มหาวิทยาลัยดีบรูการ์ห และงานสัมมนาเรื่องคนไท
จากท่าเรือต้องนั่งรถกระป๋องของเราต่อไปอีกประมาณชั่วโมงครึ่งก็ถึงมหาวิทยาลัยดีบรูการ์ห แต่กว่าจะออกจากท่าเรือได้ ก็ต้องออกแรงเข็นรถกันพอได้เหงื่อ เพราะทรายสีขาวระยิบนั้นยึดล้อรถไว้อย่างเหนียวแน่น
5 โมงเย็นพอดี ที่เราถึงเกสต์เฮ้าส์ของมหาวิทยาลัย โดยคณบดีคณะมนุษยศาสตร์ รองอธิการบดี ที่เราเคยเจอที่งานสัมมนาวรรณกรรมที่เดมาจิ ท่านศาสตราจารย์ที่เป็นเพื่อนกับอาจารย์ฉัตรทิพย์ และอาจารย์อีก 2 - 3 คน รอต้อนรับอยู่ หลังจากทักทายและคุยกันสักพัก คณาจารย์ทั้งหลายก็ปล่อยให้เราไปพักผ่อน ในขณะที่พ่อครัวของเกสต์เฮ้าส์กำลังปรุงอาหารมื้อเย็นหอมฉุย
โอลิเวอร์มีน้ำใจดูแลเรื่องปลั๊กไฟ ปลั๊กคอมพิวเตอร์ และสายชาร์ตแบตเตอรี่ให้ ก่อนจะเข้าไปทดลองเครื่องทำน้ำอุ่นจนใช้การได้ ฉันกับนิดจึงถือโอกาสเลี้ยงขนมที่ตุนมาจากเมืองไทยกับน้ำชาที่พนักงานมาเสริฟพอดี ปล่อยคนจีนไปตามทางของเธอ ส่วนดร.บุสปะขอตัวไปพบเพื่อน จะกลับมาตอนอาหารค่ำ
ดอกไม้รอบๆ เกสต์เฮ้าส์ อาจารย์ผู้ใหญ่ที่มารอต้อนรับ
เกสต์เฮ้าส์ค่อนข้างดี สะอาดเมื่อเทียบกับที่อื่น ๆ ฉันกับนิดหมายมั่นว่าคืนนี้เราคงหลับอย่างสบายรวดเดียวสว่างเป็นแน่ ซึ่งก็เป็นไปดังคาดไว้ทุกประการ และข่าวดีคือ เราจะอยู่ที่นี่ 3 คืน
เช้านี้...วันที่ 20 กุมภาพันธ์ แล้วสินะ ฉันลืมวันเดือนปีจนหมดสิ้น เมื่อมาอยู่ที่อัสสัม คนที่นี่ไม่มีวัน เวลา ชีวิตดำเนินไปเรื่อย ๆ มีแต่วันนี้ ขณะนี้ พรุ่งนี้นั้นก็อาจจะไกลเกินไป
ระหว่างทางเดินไปงานสัมมนา โอลิเวอร์
เราลุกขึ้นมาแต่งตัวด้วยชุดประจำชาติอีกชุด แต่ผ้าถุงของฉันทำไมเป็นผ้าไทใหญ่ก็ไม่รู้ เอาน่ะ ยังไงก็ไทเหมือนกัน วันนี้เราต้องไปร่วมงานสัมมนาเรื่องคนไทในอินเดียตอนเหนือ ของคณะมนุษยศาสตร์ทั้งวัน มีเลี้ยงอาหารกลางวันด้วย ตกเย็นเราเดินทางไปบ้าน ดร. ผู้หญิงคนหนึ่ง เธอรักและนับถือกับโอลิเวอร์เหมือนพี่น้อง เธอนัดเลี้ยงอาหารว่างพวกเราวันนี้ ส่วนอาหารเย็นเธอนัดเราวันที่ 22 ... เพราะวันที่ 21 เรามีนัดกับบ้านนักอนุรักษ์ธรรมชาติ ที่เราเจอที่เดมาจิ ส่วนวันนี้ที่เกสต์เฮ้าส์ทำอาหารไว้แล้ว
ครอบครัวนักอนุรักษ์ธรรมชาติ
เห็นได้ว่า คิวเราแน่นขนัด ยาวเหยียดทุกเย็น ยังไม่นับมื้อเช้า มื้อกลางวัน ที่มีคนรับเลี้ยงดูรายทาง อิ่มจนแทบจะไปล้วงคอเอาออก ... ดีว่านุ่งผ้าถุง ขยับเข็มขัดได้เรื่อย ๆ
งานสัมมนานี้ เราต้องเตรียมเรื่องพูดกันคนละเล็กน้อยตามที่คิดว่าน่าสนใจ ฉันเลือกพูดเรื่องผู้หญิงไทย เพราะสังเกตว่ามีนักศึกษาผู้หญิงมากมาย และหลายคนมาคุยกับฉันเรื่องผู้หญิงไทยว่าเป็นอย่างไร มีอิสระแค่ไหน แต่งกายอย่างไร เลือกคู่เองหรือเปล่า
ความที่นักวิชาการอินเดียเยอะเหลือเกิน ไม่ว่าจะงานไหน มีแต่คนชอบพูดเต็มไปหมด ทำให้คุมเวลาไม่ได้ เหลือมาถึงพวกเราคนละ 10 นาที ซี่งก็ดีเหมือนกัน เพราะไม่รู้จะพูดอะไรมาก ๆ
สวัสดีค่ะคุณวันรวี รุ่งแสง
-ดีจังเลยค่ะ ที่ได้ซักผ้า ทำความสะอาดบ้านในวันสิ้นปี
-ส่วนปิ่นธิดา ต้องวิ่งไปมา ระหว่างบ้าน กับ ร้าน
-ผ้าที่ปั่นไว้ ก็แห้งอยู่ในเครื่องนั่นแหละ ตอนเย็นๆ ถึงได้ไปตาก
-ว้าว เพื่อนอยู่อิหร่าน ใช้ภาษาอะไรคุยกันเหรอคะ
-ขอบคุณนะคะ ที่เข้ามาเยี่ยมบันทึก และแลกเปลี่ยนเรื่องราว เล่าสู่กันฟัง
-โชคดีปีใหม่ค่ะ
สวัสดีปีใหม่ค่ะพี่ใหญ่ ขอบคุณนะคะที่แวะเข้ามาทักทาย
ขอบคุณค่ะคุณปิ่นธิดา โชคดีเช่นกันค่ะ