คนเก่งไม่ได้เป็นคนที่จะสำเร็จทุกคนเสมอไป แต่คนรับผิดชอบทุกคนมีโอกาสสำเร็จมากกว่า

สอบเค้าโครงดุษฎีฯ (1)

 สัปดาห์ที่ผ่านมาลากิจ 4 วัน..ไปบางแสน ม. บูรพา

                                 
 เพื่อติดตามงานเค้าโครงที่ส่งมาก่อนหน้านี้เพื่อให้อาจารย์ที่ควบคุมดุษฎีฯทั้ง 3 ท่าน ได้อ่านตรวจและให้ข้อเสนอแนะเพื่อความสมบูรณ์ยิ่งขึ้น
             เดินทางจากยะลาตั้งแต่วันที่ 11 เพราะแจ้งกับอาจารย์ประธานที่ปรึกษาว่าจะขอพบในวันที่ 12 ตอน 10 โมงเช้า
             วันที่ 12 เข้าไปที่ศูนย์นวัตกรรมการบริหารทางการศึกษา คณะศึกษาศาสตร์  ตั้งแต่เช้า..ก็นั่งอ่านเล่มไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงเวลานัด..
             ผศ.ดร.เจริญวิชญ์  สมพงษ์ธรรม  ให้เวลาในการตรวจสอบเอกสารเค้าโครงด้วยกันตั้งแต่ 10 โมงเช้าจนถึงเที่ยงครึ่ง ..งานนี้เปิดอ่านตามกันไปทีละหน้า..ทีละหน้าของเล่มจริงๆ
             บ่ายก็เริ่มอีกรอบคราวนี้มี ผศ.ดร.ภารดี  อนันต์นาวี..เพิ่มเข้ามาอีกท่านที่ได้ช่วยเหลือตรวจงานและให้ข้อเสนอแนะไปพร้อมๆกัน..จนแล้วเสร็จตอนบ่ายสองครึ่ง...
 
  • ที่ทำให้อึ้ง!คือคำพูดของอาจารย์ที่บอกว่า
            "งานค่อนข้างดีแล้ว  มีแก้ไขเพิ่มเติมไม่มาก  อาจจะแค่เพียงสลับหัวข้อบางหัวข้อ  ตรวจดูรูปแบบของการเขียนและให้ตัดเอกสารเก่าๆที่นำมาใช้อ้างอิงออก..พรุ่งนี้สอบ..คืนนี้หนึ่งคืนแก้ไขทันหรือเปล่า?"
  •  ก็ทวนคำของอาจารย์อย่างงงๆ "สอบได้เลยหรือคะ?"
  • อาจารย์ก็บอกย้ำ "ได้..ก็แก้ไขไม่มาก"
  •  ...เอาล่ะซิ..ประตูทางออกเปิดให้เดินแล้ว..ทุกอย่างราบรื่นก็ตกลง..สอบก็สอบ..ทั้งๆที่ไม่ได้เตรียมตัวมาก่อน..รู้สึกไม่ค่อยมั่นใจนัก
  • ก็เขียนใบคำร้อง..อาจารย์ก็ช่วยเหลือเกื้อกูลดีมาก รวมทั้งเจ้าหน้าที่ที่ศูนย์ฯก็ช่วยเหลือเรื่องคำร้องที่จะต้องเสนอคณบดีให้ทันเวลา..
                          คืนนั้นทั้งคืน..แก้ไขงาน...ไม่ได้นอน..   
                          บวกอีกรุ่งเช้าของวันที่ 13 อีกวัน  วันที่ 13 ที่เป็นวันสอบ..สอบสี่โมงเย็น..แต่คนจะเข้าห้องสอบเพิ่งแก้ไขเล่มเสร็จ แล้วต่อด้วยการทำเพาเวอร์พอยท์เตรียมนำเสนอ ....ถอดแฮนดี้ไดรฟ์ออกจากโน้ตบุ๊คตอน 10 โมงกว่าๆ
                          และกว่าจะอาบน้ำ  แต่งตัวและไปพริ๊นท์งาน ทำเล่ม 4 เล่มที่ร้านก็ปาเข้าไปเกือบๆเที่ยง..
             ที่แปลกคือไม่ง่วงและไม่หิว...

         ทุกอย่างอยู่ที่ใจ...ความพยายามอยู่ที่ไหน ความสำเร็จอยู่ที่นั่น

         และนึกถึงคำของตัวเองที่มักจะบอกกับนักศึกษาที่เป็นลูกศิษย์อยู่บ่อยๆ คือ คนเก่งไม่ได้เป็นคนที่จะสำเร็จทุกคนเสมอไป  แต่คนรับผิดชอบทุกคนมีโอกาสสำเร็จมากกว่า...