องราวอะไรกับชีวิตการทำงานของเราบ้าง แล้วปีหน้ามีแผนจะทำอะไรเพิ่ม ปีหน้าจะเล่นอะไรแล้วให้ได้ดีเด่นและดีที่สุด แล้วปีนี้ ยังแก้ไขอะไรไม่ได้ ยังมีจุดอ่อนที่ตรงไหนอยู่ พลันตามสติตัวเองให้ทัน ก็ขนลุก และตื่นเต้นว่า "ชั้นเป็นอะไรไปเนี่ย"

ถามผู้รู้ ผู้รู้ตอบว่า มันคือภาวะการเข้าสู่จุดสมดุลของสมอง เมื่อสมองเข้าสู่จุดสมดุล มันจะเรียกสิ่งเหล่านี้ว่า "การตกตะกอนความคิด" 

เมื่อเกิดการตกตะกอนความคิดแล้ว ความคิดใหม่ๆ ในหัวมันจะโลดแล่นออกไป แต่ไม่ใช่ว่ากับเรื่องไร้สาระนะคะ มันมีแต่จะเพิ่มพูนความนึกคิด จินตนาการที่เป็นไปได้ เหมือนเป็นการสร้างพันธกิจ และพันธกิจ ... ให้ดีขึ้นในปีถัดๆ ไป 

การขอนิดนึง ที่ขอกับตัวเอง นั่นคือ ขอให้มีเวลาได้เที่ยว หยุด ลาพักผ่อนในทุกๆ ปีหน่อยเหอะ อย่างน้อยก็ปีละ 1 ครั้งที่ได้ลาหยุดเป็นเวลานานๆ  การหยุดพักสมอง และล้างพิษให้ชีวิตและจิตใจที่ได้สั่งสมมาในรอบปี จะช่วยทำให้เกิดอาการอิ่ม และพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับการแก้ไขปัญหาใหม่ ในปีถัดไป

ภายหลังจากการบอกเงื่อนไขให้แก่ตัวเองนี้ ทำให้ j พบว่า เป้าหมายส่วนใหญ่สามารถทำได้สำเร็จในปีนี้ หลังจากที่การตกตะกอนของความคิดได้เกิดขึ้นในปีก่อน

 

แล้วคุณล่ะ คิดอย่างไรเกี่ยวกับการตกตะกอนของความคิดคะ

jw