22 พ.ค. 49 ความจริงเป็นเพียงการเริ่มต้นกับชีวิตคุณครูนั่นคือ การเปิดเทอมใหม่ มีทั้งตื่นเต้นกับงานที่เพิ่งเริ่มต้น เหนื่อยกับการปรับตัว แต่สิ่งที่เลวร้ายกว่านั้นไม่คราดคิด 23 พ.ค. รู้ข่าวน้ำท่วมที่บ้าน(บ้านเกิดที่ อ. ลับแล จงอุตรดิตถ์ ) อย่างน่ากลัวซึ่งมันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในชีวิตนี้ ซึ่งที่ทำได้ตอนนั้นคือตั้งสติ รอฟังข่าวอย่างใจจดใจจ่อ ภาวนาขออย่าให้คนที่เรารัก เรารู้จัก และทุกๆคน ต้องเป็นอะไรเลย เชื่อไหมครับวินาทีนั้นการติดต่อ ลำบากมาก ได้แต่รอดูข่าวจากทางทีวี นิ่งตั้งสติ พูดคุยกับคนรอบข้างที่รู้จักอย่างร่าเริง เหมือนไม่มีอะไร แต่ในใจ มันไม่ไหวแล้ว เข้มแข็งเท่านั้น วินาที่ที่นั่วรถกลับบ้านครั้งนั้นมันช่างต่างกับทุกครั้งเหลือเกิน ธรรมชาติที่สวยงามสองข้างทางมันหายไปไหนนะ
และที่สะเทือนใจ ข่าวที่สองก็คือ คุณครู จูหลิน โดนทำร้าย มันช่างโชคร้ายเหลือเกินทำไมต้องเกิดกับครูด้วย ครูทำผิดอะไร หัวใจอ่อนหล้าเหลือเกินครับ รู้ไหม และที่สำคัญช่วยอะไรใครไม่ได้เลย จึงอยากส่งกำลังใจ ไปให้กับชาวบ้านที่ลับแล และชาวบ้านที่ถูกพายุในครั้งนี้ และคุณครูจูหลินด้วยนะ ขอให้มีกำลังใจต่อสู้กับเหตุการณ์ร้ายๆ ในครั้งนี้
ขอเป็นกำลังใจให้นะครูดอยทุกคน สู้ต่อไป เพื่อเด็กไทย อนาคตของชาติ โดยเฉพาะครู วีระภัทร กลเรียน อยากบอกว่า จะเป็นกำลังใจให้นะ อดทน สู้ต่อไป สักวันคงจะเจอสิ่งที่ค้นหา..................
อากาศเปลี่ยนแปลงบ่อยดูแลสุขภาพให้ดีนะ............
จาก...สายลมแห่งความหวังดี
ขอคุณนะครับ ที่เป็นกำลังใจให้ รู้มั้ยผมมีกำลังใจที่จะต่อสู้มากขึ้น จะดูแลตัวเองเพื่อไม่ให้ความห่วงใยของคุณต้องสูญเปล่า นะ สายลมแห่งความหวังดี ก็ขจอให้สายลมแงนี้ได้พัดพาไปทุกที่ๆมีปัญหา รู้ไหมเธอเป็นสายลมที่พัดพาเอาความบอบซ้ำออกจากใจ ตอนนี้มีเพียงสายลมแห่งความหวังดี
ขอชื่นชมครูดอยด้วยใจจริงนะครับขอเป้นกำลังใจให้คุณครูทุกคนแล้ววันนึงผมคงมีโอกาสได้ทำน่าที่นี่
เป็นกำใจให้นะค่ะสู้ๆสู้ตาย เอ็มคงไม่สามารถทำแบบนั้นได้มันเป็นการเสียสละที่ยิ่งมาก