ความล่าช้าเป็นเพราะตัวเราเองต่างหากที่เพลินอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนวันเวลาล่วงเลยเราไปไกลแสนไกล

เมื่อชีวิตคือการเดินทางเรามาดูชีวิตหนึ่งที่มีเส้นทางจรไปในฟ้ากว้างอาจเป็นเรื่องที่หลายคนเคยเดินทางอย่างนี้แต่ยังคงมีบางคนที่ยังไม่มีโอกาสได้บินไปบนฟ้ากว้าง 

ภาพนี้ลานสนามบินเมืองหาดใหญ่ก่อนล้อหมุนไปตั้งลำเพื่อบิน...

 แต่ไม่เป็นไรให้นึกเสียว่าเรามาเดินทางไปร่วมกันแล้วใช้จินตนาการว่าตนเองนั่งอยู่ในเครื่องบินลำนี้แล้วมองวิวทางหน้าต่างนะครับ...

เมื่อเครื่องบินทะยานขึ้นได้ไม่นานได้ภาพนี้ละด้วยกล้องเล็ก ๆ เห้นเมฆลอยมาชนข้าง ๆ อยู่ต่ำ ๆ

บินไปใกล้ทะเลสาบสงขลาแล้วละ...

ที่เห็นเกาะตรงกลางทะเลสาบสงขลานั้นคือเกาะยอที่ยูมิเคยอยู่ทำงานนั้นแล...

ภาพนี้เข้าใจว่าเป็นปากคลองอูตะเภาไหลผ่านเมืองหาดใหญ่ไปลงทะเลสาบสงขลา...

จากนั้นเราบินเข้ากลุ่มเมฆหนาแน่นมองไม่เห็นอะไรเลย...

ภาพนี้ไปโผล่เมืองกรุงเทพฯแล้วละ...

เบื้องล่างคือวัดพระธรรมกาย ที่คลองหลวง เมืองประทุมธานี

ก็ล้อกำลังแตะพื้นในสนามบินดอนเมืองนั้นแล...แค่ 1 ชั่วโมงกับอีก 20 นาทีได้ในเส้นทางจากเมืองหาดใหญ่ถึงดอนเมืองกรุงเทพฯ แง่คิด...ยุคนี้มีความเร็วสูงในทุกอย่าง ในทุกการกระทำ...ความล่าช้าเป็นเพราะตัวเราเองต่างหากที่เพลินอยู่กับสิ่งใดสิ่งหนึ่งจนวันเวลาล่วงเลยเราไปไกลแสนไกล...