คราวนี้เราเดินเข้าป่ากันเจ้า

สวัสดีค่ะท่านผู้อ่านทุกๆท่าน

         สำหรับบล็อกนี้เป็นเรื่องราวที่พวกเราจะมาเล่าถึงเส้นทางของการตามหาฝายแม้ว หลังจากที่เราได้รวมตัวกัน ณ วัดประจำหมู่บ้าน  ทาง“พ่อหลวง”(ผู้ใหญ่บ้าน) ได้จัดวิทยากรสำหรับแต่ละกลุ่มไว้ กลุ่มเราได้ คุณลุงสวัสดิ์  ขัตติยะ ค่ะ  ได้แนะนำเรื่องราวของหมู่บ้านและได้นำทางและได้บอกเล่าประวัติเกี่ยวกับผืนป่าให้พวกเราฟัง  ตลอดทางเดินเข้าหมู่บ้าน ลุงสวัสดิ์ ได้เล่าเรื่องราวให้ฟังหลายๆอย่าง พวกเราเดินไปฟังไปเหมือนเด็กๆกำลังฟังนิทานกันเลยค่ะ : )  และประโยคที่โดนใจพวกเราสุดเลยเลยคือ “ที่ลุงเล่าให้เราฟังตลอดทางเดิน ลุงไม่อยากให้เราเบื่อ กับ การเดินทางที่แสนจะน่าเบื่อและอันตราย” แต่พวกเราก็สู้เต็มที่ ^^

^^^^^ คุณลุงสวัสดิ์ ขัตติยะ^^^^^

กำลังตั้งใจลุงสวัสดิ์อธิบายเรื่องป่า

 

ลุงเล่าว่า : ป่ามันมีชีวิต มันมีจิตใจ บางวันเราจะได้ยินเสียงป่า ครึกครื้น ป่าร้องไห้ ป่าสนุก และเวลาเราเข้าป่าเราต้องเงียบๆไว้บ้างบางชั่วเวลา เพราะเราจะได้ยินเสียงนก เสียงสัตว์ป่าต่างๆมากมาย

ทางเข้าป่ามีทั้งทางเท้าและทางเดินรถค่ะ

ในการเดินทางครั้งนี้ มีทั้งขึ้นเขาลงห้วย ลงโคลน ลุยน้ำ และพบเจอกับธรรมชาติที่เราเองก็ไม่เคยพบเห็นธรรมชาติที่เป็นธรรมชาติจริงๆแบบนี้มาก่อน สดชื่นมากค๊า : ))

เดินมาซักพัก (ใหญ่ๆ) เหงื่อตกกันเป็นแถวๆ พวกเราก็ถึงที่พักกันแล้ว ดีใจกันยกใหญ่ เพราะว่าหิวข้าวกันสุดๆเลยล่ะ ฮ่า ๆ  ๆ   

เย้ ! ถึงแล้ว ปางจำปีโฮมสเตย์ 

อาหารมื้อแรกกับการเดินทางครั้งนี้ : ) [อร่อยมากๆ]

พอนั่งกินข้าวกันเสร็จแล้ว พวกเรานึกว่าจะได้ขึ้นที่พักเลย ที่ไหนได้ลุงสวัสดิ์บอกว่า “ไป  เราไปดูฝายแม้วของจริงกันดีกว่า” แล้วพวกเราก็ลุกตามลุงไป

 

 อั่นแน่ ! เรื่องยังไม่จบแค่นี้นะค่ะ เอาไว้เรามาอ่านต่อกันในบันทึกหน้าจ้า  ^______^

 

                                                                   

โดย...นางสาว รมณ  สิงห์โตทอง
รหัสนักศึกษา 5214101358
สาขา นิเทศศาสตร์บูรณาการ
คณะ ศิลปศาสตร์  มหาวิทยาลัยแม่โจ้