เมื่อต้นหนาวสายลมห่มทุ่งหญ้า

แดดทาบทาสวยสว่างกระจ่างใส

น้ำในบึงพริ้วผ่านก้านบัวใบ

พรมพริ้มไหวล้อแสงแข่งตะวัน


ร่มไม้รื่นริมน้ำและความรัก

ชื่นฉ่ำนักกับหัวใจคนในฝัน

มืออุ่นอุ่นอิงแอบอยู่แนบกัน

หลับตาลงหลงวันอันสุขใจ


กลิ่นดอกหญ้าลอยลมชมว่าหอม

เอื้อมเด็ดดอมเธอชมเสียบผมให้

คำหวานหวานเคยคุ้นอุ่นหัวใจ

ฝันก็เพริดพรายไปไร้ทิศทาง


พยับแดดยังคงเป็นเช่นพยับ

วะวิบวับลวงใจแล้วไกลห่าง

คนหลงคำหลงฝันพลันเคว้งคว้าง

เมื่อเหลียวหาคนข้างข้างว่างเปล่าดาย


แค่สายลมต้นหนาวก็หนาวสั่น

สะท้อนภาพความฝันอันหวั่นไหว

ตาหลับลงเห็นหน้ายังอาลัย

ต้องเตือนตัวเตือนใจว่าไม่จริง


และต้นหนาวเมื่อลมพัดระบัดผ่าน

ก็สะท้านหัวใจได้อย่างยิ่ง

ไฟความฝันไหม้มอดถูกทอดทิ้ง

เพราะแท้จริง..ไม่มีฉัน..ในฝันเธอ..

                                                     กิ่งไผ่.....ใบหลิว