ความที่ต้องไปทำงาน...สวดมนต์ ศิริมงคลข้ามปี...วิถีปลอดเหล้า...ที่วัดใหญ่...
เพิ่งสังเกตุเห็นว่า...ผู้คนจำนวนไม่น้อยที่มาร่วมสร้างบรรยากาศขลึมขลัง...
สภาวะจิตที่อ่อนน้อมนุ่มนวล..ที่อัดแน่นในและนอกวิหารหลวงพ่อ...ส่งผลให้แต่ละคนหน้าตาผ่องใส...
ผมนั่งฟังพระสวดไป...ก็ให้นึกถึงคำถามที่เคยถามน้องเอ๋ที่ทำงานว่า ทำไมพระต้องสวดเป็นภาษาบาลี... คนฟังจะเข้าใจไหม... พระที่สวด เข้าใจหรือปล่าว... กับคำตอบที่ผมได้รับ...ต้องสวดภาษาบาลีนี่แหละ...เพื่อส่งต่อการเข้าถึงธรรมให้ยาวนานกว่า 2500 ปีแล้ว...
วันนี้ผมเห็นสภาวะจิตรวมของคนกลุ่มใหญ่...ถูกคลื่นเสียงสวดมนต์พาให้ล่องลอยเป็นระเบียบ...ไม่สับสนเช่นยามใช้ชีวิตปกติ(แถบฝั่งสวนชมน่านที่กำลังเคาต์ดาวน์พร้อมกัน)... พร้อม ๆ กับการกำหนดจิตน้อมเข้าหาธรรม(ที่แม้ยังไม่เข้าใจลึกซึ้ง) ให้ชำแรกแทรกซึมเข้าสู่เบื้องลึกของจิตใจ...ข้ามปี...ข้ามภพ...
อย่างน้อยที่สุด...การเปิดช่องทางเชื่อมระหว่างจิต...ย่อมเปิดโอกาสให้เข้าถึงธรรมที่ลึกซึ้งในกาลต่อไป...
คนว่างนะ ท่านเลขาฯ จึงต้องหากิจกรรมบางอย่างทำ...
ก็ยังมีคนอีกจำนวนหนึ่ง ชอบเที่ยวตามวัด ไปทำบุญ ร่วมพิธีกรรมทางศาสนาตามที่ตนชอบ... คล้ายๆ จะงมงาย แต่เค้าก็บอกว่า ดีกว่าไปเมาไปมั่วอยู่ยังสถานเริมรมณ์ เป็นต้น
เจริญพร
BM.chaiwut
นมัสการครับ...
เฝ้าดูวิถีชีวิตผู้คน...ปุถุชนที่ดำเนินไป...อย่างไร้เป้าหมายและทิศทาง...
เพราะเราอยู่กับความจริงที่มองไม่เห็น...กับความเห็นที่ไม่เป็นจริง...มานานแสนนาน...
น้อยคนนักที่จะหันมาค้นหาความจริงในตนเอง...
ไหนเลยจะมีโอกาส...รู้ ความจริงของโลก...
กราบ 3 หน