บทเริ่มความรัก
จำได้ว่าก้าวเข้าสู่วิชาชีพนี้ด้วยความต้องการของพ่อแม่ ผู้ซึ่งรักและหวังดีต่อเราอย่างที่สุด ไท่เคยศึกษาถึงวิชาชีพนี้มาก่อนเพราะไม่เคยคิดจะก้าวเข้ามาสู่วิชาชีพนี้เลย ความใฝ่ฝันคืออยากเป็นนักบัญชี นักธุรกิจ อยากมีกิจการอะไรก็ได้ของตัวเอง แต่พ่อรับราชการ เป็นคนรุ่นเก่าที่มองว่าธุรกิจคืออาชีพที่ไม่มั่นคง การค้าขายเป็นเรื่องน่าอาย สุดท้ายก็ทำเพื่อพ่อแม่ เริ่มจากรับจ้างพ่อไปสอบ 500 บาท รับปากพ่อไปสัมภาษณ์อีก 500 บาท แล้วก็ต้องยอมไปเรียนจนได้ ปีแรกงงๆ ไม่ตั้งใจเรียน เคว้ง ๆ คว้าง ๆ วิ่งตามเพื่อน สนุกไปวันๆ ว่างก็เอาแต่สนุกดูหนังฟังเพลง ไม่มีทุกข์ร้อนใดๆ การเรียนก็แย่ผ่านแบบเฉียดฉิว ถูกอาจารย์เรียกพบยังบอกอาจารย์ว่าก็หนูไม่อยากเรียนอยากไปสอบใหม่ อาจารย์ประกาศกักบริเวณเพื่อไม่ให้ไปสอบเอ็นทราซ์ได้อีก ตอนนั้นก็นึกโกรธอาจารย์ แต่เมื่อขึ้นปี2 มีโอกาสได้ฝึกงานที่หอผู้ป่วยอายุรกรรมชาย ทำให้ได้ดูแลผู้ป่วยชายอายุ 27 ปี มาด้วยถ่ายดำ อาเจียนเป็นเลือด ตอนแรกก็บ่นว่าเหม็นแล้วก็นึกกลัว คนไข้ความดันต่ำมากมีภาวะช็อก เอาละซิแม่คนไข้แก่ๆอายุ 64 ปี ก็คอยแต่พูดว่า ช่วยลูกข้อยแน่เด้อ ข้อยกลัวมันตาย ข้อยมีลูกชายคนเดียว ตอนนั้นนึกสงสารยาย จึงทุ่มเทค้นตำราเพื่อศึกษาการให้การพยาบาลเพราะเมื่อรับมอบหมายต้องมีการวางแผนการพยาบาลล่วงหน้า มีการประชุมปรึกษาก่อน - หลังให้การพยาบาล ทำมาอย่างดี เต็มภูมิรู้ปี2 สุดท้ายดูแลคนไข้ครบ1สัปดาห์ คนไข้อาการดีขึ้นแพทย์จำหน่ายให้กลับบ้านได้ วันกลับเป็นอีกสัปดาห์ที่เราเปลี่ยนความรับผิดชอบดูอลผู้ป่วยอีกราย แต่คุณยายพาลูกชาย ลูกสะใภ้และหลานๆ 2 คน มากราบขอบคุณ พร้อมบอกให้ลูกชายและลูกสะใภ้ให้เรียกเราว่าแม่อีกคน เพราะเป็นผู้ให้ชีวิตใหม่กับครอบครัวเขา ใจเราพองคับอก ตกใจ ดีใจจนทำอะไรไม่ถูก แล้วคุณยายก็ขอที่อยู่เราไว้ ตอนนั้นคิดว่าต้องตั้งใจเรียนให้ดีที่สุด จะต้องเป็นพยาบาลที่เก่งให้ได้ เพราะจะได้ช่วยคนได้มากๆ สุดท้ายก็ต้องยอมรับผลการกระทำที่ทำไว้ตอนปี1 เพราะต้องจบมาด้วยเกรดเพียง 2.41 แต่ไม่ได้นึกท้อเพราะเชื่อว่าภูมิรู้ที่เราทุ่มเทให้ในปี2-ปี4 ในช่วงหลังมีมากพอ
เริ่มชีวิตการทำงานในโรงพยาบาลชุมชน สังกัดกระทรวงสาธาณสุข โชคดีได้เข้าทำงานในสังคมนักบุญที่ทุกคนมีพระพุทธศาสนาเป็นเครื่องยึดเหนียวเต็มที่ หลายคนปวารณาตัวทำงานรับใช้พระพุทธศาสนา เราจึงยึดถือแบบอย่างท่านเหล่านั้นในการทำงานมาจนปัจจุบัน ซึ่งส่งผลให้การทำงานทุกวันเต็มไปด้วยความสุข ความทุ่มเท อยู่เหนือความคิดเรื่องรายได้ ค่าตอบแทนที่เป็นตัวเงิน เพียงหวังช่วยเพื่อนมนุษย์ที่เกิดมาร่วมโลก รับพระพุทธศาสนา สร้างกุศลส่งให้คนที่เรารักที่ล่วงลับไปแล้ว จึงอยากให้ร่วมกันสร้างความรักในวิชาชีพพยาบาล ช่วยให้คนในวิชาชีพไม่ท้อแท้ แม้ภาระงานจะมากมาย เพราะบุคลากรและทรัพยากรมีจำกัด ต้องดูแลผู้ป่วยที่ซับซ้อน วิกฤต อยากมีโอกาสได้รับรู้เรื่องราวสิ่งดี ๆในวิชาชีพพยาบาล เพื่อเสริมสร้างความภาคภูมิใจในวิชาชีพพยาบาล
ใครที่อยากแบ่งปันประสบการณ์ดีๆ ในวิชาชีพพยาบาลก็เล่าเรื่องมาแกเปลี่ยนเรียนรู้กันบ้างนะคะ สำหรับตัวเองมีประสบการณ์กรณีศึกษามากมายพร้อมแลกเปลี่ยนเรียนรู้ต่อไป
psunsrak
