วันนี้เป็นอีกวันหนึ่งที่ต้องทำหน้าที่คุมสอบกลางภาคใน ม. ทักษิณถิ่นสงขลา ช่วงนี้มีสายฝนบางเบาประเภทตกมาไม่เปียกพอเย็น ๆ แล้วจางหายไป ยิ่งใกล้วันสิ้นปีใหม่เข้ามาทุกทีให้นึกถึงเรื่องการเดินทางมักมีเหตุการณ์ไม่คาดฝันมาก่อน
อยู่ ๆ เมื่อวันวานผมเจอเข้าอย่างจังชนิดเส้นยาแดงฝ่าแปดเลยละคือว่ารถติดไฟแดงคันข้างหน้าผม 1 คันพอไฟเขียวแล้วพี่ก็ไม่ยอมออกรถขณะที่ช่องอื่น ๆ เขาไปได้เกือบ 10 กว่าช่วงรถพ่วงเลยละ ผมเลยกดแตรบอกไป
แล้วพี่คนนั้นค่อยเคลื่อนรถไปแบบช้า ๆ พอเราขับไปใกล้ ๆ เขาทำเป็นเบรกถ้าเราเอาไม่ทันก็จูบท้ายรถคันนั้นเลยละ ผมหักหลบทางซ้ายไปได้ เขากลับรถตรงนั้นเลย...
ช่วงขากลับเข้ามาเมืองหาดใหญ่มีรถตู้ส่งผู้โดยสารคัน 1 เหลียวเข้าช่องทางที่ผมจะไปพอดี ขณะขับตามหลังรถตู้คันนี้กำลังเลี้ยวเข้าเส้นทางนั้น แต่รถตู้คันนี้จอดแล้วถอยกลับโดยไม่มองหลังว่ามีรถตามอยู่
ผมตัดสินใจกดแตรอีกครั้งแบบยาว แล้วยามแถวนั้นรีบมาเตือนรถตู้คันนั้น อีกนัดเดียวจะชนหน้ารถผมขับอยู่แล้วรถตู้คันนั้นหยุดแล้วขับเดินหน้าหลบไปพร้อมกับเสียยามส่งเสียงให้พรรถตู้คันนั้นยกใหญ่...
แง่คิดในเรื่องนี้คือคนเราควรไม่ประมาทในทุกสถานการณ์โดยมีสติพอที่จะแก้ไขเหตุการณ์เฉพาะหน้าอยู่เสมอ เออ...เกือบไปแล้ว...?
