กระบวนการทำ R2R ได้เริ่มขึ้นที่ รพ.ป่าติ้ว...เป็นโรงพยาบาลเล็กๆ ที่ไม่ใหญ่มาก และห่างออกไปจากตัวเมืองยโสธร ขับรถประมาณครึ่งชั่วโมง... เป็นโรงพยาบาลที่มีแพทย์คนเดียวที่เป็นทั้งผู้ให้การรักษาและเป็นผู้บริหารไปในตัว...

สำหรับข้าพเจ้าแล้ว...มองว่า ทุกย่อมหญ้า...แห่งแวดวงคนทำงานทางด้านสุขภาพ มีเข้าข่ายลักษณะในโรงพยาบาลประมาณนี้ค่อนข้างมาก และเป็นพื้นที่ของคนหน้างานที่อยู่ใกล้ชิดรากเหง้าแห่งชีวิตมาก...

ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงคำพูด ของ ดร.แต้มว่า "กะปุ๋มนั้นมักขับเคลื่อน R2R ในโรงพยาบาลอำเภอ"... ซึ่งก็จริงอย่างที่ ดร.แต้มว่า เพราะนี่คือ โอกาสที่คนหน้างานนี้จะได้เรียนรู้แลกเปลี่ยนกับวิทยากรที่ก้าวเข้าหากันได้ หลายๆ พื้นที่ได้บอกกล่าวต่อข้าพเจ้าและด้วยความเกรงอกเกรงใจ...ว่า การที่เขาจะเชิญวิทยากรที่เป็นอาจารย์ดังๆ และ/หรือ ระดับดอกเตอร์นี่ เป็นเรื่องที่ห่างไกลจากวิถีแห่งความเป็นจริง...ซึ่งเรื่องนี้จะแตกต่างจากโรงพยาบาลใหญ่อันเป็นโรงพยาบาลทั่วไป/โรงพยาบาลศูนย์ที่มีงบประมาณมากมายในการจัดและเชื้อเชิญระดับปรมาจารย์มาถ่ายทอดและบอกกล่าวองค์ความรู้ในเรื่องต่างๆ...

แต่สำหรับข้าพเจ้า...

จะบอกกล่าวเสมอว่า ... ข้าพเจ้านั้นไม่ใช่ ดอกเตอร์ หากแต่เป็นผู้คลั่งไคร้ต่อ "โอกาส" แห่งการได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้...หากหวังจะมาเอาความเป็นวิชาการจากข้าพเจ้าจะไม่มี และจะไม่ได้รับ จึงยากที่ข้าพเจ้าจะก้าวเข้าไปสอนระเบียบวิธีวิจัย หากแต่ข้าพเจ้าเลือกที่จะใช้กระบวนการแลกเปลี่ยนเรียนรู้ ชวนกันคิดชวนกันมองหน้างาน และหนทางแห่ง "ความจริงสี่ประการ" ที่ก้าวไปสู่การแก้ไขและพัฒนาหน้างาน...

วันนี้...ก็เช่นเดียวกัน...

ที่ข้าพเจ้าเลือก...ไปตามเส้นทาง สู่ รพ.ป่าติ้ว ... แทนการไปโลดแล่นในเวทีวิชาการที่มีแต่ระดับดอกเตอร์... ข้าพเจ้าเลือกการไปแบ่งปันเรื่องราวหนทางการทำ R2R แบบเรียบง่าย ณ โรงพยาบาลเล็กๆ ที่มีคนเข้าร่วมไม่กี่คน หากแต่มีพลังแห่งชีวิต พลังแห่งความยิ่งใหญ่...ตลบอบอวลทั่วห้องประชุม...

ทำให้ข้าพเจ้าได้ใคร่ครวญ...ต่อตนเอง ต่อหนทางก้าวย่างการทำ R2R และนึกย้อนทุกคราที่เป็นเวทีการประชุมของแกนนำขับเคลื่อน R2R ที่ชวนกันมองเรื่องสำคัญๆ เรื่องใหญ่...ของการทำอย่างไรจะทำให้ R2R ไปยิ่งใหญ่ในคนหน้างาน และเกิดประโยชน์ แต่สิ่งหนึ่งในทัศนะของข้าพเจ้า ...มองว่า การขับเคลื่อนหากลืมเรื่อง "หัวใจ" ของคนหน้างานแล้ว...ก็ยากที่จะทำให้ R2R นี้ตราตรึงอยู่ในหัวจิตหัวใจของคนหน้างาน

การก้าวย่างๆ แบบก้าวเล็กๆ ที่ข้าพเจ้าเดินทางไปตามซอกมุมต่างๆ ของคนหน้างานด้านสุขภาพ...สิ่งหนึ่งที่ข้าพเจ้าได้พบเจอคือ "หัวใจแห่งความยิ่งใหญ่"ของการทำงานด้านสุขภาพอันเป็นการทำงานเพื่อผู้อื่น... คนเหล่านี้ ไม่มีโอกาสมาเล่าเรื่องหัวใจอันยิ่งใหญ่ของเขาหรอก เพราะเขาเป็นเพียง.. "ต้นหญ้าแห่งการเป็นคนหน้างาน" ที่นำเสนอตนเองไม่เป็น แต่เขามีหัวใจแห่งการเสียสละอย่างมาก... และเขาเหล่านี้ใช้ความมีหัวใจอันยิ่งใหญ่...คอยเคลื่อนการพัฒนางานแบบวิถีแห่งธรรมะชาติ ที่เน้นในเรื่องของการ care

การเดินทาง...

และการนำพา...R2R ที่ รพ.ป่าติ้ว ทำให้ข้าพเจ้าได้กลับมาที่จุดยืนของตนเองอีกครั้ง ต่อการก้าวย่าง ก้าวเล็กๆ หากแต่ยิ่งใหญ่...ของคนหน้างานที่ก้าวสู่เส้นทางแห่งการละความเห็นแก่ตัว ไม่หวังแม้แต่ให้ผู้อื่นได้มามองมาเห็น ขอเพียงแค่ได้ทำ ... ทำเพื่อการงาน เท่านี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับการหล่อเลี้ยงหัวใจของคนหน้างาน R2R บนพื้นที่เล็กๆ...แห่งนี้