วันนี้เป็นวันที่สองหลังกลับจากบ้านผู้หว่าน
สมองเราคิด คิด แล้วก็คิด ว่าจะเริ่มต้นบริหารจัดการอย่างไรกับเครือข่าย R2R
เปิดดู ชีวิตที่พอเพียง : ๙๐๐a. เสนอแนะวิธีจัดการ R2R INN ของอาจารย์วิจารณ์
อ่านแล้วอ่านอีกเพื่อให้เข้าใจแนวคิดของอาจารย์
สรุปได้ว่า คงจะต้องใช้ สปก. นำหน้ากิจกรรมต่างๆ
อ่าน AAR ที่ไม่ได้ AAR ของ ดร.กะปุ๋ม
ก็สรุปได้ว่าควรใช้ใจนำหน้ากิจกรรมต่างๆเช่นกัน
(โพสไปแซว ดร.กะปุ๋ม ว่า ลำเอียง ใช้แต่หัวใจ ไม่กลัวหัวใจเหนื่อยบ้างเลย)
ดังนั้นจึงสรุปได้ว่าคงต้องบริหารจัดการเรื่องต่างๆโดยใช้ใจเป็นตัวนำ รวมทั้งต้องให้ใจทุกดวงในเครือข่ายมีความสุข คนที่เข้าร่วมกิจกรรมต่างๆของเครือข่ายก็ต้องมีใจนำมาและต้องให้ใจพวกเขามีความสุขเช่นกัน
วางแผนไว้ว่ากิจกรรมแรกของการบริหารจัดการเครือข่าย คงต้อง นัดให้ผู้บริหารของแต่ละแห่งในเครือข่ายได้มาพบปะพูดคุยกันและให้คำมั่นในการจัดตั้งเครือข่าย และมอบหมายงานและหน้าที่ในการดำเนินการให้คณะกรรมการเครือข่ายที่จะจัดตั้งขึ้นอย่างเป็นทางการ
คิดถึงตรงนี้ ใจเริ่มเหนื่อยขึ้นมาเลย ต่อว่าสมองว่าคิดได้อย่างไร
มันไม่ง่ายนะที่จะจับผู้บริหารแต่ละแห่งมาเจอกัน
สมองคิดได้อย่างไร .....
เห็นไหม ดร.กะปุ๋ม เวลาใจกับสมอง มันไม่สามัคคีกัน มันเป็นอย่างไร !!!
5555
อ.ทนง...ต้องอย่างนี้ค่ะ
ในเมื่อสมองมันคิดออกมาได้...ก็ก้าวเดินตามสมองคิดนั่นแหละค่ะ
ทำได้ก็ทำ...ทำไม่ได้ก็ทำ...อ้าว...
น่านะ...เมื่อได้ทำแล้วเราจะรู้ว่ามันทำได้หรือไม่ได้ อย่างไร... หากแค่คิดอย่างเดียว มันก็ปวดกะหมองค่ะ...
(^___^)
ทำได้ก็ทำ..ทำไม่ได้ก็โชคดีที่ได้ทำค่ะ...ตอนนี้คนที่เริ่มรวมกันใน eastern R2R "ใจ"น่าจะสุข...แต่เมื่อคิดจะนำโดยผู้บริหาร "ใจ"พวกเราจะยังสุขหรือเปล่า?...น่าคิด????
แบ่งเป็น 3 กลุ่มค่ะ ..
1. กลุ่มที่คิดอยากทำ ...ก็..ลงมือทำเลย ผิดถูกค่อยเรียนรู้ไป
2. กลุ่มที่คิดอยากทำ แต่ขอดูและขอถามคนอื่นก่อน
3. กลุ่มที่อยากทำ แต่ไม่มีเวลาถามคนอื่น ไม่มีเวลาดูคนอื่น แต่...มีแต่ความอยาก
ดังนั้น ...ทำได้ก็ทำ ทำไม่ได้ ก็ถาม อ่าน ค้นคว้า ทุกอย่างซักวันก็สำเร็จค่ะ
ยังขาดท่ามกลางและบั้นปลายของความสับสนอยู่นะครับ ระวังนิดหนึ่ง อิอิ