ประเด็นจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าท่านจะเดินไปได้อย่างไร แต่มันอยู่ที่ว่าท่านรู้หรือไม่ว่าท่านกำลังเดินไปต่างหาก
           มีคนเคยตั้งคำถามว่า . . . จะ “เดินทางตามหา” ความรักได้อย่างไร? เมื่อใดก็ตามที่ท่านมีคำถามนี้ขึ้นมา แสดงว่าการเดินทางของท่านนั้นได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ท่านกำลังอยู่ในระหว่างการเดินทางนั้นแล้ว ท่านควรจะรู้ว่าท่านกำลังอยู่ในระหว่างการเดินทางนั้นแล้ว
 
           ตัวท่านนั้นเคลื่อนที่จากที่หนึ่งไปยังอีกที่หนึ่งตลอดเวลา ไม่ว่าท่านจะตั้งใจหรือไม่ก็ตาม ไม่ว่าจะโดยสมัครใจหรือไม่ก็ตาม แต่ท่านก็กำลังเคลื่อนไป มีพลังอันยิ่งใหญ่อยู่ข้างในตัวท่าน มันกำลังทำงานอย่างไม่รู้จักหยุดหย่อน การดำรงอยู่เป็นวิวัฒนาการ มันเป็นบางอย่างที่เคลื่อนไปอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นประเด็นจึงไม่ได้อยู่ที่ว่าท่านจะเดินไปได้อย่างไร แต่มันอยู่ที่ว่าท่านรู้หรือไม่ว่าท่านกำลังเดินไปต่างหาก การเดินทางมันอยู่ที่นั่นแล้ว เพียงแต่ท่านจำมันไม่ได้เท่านั้น
 
           ตัวอย่างเช่น เมื่อถึงวันหนึ่งต้นไม้ก็จะตายไป แต่ต้นไม้ไม่รู้อะไรเกี่ยวกับความตาย นกและสัตว์ก็ต้องตาย และพวกมันก็ไม่รู้เช่นกัน มีแต่คนเท่านั้นที่รู้ว่าพวกเราต้องตาย และการรู้นั้นก็ออกจะดูคลุมเครือ ไม่ชัดเจน เช่นเดียวกันกับการมีชีวิตอยู่ นกมีชีวิตอยู่ แต่พวกมันก็ไม่รู้ ไม่รู้หรอกว่าพวกมันมีชีวิตอยู่ ท่านจะรู้จักการมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ถ้าท่านเองไม่รู้จักความตาย ท่านจะรู้ได้อย่างไรว่าท่านมีชีวิตอยู่ถ้าท่านไม่รู้ว่าท่านกำลังจะไปสู่ความตาย ทั้งสองสิ่งนี้เป็นสิ่งที่ต้องมาคู่กัน นก สัตว์ ต้นไม้มีชีวิต แต่พวกมันไม่รู้หรอกว่าพวกมันมีชีวิต
 
           คนเราถึงจะรู้ระแคะระคายว่าถึงวันหนึ่งตัวเราเองก็จะต้องตาย แต่ก็เป็นการรู้ที่ค่อนข้างพร่ามัว เหมือนกับว่ามัีนซ่อนตัวอยู่ในหมอกควัน และมันก็เป็นเช่นเดียวกันนั้นในเรื่องการมีชีวิตอยู่ ท่านมีชีวิตอยู่ แต่ท่านก็ไม่รู้ว่าการมีชีวิตอยู่นั้นเป็นอย่างไร มันช่างดูคลุมเครือ ไม่ชัดเจน เวลาข้าพเจ้าพูดว่ารู้จักหรือจำมันได้ ข้าพเจ้าหมายถึงการที่ท่านได้ตระหนักรู้ รู้ว่าพลังของชีวิตคืออะไร และมันก็อยู่ในนั้นแล้ว การที่คนเราตื่นรู้ในการดำรงอยู่ของเรา มันเท่ากับเป็นการเดินทางเข้าไปในความรัก การที่ท่านเข้าไปถึงจุดที่ท่านตระหนักอย่างเต็มที่ว่าไม่มีความมืดใดๆ ในตัวท่านอีกต่อไป นั่นคือจุดสิ้นสุดของการเดินทาง จริงๆ แล้วการเดินทางนั้นยังไม่ได้เริ่มต้นและยังไม่ถึงจุดสุดท้าย ท่านจะยังคงเดินต่อไปหลังจากนั้น แต่มันจะเป็นการเดินทางที่แตกต่างไปอย่างสิ้นเชิง ไม่ว่าจะเป็นเชิงคุณค่าหรือว่าเชิงคุณภาพก็ตาม มันจะกลายเป็นความสุขสันต์หรรษา แต่ทว่าตอนนี้มันยังคงเป็นความทุกข์ทรมานอยู่
 
                                                                       -  โอโช่ (Osho) จากหนังสือ “ดีไซน์รัก” หน้า 52