...ล้ม แล้ว อย่า ลืม ลุก ขึ้น สู้...




ความอดทนที่เหลือน้อยในอดีต

ทำให้ฉันเป็นผู้ชนะจากการเลือกเดินด้วยตัวเองชั่วคราว

การเป็นผู้พ่ายพับในวันนี้สอนให้ฉันต้องอดทนจนแทบทนไม่ได้

ก็ใครเป็นผู้กำหนดชะตากรรมครั้งนี้

จงเรียนรู้ยอมรับเพื่อเปลี่ยนผ่านเป็นความเข้มแข็ง

 

 



โลกพร่ามัวเพราะถูกมองผ่านดวงตาเจือคราบน้ำตา

ฉันออกเดินทางไปตามทางมืดมิด

หวังหลักชัยในทางไม่คุ้นหน้า

เดินไปด้วยกำลังใจหยดสุดท้าย

มองเห็นแสงไฟที่ปลายทาง...โอ้ ทำไมกลับมาจุดเริ่มต้น

 

 


 

ผู้แพ้มีหรือไม่อยากจะเป็นผู้ชนะ

คู่แข่งไม่ใช่ใครนอกจากใจที่อ่อนแรง

ล้มแล้วลุกท่องจำขึ้นใจใช่ไม่รู้

แต่หัวเข่าฉันชักจะโชกไปด้วยเรือนแผล

เจือไปด้วยแผลเก่าและแผลสด

 

 


 

ความล้มเหลวก็มีสิ่งดีแอบแนบมา

ให้ฉันมีเวลาเตรียมเสบียงเดินทางไกล

รอวันผลัดใบเริ่มชีวิตใหม่

วางแผนกาลไกลข้ามโอฆะ

สำหรับการเดินทางที่คงสิ้นสุดเมื่อถึงพร้อม