มโนธรรม
กาลเวลาย่อมกลืนกินสรรพสิ่ง พร้อมทั้งตัวของมันเอง ทุกสิ่งทุกอย่างเกิดขึ้น ตั้งอยู่ และดับสลายลงไป ไม่เว้นแม้แต่คำสั่งสอนของพระศาสดาที่เหล่าอริยเจ้าทั้งหลายรวบรวมไว้ แตเมื่อกาลเวลาล่วงเลยมาถึงสองพันห้าร้อยกว่าปี สิ่งที่จารึกไว้ในคัมภีร์ก็เลอะเลือน หลุดหายไป ชนรุ่นหลังก็เพียรพยายามซ่อมแซมประติดประต่อเข้าไว้ จนเป็นการยากสำหรับปุถุชนที่จะรู้ได้ว่าคำใดเป็นคำสอนของพระศาสดา คำใดเป็นคำสอนที่เพิ่มเติมขึ้นในภายหลัง นอกจากเอาความคิดของตัวเองเป็นหลักยึด
ความถูกต้องอยู่ตรงไหน ความผิดพลาดอยู่ที่ใด ความจริงอยู่ที่ไหน ความเท็จอยู่ที่ใด อะไรจะเป็นเครื่องตัดสินชี้ขาดได้ แท้จริงแล้วทุกคนมีเครื่องมืออันวิเศษล้ำเลิศที่จะสามารถเอาชนะความมืดมน สับสนในจิตใจจนนำไปสู่ความสว่างได้ด้วยตนเองอยู่แล้ว เครื่องมืออันวิเศษที่ว่านั้นก็คือ "มโนธรรม" ที่อยู่ในจิตใจของทุกคนนั่นเอง ด้วยมโนธรรมอันเที่ยงตรงที่อยู่ในจิตใจของเราจะเป็นผู้คัดกรองแยกแยะความถูกออกจากความผิด แยกความจริงออกจากความเท็จ และแยกความดีออกจากความชั่วได้อย่างถูกต้องชัดเจน
28 ธันวาคม 2552
