คือภาพซ้อนในนิยามความว่างเปล่า

ที่สร้อยเศร้าแทรกซึมในทรวงอก

ความทรงจำซับซ้อนซ่อนเรื้อรก

แผ่ปกคลุมครอบอยู่รอบกาย


ในความเงียบเหงาของเรานั้น

นิ่งงันดุจเงาคราวแสงฉาย

บางคราวก็กระจ่างมิจางคลาย

ยังงดงามคล้ายๆว่าเคยมี


แม้คืนวันผ่านไปไม่หวนกลับ

เมื่อทุกสรรพเปลี่ยนไปไม่คงที่

วันเวลาก้าวผ่านเนิ่นนานปี

ยังจดจำสิ่งดีดีที่ผ่านมา


คือภาพซ้อนทุกทีที่คิดถึง

ยังลึกซึ้งความผูกพันอันมีค่า

เมื่อทบทวน ยังเป็นสุขเหมือนทุกครา

และรู้สึกทุกเวลา.....ว่ารักเธอ

                                           กิ่งไผ่.....ใบหลิว