ตุ๊กตา...คือ คำที่ข้าพเจ้า ขอเรียกใช้คำว่า "เป้าหมาย"
คำว่า "ตุ๊กตา" คือ คำที่พ่อแม่ครูบาอาจารย์ท่านได้เมตตาชี้แนะแนวทางต่อข้าพเจ้าว่า "เรานั่นน่ะควรตั้งตุ๊กตาไว้เลยว่า ในการทำอะไรสักอย่างนั้นเราจะทำอะไร ทำอย่างไร วางแผนไว้เลย
ซึ่งข้าพเจ้ามาใคร่ครวญในการทำกิจต่างๆ นั้น...จะพบว่า หากข้าพเจ้าได้ตั้งตุ๊กตาและเป้าหมายชัดเจนต่อตนเองแล้ว ค่อนข้างจะมีความมุ่งมั่นแน่วแน่ไปสู่เป้าหมายหรือตุ๊กตานั้น... ดั่งเช่นจำได้ว่า ครั้งหนึ่งในชีวิตเคยไปปีนเขา "ภูกระดึง" ซึ่งเมื่อย้อนไปกว่าสิบห้าปี...ยอดเขานี้ขึ้นได้ค่อนข้างยาก.... เมื่อไปถึงซำแฮก (ที่พักแรก) ได้ถามต่อตนเองว่า ปีนมาทำไมเนี๊ยะ... จะลงก็ลำบาก จะปีกต่อเมื่อแหงนคอดูคอตั้งบ่าก็สูงสุดยอดเลย...แล้วเรามาทำไมเนี๊ยะ... แต่ที่สุดแล้ว ข้าพเจ้าก็ไม่ได้เหตุผลอะไรสำรับตนเองเลย แต่ก็ยังปีนต่อ ทั้งเหนื่อย ทั้งหนาว และปวดไปหมดทั้งตัว...
ที่สุด...ข้าพเจ้า ก็สามารถพิชิตยอดภูกระดึงได้...ด้วยความอดทน
และเมื่อมาใคร่ครวญ...เรื่องราวต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นการเรียน เคยถามตนเองเหมือนกันว่าเรียนอะไรมาตั้งมากมาย ถามว่า เป้าหมายอยู่ที่การเป็นอาจารย์มหาวิทยาลัยไหม...ก็ไม่ เพราะนั่นไม่ใช่สิ่งที่ปรารถนา อ้าว...แล้วเรียนไปทำไมเยอะแยะหลายสาขา...คำตอบก็คือว่า อยากรู้ว่า...เรียนหลายๆ สาขาแล้วชีวิตจะเป็นอย่างไร อารมณ์ ความรู้สึกนึกคิดจะเป็นเช่นไร... อืม ที่สุดแล้วก็รู้ว่า อ้อ มันเป็นเช่นนี้เอง...
มาถึงวันนี้...ก้าวมาสู่การทำงานสงเคราะห์มากขึ้น รายได้ก็ไม่ได้มี ชื่อเสียงก็ไม่ได้เอา...แถมบางครั้งเสียทั้งเงิน ทั้งชื่อเสียง...แต่ก็ยังทำ ก็ถามตนเองอีกว่า "ทำทำไม"...เสียงแห่งภายในก็ตอบว่า "ทำเพราะ...คนทำน้อย เรารู้ว่าไม่มีใครอยากทำงานเช่นนี้ เมื่อเรารู้อย่างนี้ เราจะเพิกเฉยไปได้อย่างไร...เราจึงทำ"...แค่เนี๊ยะแหละ เป้าหมายของการทำของข้าพเจ้า...
เมื่อข้าพเจ้าตอบต่อตนเองได้...ข้าพเจ้าก็ค่อนข้างจะมุ่งมั่น และชัดเจนต่อตนเอง คลุกอยู่และทุ่มเทอย่างเต็มที่ต่อการทำภารกิจ ทำคนเดียวก็ทำ ใครเห็นหรือไม่เห็นก็ทำ...ทำเพราะเรารู้ว่าเราได้เกิดการเรียนรู้...เรียนรู้ที่ไหนล่ะ...
ก็เกิดการเรียนรู้ในตนเองน่ะสิ...อันเป็นการเรียนรู้ภายในผ่านเรื่องราวภายนอก
เมื่อรู้แล้วก็จบก็ก้าวเดินผ่านไป...
อาศัยการทำภารกิจภายนอกเพื่อให้โอกาสได้เรียนรู้ภายใน
ความไม่คงทน...ของผู้คนทั่วไป ในเรื่องของการทำสิ่งต่างๆ นั้นนั่นน่ะมาจาก...
ไม่รู้ว่าตนเองกำลังทำอะไร ทำไปเพื่ออะไร...และเกิดอะไรขึ้นต่อตนเองระหว่างการเรียนรู้...เหมือนการทำ R2R ก็เช่นเดียวกัน บางครั้งตั้งตุ๊กตา(เป้าหมาย)เพียงว่า... ทำเพื่อให้ได้งานวิจัยสักเรื่อง บางคน...ก็ทำเพื่ออยากได้ผลงาน และบางคนอยากทำเพื่อให้งานที่ตนเองทำได้รับการแก้ไข ได้รับการพัฒนา...และบางคนปรารถนาอยากทำเพราะได้เกิดการเรียนรู้...ไม่ว่าจะทำเพื่ออะไร หากถามและตอบตนเองได้ เราก็จะสามารถก้าวเดินไปได้ด้วยความมุ่งมั่น
ความมุ่งมั่นที่ปรากฏอยู่ในใจเรานั้น...
ทำให้เราเกิด "ความอดทน" อันเป็นความอดทนต่อปัญหาและอุปสรรคในชีวิต...ในระหว่างหนทางและเส้นทางการก้าวเดินนั้น
๒๒ มกราคม พ.ศ.๒๕๕๓
อรุณสวัสดิ์ยามเช้าค่ะพี่ปุ๋ม
นึกถึงภูกระดึง...ตอนสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ดาวปีนขึ้นไปถึงซำแฮกก็คิดแบบพี่ปุ๋มเลย...ตอนนั้นให้เหตุผลในการปีนขึ้นไปต่อว่า ครั้งหนึ่งในชีวิตประกอบกับอยากรู้ว่าบนภูข้างบนนั้นจะเป็นอย่างไร แล้วในที่สุดก็ได้รู้ว่ามันเป็นอย่างนี้นี่เอง
ถ้ามีเป้าหมายชัดเจน... ที่เหลือก็แค่เดินทางด้วยความอดทน คนอื่นจะว่าอย่างไรไม่สำคัญเท่ากับเราตอบคำถามของใจเราได้
ขอบพระคุณนะคะสำหรับบันทึกตุ๊กตาบันทึกนี้
ถูกต้องเลย...ในเรื่องนี้
อดทน...และเมตตาต่อผู้อื่น เพราะเรารู้แล้วว่าระหว่างหนทางปีนขึ้นไปอาจจะเจออะไรบ้าง...เราอาจพบคนที่คร่ำครวญและไม่อดทน เราอย่าได้ไปรังเกียจหากแต่เมตตาให้กำลังใจและช่วยกันร่วมก้าวเดินไปด้วยกัน
พี่กะปุ๋ม