ปีนี้นนทะเรียนชั้น ป4. นนทะคือชื่อของเด็กชายคหนึ่งที่เรียนซ้ำๆๆ มาทุกๆชั้น แม้นนทะจะอ่านหนังสือไม่ออก แต่นนทะกลับสะสมประสบการณ์ และเรียนรู้ชีวิตได้มากเท่ากับเพื่อนรุ่นพี สังเกตจากการพูดคุยและการแสดงความคิดเห็นกัน

บางครั้งนนทะถามคำถามที่ฉันต้องใช้เวลาคิด นนทะมักใช้คำถามที่ขึ้นต้นว่าทำไม

ปีนี้แม้นนทะเริ่มเป็นหนุ่มที่รู้มากจนหลายคนพากันเอือมระอา

แต่ฉันกลับรู้สึกว่านนทะมีดีหลายอย่าง

การขาดเรียนของนนทะทำให้นนทะเกือบออกจากโรงเรียนหลายครั้ง

แต่นนทะยังโชคดีที่มีผู้บริหารใจดี และเห็นความจำเป็นที่ต้องให้นนทะเรียนหนังสือ

มากกว่าเที่ยวเดินเทิ่งๆๆตามริมเล วิ่งเล่นไปมาตามสะพาน

ฉันเห็นนนทะครั้งแรกเมื่อนนทะตามพี่ชายชื่อ ดช.สะนะมาโรงเรียน

ในเช้าวันจันทร์ วันนั้น นนทะติดพี่ ไม่ยอมเข้าชั้นเรียนอนุบาล แต่มายืนเกาะขอบ

หน้าต่างดูพี่เรียน และรอจนกว่าพี่จะถึคงเวลาพักกลางวัน  

นนทะถึงจะยอมไปกินข้าว และกลับห้อง เมื่อพอถึงเวลานอนของเด็กอนุบาล

"น้องอนุบาลทุกคนนอนกันหมด แต่นนทะกลับลุกเดิน ลุกนั่ง ไม่งอแง ไม่เคยร้องสักคำ แต่ไม่นอน เล่นซนจนเพื่อนๆหลายคนไม่ยอมนอนตาม" สะนะเอ่ยขึ้น ในขณะที่นนทะมายืนเกาะขอบหน้าต่างห้องที่สะนะเรียน

สัปดาห์ต่อมา นนทะกับสะนะก็หายไปจากโรงเรียนสองวัน

สะนะกลับมาเรียนพร้อมกับเอาปลาเค็มมาให้ฉัน บอกว่าไปลงทะเลจับปลา

ฉันไม่อาจรับไว้ได้ แต่สะนนมองด้วยสายตาเศร้ามากๆ

 มีอาการอายปรากฏ ฉันตัดสินใจมอบเงิน จำนวนหนึ่งสำหรับอาหาร และขนมให้เด็ก

ทั้งสองคน หลังจากนั้นฉันก็ไม่เห็นสะนะมาโรงเรียนอีก

จนวันจันทร์มาบรรจบอีกครั้ง สะนะมาโรงเรียนโดยไม่สวมรองเท้า

ส่วนนนทะมีรองเท้า แตไม่มีถุงเท้า ฉันสอบถามสะนะบอกว่าเมื่อคืนน้ำทะเลขึ้นสูง

ข้าวของเปียกหมด และได้ไปช่วยเพื่อนบ้านขนของหนีน้ำ

ฉันถามว่าแล้วไม่ขนของที่บ้านหรือ สนตอบว่า ที่บ้านไม่มีของอะไร

แต่รองเท้าหายลงทะเล หาไม่เจอ

ฉันสัญญากับนนทะว่าจะซื้อให้ใหม่ และทำตามสัญญาแล้ว

 ชีวิตนนทะกับสะนะดำเนินผ่านไปแบบลุ่มๆดอนๆ

สะนได้รับสิทธิ์พิเศษในเรื่องค่าขนม เครื่องเรียนจากฉัน หากสะนะมาโรงเรียน

นี่เป็นข้อตกลงของฉันและสะนะ โดยฉันจะช่วยสนับสนุนเรื่องการเรียน 

สะนะ เรียนจบป.6 แล้ว และไปเรียนต่อมัธยมใกล้บ้าน

วันนี้สะนะมาหาฉันพร้อมด้วยปลาเค็มเหมือนปีที่ผ่านมา

แต่สะนะไม่ไปโรงเรียน บอกว่าออกมาแล้ว

ฉันถามว่าทำไมจึงออก

สะนะบอกว่าไม่มีคนส่ง จึงไปทำงานก่อสร้างกับลุง และกำลังจะไปสมัครเรียนกศน.

ฉันถามสะนะว่ายังอ่านหนังสือได้อยู่ไหม สะนะตอบอ้อมแอ้มว่า ยังพอได้ครับ

ส่วนนนทะ ปีหน้าคงขึ้นชั้นมาเรียน ป 5. และอาจมาเป็นเด็กในชั้นเที่ฉันรับผิดชอบ

ฉันนั่งคิด และวางอนาคตของนนทะ  ฉันหวัง และนึกภาวนาในใจว่า ขอให้เขาเป็นคนดี

ไม่ดื้อเท่านั้น ฉันก็พอใจแล้ว และฉันรู้สึกว่าฉันพร้อมแล้วที่จะพัฒนา

ให้เขาเป็นคนเก่ง คนดี มีคุณภาพชีวิตทีดี บนฐานของความพอเพียง