ของขวัญที่มีค่าที่สุด คือจิตใจของเรา
 
 
 
การให้ที่งดงาม คือ การให้ชีวิต
และตัวตนของเราแก่สรรพสิ่งรอบข้าง 
เช่นเดียวกับที่เราได้รับจากธรรมชาติ และสิ่งอื่น ๆ รอบตัวเรา
แม่น้ำ ต้นไม้ พืชผัก ข้าวปลาอาหาร ดอกไม้ สายลม 
 
ทุกสิ่งล้วนให้เราด้วยชีวิตที่มีอยู่ 
ดังนั้น เราจึงควรให้สิ่งที่มีค่าที่สุดของเรา
แก่สรรพสิ่งที่อยู่รอบข้างด้วยความเต็มใจ 
ด้วยสำนึกในบุญคุณ
ด้วยสำนึกของการตอบแทน ดูแลรักษา
 
ของขวัญที่มีค่าที่สุด คือ จิตใจของเรา 
เมื่อเราหยิบยื่นของขวัญให้ใครสักคน
สิ่งนั้นหาใช่ของขวัญไม่ 
หากแต่เป็นตัวแทนของจิตใจเราซึ่งเป็นผู้ให้ 
ของขวัญที่แท้จริง คือ จิตใจของเรา 
จิตใจที่ระลึกถึงห่วงใย และปรารถนาดีต่อคนคนนั้น
 
เมื่อผู้รับเป็นสุข 
คนที่เป็นสุขมากกว่าก็คือ ตัวผู้ให้นั่นเอง
การให้ผู้อื่นคือ การให้ตัวเราเอง
เพราะเมื่อเราหยิบยื่นสิ่งใดออกไป 
สิ่งนั้นคือตัวตนของเรา
ไม่ว่าจะเป็นความรักอันอ่อนหวาน
ความเมตตาอันอบอุ่น ความปรารถนาดี
หรือการปลอบประโลมใจ
ความห่วงใย ความอดทน และการให้อภัย
 
เราไม่อาจให้สิ่งใดกับใคร ๆ  ได้ 
หากเราไม่มีสิ่งนั้นในตัวตนของเรา
การให้วัตถุสิ่งของนั้นทำได้ง่าย ๆ 
ด้วยการซึ้อหาสิ่งของที่ต้องการให้ 
แต่การให้ที่งดงามคือ การให้ที่ทำให้ตัวเราเอง
ได้เติบโตไปพร้อม ๆ  กับการให้นั้นด้วย
 
การให้ที่งดงาม คือการให้ชีวิตและตัวตนของเรา
แก่การดูแลรักษาสรรพสิ่งรอบข้าง 
การให้ที่งดงาม คือการให้ความเมตตา
และความกรุณาต่อทุกชีวิต 
การให้ที่งดงาม คือการให้ความคิด ความฝัน
และอุดมคติที่ดีงามในการดำรงชีวิต 
 
การให้ที่งดงาม คือการให้แรงบันดาลใจ
แห่งสันติสุข และความร่มเย็น 
การให้ที่งดงาม คือการให้ความเชื่อมั่นในการดำเนินชีวิต 
การให้ที่งดงาม คือการให้เวลาในการรับฟัง
ความทุกข์ ความสิ้นหวังของคนอื่น 
การให้ที่งดงาม คือการทำให้ผู้อื่นเบิกบาน
เป็นสุข มีความหวัง และกำลังใจ  
 
การให้ที่งดงาม คือการให้ความอบอุ่นใจ
การให้ที่งดงามคือการให้ความมั่นคง และพลังชีวิต 
การให้ที่งดงาม คือการทำให้บ้านมีความสุข
ร่มเย็นด้วยความรัก ความเข้าใจอย่างลึกซื้ง 
การให้ที่งดงาม คือการทำให้โลกและสังคมดีกว่าเดิม 
ทำให้มนุษย์ในที่ต่าง ๆ  มีความเข้าใจกัน
ยุติสงคราม   การแย่งชิงผลประโยชน์ และความเกลียดชัง
 
การให้ที่งดงามที่สุดในฐานะมนุษย์คนหนึ่งของโลก
คือการใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่า สร้างสรรค์
และสร้างสำนึกการให้ที่งดงามแก่ตนเองและผู้อื่น