วันนี้เด็กผู้ชายก็ซุกซนเหลือเกินส่วนเด็กผู้หญิงก็เปลี่ยนกันยิงคำถามให้ครูตอบตลอดเวลา ความจริงแล้วเหตุการณ์นี้ก็เป็นเรื่องปกติของทุกๆ วัน แต่วันนี้ครูรู้สึกเหนื่อยและเกิดอาการหงุดหงิดร่วมด้วย อาจจะเป็นเพราะอากาศวันนี้ร้อนกว่าปกติทั้งๆที่เป็นฤดูหนาวแท้ๆ(โลกหนอ)... คุณครูนึกขึ้นมาได้ เอาละเราจะให้เด็กทำงานเยอะๆ อย่างน้อยในครึ่งชั่วโมงนี้คงจะได้พักมั่งละ "นี่เด็กๆ ใครตอบครูได้บ้างว่าครอบคัวของเรามีใครบ้างคะ" เด็กชายการ์ตี้ "หนูรู้ครับ มีพ่อแม่ พี่น้องแล้วก็ตัวเรา" คุณครู "เอ๊...ครูว่าน่าจะมีมากกว่านั้นนะ ไหนใครจะเป็นคนเก่งคนต่อไปช่วยตอบหน่อยคะ" เด็กชายโจโจ้ "หนูตอบได้ครับ มีพ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่า ตายาย ลุงป้า น้าอา" คุณครู "เก่งมากคะ เอาละครูจะให้นักเรียนวาดรูปครอบครัวของเราคะ ให้นักเรียนวาดมาให้ครบทุกๆ คนเลยนะคะ มีพ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่า ตายาย ลุงป้า น้าอา" เสร็จแล้วคุณครูก็แจกอุปกรณ์วาดรูปให้กับนักเรียนทุกๆ คน พร้อมกับนั่งลงถอนใจด้วยความอ่อนเพลีย 1นาทีผ่านไป "คุณครูครับหนูวาดรูปเสรํจแล้วครับ" คุณครูหันขวับไปทางเสียงน้อยๆ นั้นด้วยความตกใจและหงุดหงิดเล็กๆที่เด็กๆ ใช้เวลาในการทำงานน้อยมากยังไม่ทันได้หายเหนื่อยเลยก็ทำงานเสร็จแล้ว "ไหนเอามาดูซิ ครูให้วาดตั้งหลายคนทำไมเสร็จเร็วจังเลย" เด็กชายโจโจ้ค่อยๆ ยื่นกระดาษที่มีเพียงรูปบ้านหลังเดียวให้กับคุณครูด้วยความไม่มั่นใจเพราะมองหน้าคุณครูแล้วหารอยยิ้มไม่เจอเลย "นี่อะไรของหนูห๊า...ครูให้วาดครอบครัวของเราไม่ใช่เหรอมีพ่อแม่ พี่น้อง ปู่ย่า ตายาย ลุงป้า น้าอา" น้องโจโจ้ "ทุกคนอยู่ในบ้านครับ" คุณครู "ไม่ได้หนูต้องเอาทุกคนออกมาให้ครูเห็นด้วย"
1 นาทีเกือบจะไม่ถึงดีด้วยซ้ำ น้องโจโจ้ "คุณครูครับหนูส่งเลยนะครับ" คุณครูหยิบผลงานของน้องโจโจ้มาถือไว้ด้วยความไม่เต็มใจสักเท่าไหร่ พร้อมๆกับค่อยๆเหลือบมองดูผลงานของน้องโจโจ้ ซึ่งได้วาดรูปเพิ่มเติมขึ้นมาคือ มีหน้าต่าง 2 บาน และมีรูปวงกลมอยู่ที่หน้าต่างบานละ 6 วง พร้อมกับเสียงจ้อยๆของเด็กน้อยอธิบายด้วยความภูมิใจในผลงานตัวเอง"หนูวาดรูปทุกๆคนแล้วครับ นี่ไงยืนอยู่ที่หน้าต่างไง"
คุณครู"?....?"
สิ่งที่เรา เห็นอาจไม่เป็น เช่นเราคิด
จะชี้ผิด ชี้ถูกตรง คงไม่ใช่
เด็กคิดอย่าง ครูคิดอย่าง เพราะต่างวัย
แต่รวมใจ คือผลงาน สร้างสรรค์ดี