มาค่ะ มาค่อยขัดสีฉวีวรรณ หัวใจของเรากัน

 คงจะดีมากเลยนะ ถ้าเราทำตัวเหมือนใบบัว แผ่สยายใบสัมผัสน้ำอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน แต่ใบบัวก็ไม่เคยเปียกน้ำ แม้หยดน้ำจะกรอกกลิ้ง วิ่งวนบนผิวใบ ราวกับจะพรมน้ำให้ใบบัว แต่ไม่นานหยดน้ำก็ระเหยหายไป เหมือนยอมต่อความเข้มแข็งของใบบัว ที่ีไม่มีวันยอมให้สิ่งใด มาแปดเปื้อนโดยง่าย

เทียบเทียมกับใจคนเรา วันต่อวัน ไม่รู้ว่ารับซึบซับเรื่องราว ร้อยแปดพันประการเอาไว้ ไม่ว่าจะมุมไหนของใจ จึงเปรอะเปื้อนทุกที่ไป บางครั้งสีสันของสิ่งสัมผัสเหล่านั้น ยังพลอยผสมผสานกัน จนหัวใจสีหม่นหมอง น่าสงสาร

การรับง่าย ทำให้เกิดสิ่งค้างคาใจมากมาย

แต่การไม่รู้จักขัดเกลา ทำความสะอาดใจ ยิ่งทำให้ย่ำแย่ลงไปใหญ่

มาค่ะ มาค่อยขัดสีฉวีวรรณ หัวใจของเรากัน

เริ่มจากทำใจเกลี้ยงๆเหมือนใบบัวกันบ้าง เรื่องราวที่ผ่านเข้ามา แล้วก็แค่ผ่านไป ปล่อยให้เนื้อเรื่องดำเนินไป เหมือนหยดน้ำกลิ้งพล่านไปทั่ว แต่ก็ไม่ได้กระทบอะไร เฝ้าดูการกลิ้งไปกลิ้งมา อย่างน่าสนุก ไม่ช้า น้ำนั้นก็ระอาระเหยหายไปเอง

ใบบัวไม่เคยต้องให้ใครมาบงการ แม้ใบจะอยู่เสมอกับผิวน้ำ แต่น้ำก็ไม่ทำให้ใบบัวทุกข์ร้อน ต่อการถูกน้ำเสียกัดกร่อนให้ใบเน่าเปื่อย

อย่าปล่อยให้หัวใจ ชุ่มโชกด้วยความชอกช้ำระกำใจ และเสื่อมสลายไปในที่สุด

 ถ้ายังไม่เข้าใจ ลองเทน้ำสี ลงบนใบบัวนะคะ แล้วจะลึกซึ้งว่า การไม่ซึบซับนั้น เป็นอย่างไร

ใบบัว จึงเป็นเรื่องของธรรมชาติ ที่นำมาเตือนใจเราได้ทุกวันค่ะ