โอกาสในชีวิต

งานเขียนของคุณเทพดรุณ (ผู้ก่อตั้งเครือข่ายสุนทรียสังคีต http://angelguitar.ning.com/)  เพื่อเผยแพร่ครับ คุณเทพดรุณถ่ายทอดเรื่องราวออกมาอย่างน่าติดตามมากครับ  ใครสนใจติดตามนักปฏิบัติ Appreciative Inquiry ด้านดนตรี  สามารถสมัครเป็นเครือข่ายสังคม กับคุณเทพดรุณได้ที่http://angelguitar.ning.com/

 

...เมื่อสองสัปดาร์ก่อน ผมได้คุยกับเพื่อนคนนึงครับ เพื่อนคนนี้เป็นอาจารย์สอนดนตรีพื้นบ้านซึ่งเพิ่งจะกลับมาจากประเทศเกาหลีหมาดๆ เค้าได้ไปเกาหลีในโครงการที่เปิดให้คนทั่วโลกได้เข้าไปศึกษาศิลปะ วัฒนธรรมของเกาหลี โดยมีที่พักและมีค่าใช้จ่ายให้ (ประมาณเดือนละเก้าแสนวานครับถ้าจำไม่ผิด) โครงการดีๆ อย่างนี้ เป็นใครก็อยากไปหละครับ มีที่อยู่ที่กิน มีเงินให้ใช้ แถมยังเป็นเกาหลีอีกต่างหาก คนไทยที่ได้ไป(ที่เป็นสายดนตรี)มีสองคนครับ และเพื่อนผมก็เป็นหนึ่งในนั้น เยื่อมไปเลยใช่มั้ยครับ ด้วยความอยากรู้อยากเห็นก็เลยถามว่า เรื่องมันเป็นมายังไงนายถึงได้ไปเกาหลีวะ เพื่อนผมก็เล่าประมาณนี้ครับ

....เราก็งงเหมือนกันนะ อยู่มาวันนึงก็มี email มาหาเราว่าให้สมัครเข้าโครงการนี้ แล้วก็ทำตามขั้นตอนไปจนสรุปว่าโอเค ได้ไป ลุ้นนานเหมือนกัน เพราะตอนแรกนึกว่าจะไม่ได้ไปแล้ว แต่ที่ได้เพราะคนที่เสนอชื่อแล้วก็รับรองให้คือ อาจรย์คิม ที่เคยมาสอนดนตรีเกาหลีที่มหาวิทยาลัย ท่านช่วยผลักดันให้ เพราะจริงๆ ทางโครงการจะไม่ให้เพราะเห็นว่ามีสายดนตรีคนนึงแล้ว จะเอามาทำไมตั้งสองคน ท่านก็ไปชี้แจงว่า มันไม่เหมือยนกัน คนนึงเป็นดนตรีไทย แต่เพื่อนผมเป็นดนตรีพื้นบ้าน จนกระทั่งผ่าน และไปๆ มาๆ เพื่อนผมก็ได้คุยกับอาจารย์คิม และท่านได้บอกกับเพื่อนผมว่า "ที่ผมเลือกคุณเพราะผมไม่มั่นใจว่าถ้าเอาคนอื่นมาจะคุยกันรู้เรื่องมั้ย แต่เป็นคุณผมก็มั่นใจว่าคุยกันรู้เรื่อง"(อันนี้แปลมาแล้วนะครับ เพราะผมไม่มั่นใจว่าที่เค้าคุยกันเป็นเวอร์ชั่น อังกฤษ เกาหลี หรือ ไทย หรืออาจผสมกัน)

....ที่เพื่อนผมมีโอกาสดีๆ เข้ามาในชีวิต มีผลมาจากคำว่า "คุยกันรู้เรื่อง" ด้วยครับ ไม่ใช่ว่าเพื่อนผมเก่งภาษานะครับ แล้วทางด้านดนตรีก็ไม่ได้เก่งที่สุดด้วย แล้วก็ไม่ได้สนิทสนมกับอาจารย์คิม มากมายอะไรขนาดนั้น เส้นสายก็ไม่มี ไม่ใช่ลูกคนใหญ่คนโต เอาเป็นว่าก็เก่งในระดับนึง มีหน้าที่การงานที่โอเค ทุกอย่างไม่ได้ดีเลิศ แต่ก็ไม่ขี้เหล่ บวกกับคำว่า "คุยกันรู้เรื่อง" ฟังเรื่องนี้แล้วทำให้นึกถึงเพื่อนรุ่นพี่ผมอีกคนนึงครับ เค้าเป็นคนที่ชอบเล่นบาสเก็ตบอล ฝีไม้ลายมือก็จัดว่าดี แต่ไม่ถึงกับขั้นเทพ แต่ที่น่าสนใจคือ เค้ามักจะถูกชวนให้ร่วมทีมอยู่เสมอ คือเป็นคนแรกๆ ที่ใครๆ จะชวนเข้าทีมครับ ผมเคยไปถามๆ ดูก็ได้คำตอบประมาณกันครับคือ "ไอ้นี่มันคุยรู้เรื่องดี เข้ากับทีมได้" อืม.... คำๆ นี้มันไม่ธรรมดาจริงๆ มันเป็นคำที่อาจทำให้เราได้รับโอกาสดีๆ อย่างที่คาดไม่ถึง เข้ามาในชีวิต มองข้ามไม่ได้เลยนะครับเนี่ย