ผ่านไปแล้วสำหรับ เวทีแลกเปลี่ยนเรียนรู้ R2R - Farcilitator 12 - 13 ธันวาคม พ.ศ.2552 ณ บ้านผู้หว่าน จ.นครปฐม ทำให้ข้าพเจ้านึกถึงเรื่องของคนหัวใจเดียวกันได้มาเจอกัน มาสัมผัสกันและแบ่งปันเรื่องราว...ที่ดีต่อกัน

เป็นสองวันที่ข้าพเจ้ารู้สึกว่า เวลาน้อยนิด

และเป็นสองวันที่น่าจะตักตวงอะไรดีดีได้อีกเยอะ...แต่น่านะ แม้ว่ามีบางอย่างที่รู้สึกคันอยู่ในหัวใจ ว่าน่าจะเป็นห้วงแห่งเวลาที่น่าจะได้อะไรดีดีมากกว่านี้ แต่นั่นน่ะ ได้มากเท่านี้ก็เป็นไปตามห้วงบ่วงเหตุ...

เป็นที่น่าเสียดายว่า ในชั่วโมง AAR เป็นชั่วโมงที่ข้าพเจ้าค่อนข้างหลงใหล เพราะเป็นห้วงแห่งเวลาที่ทำให้ข้าพเจ้าได้มองเห็นว่าใจตน...ใจคนอื่นนั้นเป็นเช่นไร แนบนำเข้ามาร่วมใจกันได้มากน้อยเพียงใด และทำให้มองเห็นหนทางแห่งการก้าวเดินได้ต่อไปอีกมากน้อยเพียงไร... ชั่วโมงนี้ข้าพเจ้าไม่ได้อยู่ร่วมด้วย ด้วยข้อจำกัดที่ถูกต้อนขึ้นรถตู้เพื่อเดินทางกลับไปขึ้นเครื่องที่สนามบินสุวรรณภูมิ และไปนั่งเตร่อยู่อีกตั้งสามชั่วโมง...

นึกๆ ไปก็เสียดาย และมีอีกหลายท่านที่เสียดาย และอยากร่วม AAR ด้วย

เราคุยกันช้าไป หากว่ามีหลายท่านที่อยากร่วม AAR ข้าพเจ้าก็คงจะชักชวนให้เหมารถไปกันเมื่อเสร็จกระบวนการ ไม่ต้องรอนั่งรถฟรี... กว่าจะคิดได้ก็ไปกันครึ่งทางแล้ว

เอาน่านะ...ไม่ได้ AAR ในห้อง ก็ AAR กันนอกเวทีนี้แล้วกัน

หากถามข้าพเจ้าว่า...ได้เรียนรู้อะไรบ้างจากการไปร่วมเวที "คุณอำนวย R2R" ก็ทำให้ได้เกิดการเรียนรู้ว่า "คนคอเดียวกัน ต่อการมองการขับเคลื่อน R2R และนำ R2R มาเป็นเครื่องมือในการพัฒนาคน พัฒนางาน" นี่ก็มีเยอะเหมือนกัน สังเกตได้จากแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น และความตั้งใจที่ดี

มีหลายๆ คนนะที่มีประสบการณ์ มีเรื่องเล่าที่มากมาย...แต่โอกาสของการได้แลกเปลี่ยนหรือฟังเรื่องเล่าซึ่งกันและกันนี่น้อยจัง... ส่วนใหญ่เราถูกจัดให้ฟังจากคนต้นแบบในเรื่องต่างๆ มากเกินไป แต่เวลาสำหรับการตั้งวง "สุนทรียโสเหร่" กันนี่มีน้อยจัง ทำให้ขาดในเรื่องของการแชร์กัน...

ห้วงเวลาของเส้นทางคุณอำนวย มีน้อย ... หากมีเวลาหลังจากได้ฟังเรื่องเล่าจากคนต้นแบบแล้ว โอกาสของการแลกเปลี่ยนกันต่อน่าจะมีเกิดขึ้น เพื่ออะไรล่ะ... เพื่อเป็นการตรึงใจของทุกคนให้ฮึกเหิมอยากทำกันต่อไปด้วยหัวใจแห่งความปรารถนาดีและเปี่ยมสุข...

ใจของข้าพเจ้านะ...อยากให้ "คุณอำนวย" ทั้งหลายกลับไปขับเคลื่อน R2R ด้วยพลังใจมากกว่าการใช้สมองนำ... เพราะหากเราใช้สมองนำพาการทำงานมากไป จะเกิดความตรึงเครียด แต่เมื่อไรที่ใช้ใจนำพานะ... ปัญญาจะเกิดขึ้น ซึ่งปัญญาดังกล่าวนั้นจะเป็นปัญญาอัตโนมัติ...

แต่อย่างไรก็ตาม...ห้วงแห่งเวลาสองวัน ณ บ้านผู้หว่าน...

ก็ถือได้ว่าเป็นการเริ่มต้นที่ปูพื้นไว้งดงาม... เชื่อเช่นนั้น

สองวัน...หากถามว่าข้าพเจ้าประทับใจ ห้วงเวลาใด... ก็น่าจะเป็นห้วงเวลาของวันที่สอง ที่เป็น "เสียงสะท้อนจากนักวิจัย R2R" และ "เคล็ดลับคุณอำนวย"... เพราะเป็นห้วงเวลาที่ทำให้หลายๆ คนที่นั่นอยู่ ณ ตรงนั้นได้มั่นใจ ได้สร้างใจให้มุ่งมั่น และเกิดเป็น "ความเห็นที่ถูกที่เหมาะ ที่พึงเป็น = สัมมาทิฐิ" ต่อการกลับไปผลักดัน R2R ด้วยหัวใจ ด้วยความสุข ด้วยปัญญา...ที่มี

ถามว่า... ประทับใจอะไร ก็คงจะเป็นเรื่องของพลังที่เกิด โดยเฉพาะ เครือข่ายภาคตะวันออกที่มีการรีบเกี่ยวร้อยดวงใจจับมือกันและก้าวเดินไปอย่างอบอุ่น สะท้อนถึงพลังแห่งการมุ่งก้าวเดินไปอย่างเป็นทีม สำหรับความเป็นนักวิจัยข้าพเจ้าว่าน่าจะเป็นห้วงเวลาแห่งการรีบฉวยโอกาสและโชว์ปรากฏการณ์นี้ให้แก่คนอื่นๆ ได้ร่วมสัมผัสพลังดังกล่าวนี้ด้วยกัน ...

จริงๆ แล้ว...มีปรากฏการณ์เกิดขึ้นหลายอย่าง

ยิ่งตอนที่หลายๆ กลุ่มมาเล่าเรื่องราวที่ได้ ลปรร. กันนั้น เป็นห้วงเวลาที่ทำให้หลายคนมองเห็นเป็นความชัดเจนได้บ้างว่า แต่ละประเด็นนั้นจะเป็นไปอย่างไรกันได้บ้าง

หัวใจนำ + หลักการ ไม่ใช่ หลักการ + หัวใจ