Palliative grand round 15 มกราคม 2553 และเป็นชั่วโมง Holistic conference ของนักศึกษาแพทย์ปี 5 กลุ่มท่านอาจารย์ อรุณี (รศ. พญ. อรุณี เจตศรีสุภาพ หัวหน้าภาควิชากุมารเวชศาสตร์ คณะแพทย์ มข. เป็นอาจารย์แพทย์ตัวอย่างเป็นที่เคารพรักของพวกเราทุกคนค่ะ) วันนี้ฉัน Update case ใน profile 21 case แต่ลงรายละเอียด เรียนรู้วางแผนดูแลต่อเนื่อง 3 cases และ case สูญเสีย 3 cases ผู้เข้า Conference ได้แก่ อาจารย์แพทย์ Extern, residencies อาจารย์พยายามชี้ให้นักศึกษาได้เห็นถึง 1. ความสำคัญของการทำงานเป็นทีม 2. การรักษาที่ต้องคำนึงถึงบริบทของผู้ป่วยเด็กและครอบครัวแต่ละราย หลากหลาย รายละเอียดปลีกย่อยต่างกัน 3. การวางแผน วางเป้าหมายร่วมกับครอบครัว มีประเด็นที่เราพูดถึง Truth telling....อาจารย์อรุณี ถามฉันว่า...."ไหนพี่เกดลองเล่าให้น้องๆ ฟังได้ไหมว่าพี่เกดพูดคุยเรื่องความตายกับเด็กอย่างไร" น่าสนใจ...ฉันเล่าต่อจากนั้นว่า ความจริงฉันไม่ได้พูดเรื่องความตายได้กับเด็กป่วยมะเร็งระยะสุดท้าย ทุกราย (เพราะขึ้นกับการรับรู้และพัฒนาการด้านความรู้คิดของเด็กแต่ละคน และสถานการณ์)ขึ้นกับเด็กแต่ละคนและแต่ละครอบครัว ความไว้ใจ การรับรู้เรื่องโรค ว่าเป็นอย่างไร ถ้าเด็กโตที่ยอมรับเรื่องโรคเรื้อรังของเขา บางคน (เด็กโต)ฉันจะพูดคุยคำถามที่เขาสามารถ/หรืออยากจะคุยต่อได้ เช่น "พอบอกได้ไหมตอนนี้หนูรู้สึกสุขภาพเป็นอย่างไรบ้าง" เช่นเด็ก มะเร็งกล้ามเนื้อลายบอกว่า หมอมาคุยด้วยว่ามีก้อนในท้อง แต่ผมรู้สึกว่าเหมือนมันมีมากกว่า 1 ก้อน รักษายากขึ้น.....แต่ทุกคนทุกครอบครัว แม้จะรู้ว่าเขาระยะสุดท้าย หรือโรครักษายากขึ้น ก็ยังสู้ ยังมีหวัง ยังแสวงหาทางเลือกที่เขาสามารถทำได้ เช่น รักษาทางพระ รักษาสมุนไพร.. ตามความเชื่อในบริบทของแต่ละครอบครัว ดังภาพ อาจารย์ถามนักศึกษาว่า วันนี้ได้อะไรไหม นักศึกษาตอบว่าได้ แต่ฉันแอบเห็นนักศึกษาแพทย์ 1 คนนั่งหลับ อาจจะอ่านหนังสือดึกกระมัง หรือ? ไม่ทราบได้ค่ะ... Kesanee..updated JAN 16, 2010..11:OO PM..
สวัสดีค่ะ ทำเป็นไม่เห็นนศ. หลับ อาจคิดว่าเป็นเรื่องไกลตัว เรื่องเศร้า...
ดีจังเลยค่ะ การเรียนรู้จากประสบการณ์จริง เป็นประสบการณ์ที่ไม่มีเขียนในตำรา
นศพ. น่าจะเก็บเป็นความทรงจำ นำไปประยุกต์ใช้ดเวลาจบเป็นหมอ
แดงเห็นเด็กหลายคน คิดนะคะ จะอยู่กับเราได้อีกนานแค่ไหนนะ
เห็นการพูดคุย บางคนเป็นผู้ใหญ่เกินตัว อย่างน้องอาร์ต ...มีการปลอบน้องที่กำลังร้องไห้กลัว เวลาที่แดงฉีดยา...(เตียง8)
บ่ต้องยั่น อ้ายกะเคยฉีดแล้ว บ่เจ็บดอก...อดเอา...
หรือน้องพลอย...ไปเขียร์น้องกินยา...กินยาหล่า สิได้เซาเร็วๆ บ่ต้องไห้ดอก...เอื้อยกะกินยาคือกัน...
อีกหลายๆคน...สงสารน้องลีโอค่ะ ครูที่รร. ทำสมุดเยี่ยม มีภาพวาดของเด็กอนุบาล และครูก็เขียนอวยพร...ลีโอเป็นเด็กที่โดเด่นมากนะคะ เวลาที่อยู่รร.
กลับมาร้องเพลง เล่านิทานให้เพื่อนๆฟังนะ
กลัวจังว่าน้องจะเป็น neuroblastoma...
ชีวิตนี้สั้นนัก...เด็กๆของเราหลายๆคนทยอยจากไป...
กล้วยไม้ลักออกดอก เจ้าตัวมัวแต่ต่อเวร...ดีใจมากๆเลยค่ะ
ดอกศุภโชด ดอกไม้มงคล...
เข้ามาติดตามประเด็น Truth telling คะ ได้เทคนิคหนึ่งคือการถามเด็กถึง perception เรื่องโรคของเขา
..เรื่่อง เด็กหลับ..จำได้ว่าสมัยเป็น นศพ. ตัวเองก็เคยหลับเหมือนกันคะ ไม่ใช่หัวข้อไม่น่าสนใจ หรืออาจารย์สอนไม่เข้าใจ
แต่ เพราะทำรายงานถึงดึก หรืออยู่เวรเมื่อคืนนี้ ( แสดงว่าพี่เกด เข้าใจเด็กนะคะ)
อย่างไรก็ตาม สังเกตว่า นศพ.ยุคนี้ จะตื่นตัวในแทบทุกหัวข้อ ที่เขาได้แสดงความเห็น "อย่างรู้สึกปลอดภัย" และ "มีอารมณ์ร่วม"
อยากไปลองร่วม conference ด้วยจังคะ
สวัสดีค่ะ
ไปเดินดูกล้วยไม้ หอมกลิ่นอะไรนะ หอมจัง
พี่เกดจ๋า มาอ่านความรู้ใหม่ค่ะ เพิ่งคุยกับรุ่นพี่เค้าอยู่ระยะ ๓ ค่ะ เสียงยังสดใสดี วันนี้ไปวัดด้วยค่ะ ทำคีโมเข็มที่ ๒ เองค่ะ เราก็ไม่ค่อยรู้เรื่องจึงไม่ได้ถามอะไรมาก กลัวสะเทือนใจ
... แม้จะรู้ว่าเขาระยะสุดท้าย หรือโรครักษายากขึ้น ก็ยังสู้ ยังมีหวัง ยังแสวงหาทางเลือกที่เขาสามารถทำได้ ...
ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ