การร่วมวงสนทนา

ร้านน้ำชา

 

หลังจากเลิกงาน  ของวันนี้  เวลาเดิมกับเมื่อวาน

และคงจะเดาได้ว่าวันพรุ่งเวลาเดียวกัน  (ที่ร้านน้ำชา)

 

ว่าแล้วทุกคนก็มานั่งกันพูดคุยกันเหมือนเดิม

ไม่รู้เมื่อไหร่จะหมดเรื่องพูดคุยกันสักที

 

เคยถามเหมือนกันว่า  เรากำลังหาเรื่องมาคุยกันทำไมกัน

เกิดอะไรขึ้นบ้าง  วันนี้ที่ต้องมาพูดคุยกัน(อีกครา)

 

บางทีเราก็คุยเรื่องอดีตเรื่องเดิมๆหลายๆครั้ง

พูดถึงพรุ่งนี้ที่ยังมาไม่ถึง  หรือวันนี้ที่แปลกไป(ถ้ามันเป็นไปได้...)

 

แต่เราก็ยังเชื่อเสมอว่าการได้มาพูดคุยกัน(ตลอดมา)

เป็นวิธีการหรืออีกหนทางหนึ่งในการปรองดอง(ความคิด)กัน

 

เท่าที่จำได้คือคนที่เราพูดคุยเดียวทุกวัน  ครั้งหนึ่งเราไม่เคยรู้จักกัน

แต่พัฒนามาได้จนคุยกันคนละภาษากับคนอื่นแล้ว

 

การพูดคุยทำไห้เราได้รู้และพัฒนาอะไรๆไปมาก(ด้วยกันและกัน)

ทั้งที่เริ่มจากเลขศูนย์  ที่มีรูกว้างๆตรงกลาง เหมือนไข่ที่มีเปลือกบางๆ

 

จนกลายเป็นเลขหนึ่งที่เหมือนเสาต้นแรก 

บวกกับเสาต้นที่สอง  แล้วมันก็เรียงรายเต็มไปหมด

 

ใช่สิ...ที่ว่า...ไม่ใช่มีเพียงเราเท่านั้นที่พูดคุยกัน

แต่โลกนี้อยู่ได้ด้วยการพูดคุยกัน  เจรจากัน  แลกเปลี่ยนกัน

 

เพื่อที่จะได้อยู่ร่วมกันอย่างเข้าใจ

สนทนาระห่างอารยธรรม  เพื่อสันติภาพร่วมกัน

 

เพื่อที่ว่าต่างฝ่ายจะไม่เข้าใจไปเองว่าอีกฝ่ายหนึ่งเป็นอย่างไร

โดยมิได้ถามเจ้าตัวซะก่อน แท้จริงเป็นอย่างไร(เข้าใจผิด)

 

ฉันก็ยังคิดและหวังทุกวันว่า  

ในวงสนทนาของเราในวันนี้

เราจะมีการรับฟัง  ให้เกียติ   เคารพในความคิดเห็นของเพื่อน

 

ไม่มีการต้อนใครให้จมมุม   ด่วนสรุป  หรือทำให้ใครบางคนต้องลำบากใจ  เพราะคำพูดบางคำของพวกเรา(บางครั้งไชฏอนอาจจะอยากให้เราเป็นอย่างนั้น)

 

เพื่อที่ว่าวันพรุ่งนี้จะได้มีการพูดคุยอย่างนี้อีก กับทุกคนที่นี่อย่างนี้ตลอดไปไง...