มนุษย์ ก็เช่นกัน บางที เราเองก็ไม่ต้องการการช่วยเหลือจากใคร ในขณะที่เรายังทำอะไรได้ดีอยู่ และก็เช่นกันว่า หากเราไม่รับการช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆจากคนอื่น เราก็คงไม่รู้ว่า เขาเหล่านั้น มีน้ำใจมากเพียงใด การรับ จะสอนให้เรารู้จัก การให้ และการให้ จะทำให้เราเป็นผู้รับ ความรัก...ก็คงเป็นเช่นเดียวกัน!!!

การเฝ้ารอคอย..อะไรสักอย่างในชีวิต


เฝ้ามองดูความเจริญเติบโต ออกดอก ผลิใบ ความงอกงามของชีวิต
กาลเวลา แต่ละวินาที ดูเหมือนว่าจะเชื่องช้า ยาวนาน ยิ่งใจจดใจจ่อมากเท่าใหร่ ในความรู้สึกก็ยิ่งเหมือน นาฬิกาได้เดินช้าลง ช้าลง

มือ ที่เปื้อนดิน กาบมะพร้าว ก้อนหิน สกปรก มอมแมม ไม่น่าดูเลยสักนิดเดียว แต่กระนั้น ด้วยความมุ่งมั่น กับความพยายาม บางที สิ่งน้อยนิดในสายตาของใครบางคน อาจจะดูยิ่งใหญ่ได้ สำหรับคนอีกคน

ในชีวิตของคนคนหนึ่งจะเฝ้ารออะไรได้บ้าง....นั่นสิ

ต้น เดือน สิงหาคม หลังจากการจัดทริปกับเพื่อนๆที่เป็นช่างภาพด้วยกันแล้ว พวกเราเลือกที่จะไป ตลาดน้ำ และสวนกล้วยไม้ ในการไปครั้งนี้ ทำให้ฉันได้มีโอกาสไปเยือนฟาร์มกล้วยไม้ในเขตแถวๆภาคกลาง นั่นทำให้ฉันสนใจที่จะศึกษา หาวิธี ที่จะเก็บมันไว้ เชยชมที่บ้าน

ฉัน เริ่มทดลองปลูก ต้นไม้ชนิดหนึ่งที่ชื่อว่า โฮย่า ฉันชอบดอกไม้ชนิดนี้มาก และในที่สุดฉันก็เห็นมันวางขายอยู่ในร้านกล้วยไม้ แถวๆบ้านนี่เอง ฉันไม่รอช้าที่จะซื้อมันมาเก็บไว้ แม้ว่าราคา จะค่อนข้างสูง ก็ตาม

ฉัน รักดอกไม้ชนิดนี้มาก ฉันชอบที่จะมองมัน การได้เฝ้ามองดอกไม้เล็กๆที่รวมกลุ่มกันเป็นพวงใหญ่ มีเกสร เป็นรูป ดาวเล็กๆ ตรงกลาง กลีบดอกก็เป็นรูปดาว ที่ใหญ่กว่า มีขนมากมาย มีหลายสีในดอกเดียว มันเหมือน มีดวงดาวมาประดับอยู่บนกลีบอีกทีหนึ่ง



ธรรมชาติ ได้สร้างสรรค์สิ่งที่สวยงามได้มากมายนัก ไม่น่าเชื่อว่าจะมีดอกไม้น่ารัก ๆ อย่างนี้ในโลก โฮย่า เป็นไม้กาฝากชนิดหนึ่ง เติบโต และอาศัยอยู่บนต้นไม้และเปลือกของต้นไม้คือแหล่งอาหารที่สำคัญ จะว่าไปมันก็เหมือน กล้วยไม้นั่นเอง บางชนิดมีกลิ้นหอมเย็นๆ ออกมาในตอนกลางคืนด้วย

และความที่ฉันไม่มีความรู้เอาเสียเลยใน เรื่องนี้ มันทำให้ฉันต้องเข้า-ออก ร้านขายกล้วยไม้เป็นประจำ เพราะ โฮย่า ที่น่ารักของฉันมันไม่มีดอกเลย ตั้งแต่วันที่ฉันซื้อมันมา และเฝ้าทะนุถนอมตลอดเวลา ด้วยความหวังที่จะได้เห็นดอกไม้เล็กๆที่ว่านี้ และจะได้ถ่ายรูปมาอวดเพื่อนๆ จะว่าไปการไปร้านขายกล้วยไม้ และทำตีซี้กับเจ้าของร้าน มันก็ไม่ได้ทำให้ ต้นไม้ของฉันผลิดอก แตกใบเลย มีแต่จะเสียเงินมากขึ้น มากขึ้น ไหนจะต้องเอาปัญหาไปถก ไหนจะต้องเสียเวลาไปโวยวาย ไหนจะต้องเสียเงินในการลองผิดลองถูก จนในท้ายที่สุด....

ก็ไม่พ้นที่จะต้องมานั่งคิด และ หาคำตอบด้วยตนเอง

ย้อน กับมาคิดอีกที ครั้งแรกที่ฉันได้เห็นดอกไม้ชนิดนี้ ฉันจำได้ว่า ฉันฉันกำลังถ่ายภาพงานศพญาติ ของเพื่อนฉันที่เป็นครูอยู่ทางตอนใต้ของประเทศไทย เพื่อนฉันอยู่พัทลุง แต่งานศพของญาติเขาอยู่ที่ นครศรีธรรมราช ซึ่งก็ไม่ไกลกันนัก ตลอดเวลาที่ทำหน้าที่เป็นช่างภาพในงาน ฉันเหลือบไปเห็น เจ้าดอกไม้ที่ว่านี้ บนต้นไม้ ใกล้ๆกับที่ฉันยืนอยู่ ...ใช่ ในป่าช้า นี่แหละ

ไม่ช้าที่จะแหงนหน้า คอตั้งบ่า กดชัตเตอร์ให้ได้มากที่สุด จนแล้วลนรอด ฉันมานั่งชื่นชมภาพที่ได้มาไม่นานนักก็ต้องมานั่งเสียดายเพราะ ไดร้ฟทีฉันไช้เก็บรูป มันพัง และมันไม่สามารถี่จะกู้เอาไฟล์ภาพต่างๆ ที่ฉันมีกลับมาได้เลย นั่นทำให้ฉันเลิกถ่ายรูปไปพักใหญ่ๆเลยแหละ

และ อีกครั้งที่ฉันเห็นมัน หลังจากนั้นก็เป็นเวลาหลายปีเลยทีเดียว จนมาเห็นในร้านกล้วยไม้นั่นแหละ ด้วยความที่อยากจะปลูก และ อยากจะชื่นชม ทำให้ฉัน รีบเปลี่ยนกระถางให้กับเจ้าดอกไม้ที่ซื้อมา ซื้อดิน ซื้อปุ๋ย ซื้อ กาบมะพร้าว และ และซื้อ แม้กระทั่ง หินภูเขาไฟที่ เจ้าของร้านกล้วยไม้บอกว่า เป็นหินที่มีแร่ธาตุ จะว่าไป ราคาก็ค่อนข้างแพงทีเดียว แต่ ด้วยความที่อยากจะปลูก ฉันก็ไม่เคยรีรอที่จะซื้อ อะไรก็ตามที่เขาว่าดี เป็นซื้อหมด

จาก การเฝ้าติดตามมาได้ระยะหนึ่ง ต้นไม้ที่ฉันมี มันก็ไม่ยอมแตกช่อหรือ แสดงอะไรให้ฉันได้เห็นเลยว่า ฉันจะได้ยลโฉมจ้าดอกไม้ชนิดนี้ ในอีกไม่ช้า รอแล้วรออีก รดน้ำด้วยความรัก ใส่ปุ๋ยด้วยความหวัง ดูแลด้วยฝัน (ว่าไปโน่น) จากวันเป็นสัปดาห์ และเป็นเดือน เจ้าดอกไม้ที่ว่านี้ก็ไม่มีทีท่า หนำซ้ำยังเยาะเย้ย ด้วยการผลิใบมากมาย จนเขียวไปหมด ความหวังที่มี มันเริ่มจะหมดไปทีละน้อยทีละนิด

จน กระทั่งมานั่งคิดถึงอดีตนั่นแหละ มันทำให้ฉันถึงบางอ้อเชียว เพราะ ฉันลืมคิดไปว่า โฮย่าเป็นพืชกาฝาก ฉะนั้น ต้นโฮย่า ไม่ต้องการดิน แต่ฉันกลับเอาไปใส่ดิน และ ตกแต่งด้วยหินเสียสวยงาม มิน่า มันถึงได้ บ้าใบ และ ไม่ออกดอกสักที

ท้ายสุดก็ต้องเสียเงินเพิ่มโดยการ เปลี่ยนกระถาง และ ทำพื้นที่เฉพาะ ให้กับมัน (ทั้งๆที่บ้านไม่มีพื้นดินเลย มีแต่พื้นซีเมนส์) จัดการจ่ายเงินทำโรงเพาะขนาดย่อม เปลี่ยนสภาพของราก จากดิน สู กาบมะพร้าว จะว่าไป นี่เป็นครั้งที่ สามแล้ว สำหรับ การเปลี่ยนกระถางให้มัน ก่อนหน้านั้นฉันก็เปลี่ยนให้มันหนึ่งครั้ง เพราะฉันคิดว่า กระถางมันอาจจะเล็กไป สารพัดที่จะมั่วเอา และเดาสุ่ม

จนกระทั่งมารู้ว่า มันเป็นไม้กาฝากนั่นแหละ

หลังจากเปลี่ยนกระถางและ ไม่ค่อยได้รดน้ำ ต้นโฮย่า ที่ฉันเฝ้ารอ ก็เริ่มมีเค้าว่า จะออกดอกในไม่ช้า
เพราะฉันเริ่มเห็นการผลิช่อดอก ซึ่งเป็นพวงแล้ว ด้วยความตื่นเต้นและ ความหวังที่จะได้เห็นดอกไม้
น่ารักๆ นี้อีกครั้ง ตลอดเวลาที่เฝ้ารอนี้ มันก็ทำให้ฉันคิดได้ว่า

บางสิ่งบางอย่าง ไม่จำเป็นที่จะได้รับการดูแลเอาใจใส่มากมายนัก มันก็สามารถเติบโตได้ จากสิ่งที่
มันเป็นอยู่ เช่นกันว่า การทำอะไรที่เกินพอดี เพราะ มุ่งหวังเกินไป บางทีก็เป็นการทำร้าย ไม่ใช่การดูแล

ดอกไม้ บางชนิดหากไม่ดูแลอย่างดี ก็ไม่ต้องหวังว่ามันจะมีดอกให้ได้ชม และก็เช่นเดียวกัน กับ ดอกไม้บางชนิด หากดูแลมากไป อาจจะตายหรือไม่ก็ บ้าใบ และอดที่จะได้เห็นดอกของมันก็ได้


มนุษย์ ก็เช่นกัน บางที เราเองก็ไม่ต้องการการช่วยเหลือจากใคร ในขณะที่เรายังทำอะไรได้ดีอยู่
และก็เช่นกันว่า หากเราไม่รับการช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆจากคนอื่น เราก็คงไม่รู้ว่า เขาเหล่านั้น
มีน้ำใจมากเพียงใด การรับ จะสอนให้เรารู้จัก การให้ และการให้ จะทำให้เราเป็นผู้รับ

ความรัก...ก็คงเป็นเช่นเดียวกัน!!!

เกี่ยวกันไหมนะ........

วรินทร  อินสม