บุญตามทัน กรรมไม่ได้แอ้ม

                     ติ๊ก ติ๊ก ติ๊ก            เสียงเข็มนาฬิกาเจ้ากรรมส่งเสียงได้น่ารำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง กระจิตกระใจก็ไม่อยู่กับร่องกับรอยแล้ว    เสียงของนาฬิกาบนข้อมือ มันเบาขนาดไหนหูก็ยังได้ยินอยู่ตลอดเวลา ในขณะที่ผมกำลังนั่งประชุมงานที่บริษัททัวร์ประชุมกันทั้งทีมเลยก็ว่าได้ ทั้งหูที่คอยฟังการประชุมงาน และสายตาก็พลอยมองดูนาฬิกาบนข้อมือของตัวเองไปด้วย ในใจก็คิดว่าจะตกรถไหมน๊าวันนี้ ที่เป็นเช่นนี้เพราะใจผมกำลังนึกถึงเรื่องการเดินทางที่จะทำให้ผมไปถึงสถานีขนส่งสายใต้ได้เร็วที่สุด และหลังจากนั้นสายตาผมก็ไปสงบหยุดอยู่ที่เจ้าของบริษัท และก็พลางคิดในใจว่า .....โปรดปล่อยให้ผมไปขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมจะตกรถ มันเจ็บ........ เหมือนฟ้า!ประทานปีศาจรู้ข่าว ทันใดนั้นเองคุณโอม เจ้าของบริษัทก็ได้พูดออกมาว่า ....ซากี้ยูไปได้แล้วเดี๋ยวตกรถ ฮา ๆ สวรรค์เข้าข้างซากี้แล้ว จากตึกชาญอิสระสอง ถนนเพชรบุรี ในหัวก็พลันคิดว่าจะไปยังงัยดีหว่า พอคิดได้ผมก็กล่าวลาสมาชิกทุกคนอย่างรวดเร็ว และก็ยกเป้ขึ้นหลังและตัดสินใจไม่ลงลิฟต์ จึงได้วิ่งลงบันไดแทน จากชั้นสามวิ่งลงไปที่ท่าเรือคลองแสนแสบ เพื่อที่จะมุ่งหน้าไปยังท่าเรือประตูน้ำและต่อไปที่ท่าเรือผ่านฟ้าลีลาศ นาฬิกาบอกเวลาว่าขณะนี้เวลา 17:06 น. โทรหาพี่หนานเกียรติทันที่ ว่ารถจะออกกี่โมงคุยโทรศัพท์ไปด้วยพูดไปด้วย พอถึงท่าเรือ ปรากฎว่าผมยื่นมือโบกออกไป บรูนๆๆๆๆๆๆๆๆ..อ้าว! เฮ้ยทำมัยไม่จอด (++++++++++???????) อะไรหวะ ...เวร.... บรูนๆๆๆๆๆๆๆๆ รอลำต่อไปพี่ อ้าว! เฮ้ย (+++++++++++??????) อะไรหวะ...กรรม... บรูนๆๆๆๆบรูน บรู่นๆ ชิดในหน่อยพี่ ชิดในด้วย..............บุญ......... ..จะชิดยังงัย ล่ะพ่อ มันแน่นซ่ะขนานนี้ ..ตาไม่ดูรึยังงัยล่ะ ไอ้กวาง...+++?? (พรางนึกในใจครับไม่ได้พูด ) ขืนพูดไปเดี๋ยวจับโยนออกจาเกเรือครับ ฮ้า ฮ้า พอเรือแล่นไปถึงท่าเรือประตูน้ำเรือเข้าเทียบท่าไม่ได้ การจราจรทางเรือติด ........จะบ้าตาย มันอะไรอีกแล้วเนี้ย พลางคิดในใจ รออยู่ประมาณเกือบ สิบห้านาที เรือจึงสามารถเข้าจอดเทียบท่าประตูน้ำได้ ผมก็รีบวิ่งไปเปลี่ยนเรือ และรออยู่ในเรือลำใหม่ประมาณ หก เจ็ดนาที จึงเกิดความคิดขึ้นอยู่ในใจ ว่า .....................ยิ่งรีบยิ่งช้า ยิ่งรอยิ่งนาน ยิ่งไม่ต้องการ ทำมัยมันมาเร็วจัง...... อ้าว! เอากันเข้าไป อีกแล้วคนยิ่งรีบ โอย...ชะตา.... เขตพระราชฐานกระรุนาลดความเร็ว และงดใช้เสียง กรมการท่าเรือฯ ...ฟ้าลิขิต.. บรูนๆๆๆๆเรือเร่งความเร็วขึ้นในเวลาไม่นานเมื่อลอดผ่านสะพานหัวช้าง และแล้วเรือก็ไดมาจอดที่ท่าเรือผ่านฟ้าลีลาศ 18:00 น. ...taxi taxi taxi อยู่ไหน ไม่มี ไปสายไต้ครับ ..ไม่ไป ......เท่านั้นเอง ผมตัดสินใจวิ่งข้ามทางม้าลาย เพื่อที่จะไปต่อรถ Taxi ฝั่งราชดำเนินใน ไม่มีมาอีกเช่นเคยครับ รถ Taxi ทุกคันเลี้ยวเข้าหลานหลวงหมด ท่าจะไม่ดีแล้ว ผมเลือบมองไปที่ รถตุ๊กๆ ...พาผมไปหารถTaxi ที่มันใกล้หน่อยครับผมจะขึ้นสะพานพระรามแปด ได้ ทางขึ้นพระรามแปด สี่สิบบาท ได้ ไปโลด.. ดังใจหมายครับ ไม่ถึงสีบนาที่ผมก็ ได้มาต่อรถ Taxi .....ไปสายใต้ใหม่ครับ โอ้รถติดไม่ไปอะ คันที่หนึ่ง ...เวรเริ่มกลับมาแล้ว ......ไป ไปสายใต้ใหม่ครับ โอ้ไปได้แต่รถติดหน่อย น่ะ ..ติดซิดี รถจะได้วิ่งได้ ( ยังกวนเขาอีก ) คันที่ สอง และTaxi ก็ได้ขับรถผ่านสะพานพระรามแปดไป แต่ยังงัยก็หนีไม่พ้น รถมันติดมากผมเลยติดสินใจบอกคนขับว่า ........สงสัยจะไม่ทัน และทางพี่หนานเกียรติก็โทรมาตามอยู่ บอกว่าเร็วหน่อย ผมก้ได้แต่ครับอย่างเดียวและตอบกลับไปว่าจะถึงแล้วพี่ ตอนนี้อยู่สี่แยกปิ่นเกล้า-จรัล ....อะไรนะแล้วคุณจะมาทันไหมเนี่ย เดี๋ยวผมรถนั่งมอเตอร์ไซร์ไปต่อพี่ ทัน ทัน บอกเขารอด้วย ...19:00 . คนขับรถตัดสินใจเลี้ยวว้ายผ่านตลอด เอี๊ยด.....Taxi เบรกอย่างแรงเมื่อมองเห็นมอเตอร์ไซร์รับ จอดอยู่คันหนึ่ง ผมตะโกนถามไปสายมัยครับพี่ ..ไปครับ ผมมองดูคนขับที่กำลังยืนเก้ๆกังๆรูปร่างผอมเพรียว ซึ่งกำลังพ้นควันบุหรี่อยู่ ..........พรูนๆๆ ผมขึ้นซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซร์เรียบร้อย 0...เดี๋ยวไปเอาหมวกกันน๊อคก่อน หา! จะทันมัยวะเนี่ย พลางคิดในใจ ถอดใจแล้วตกรถชัวร์ พอได้หมวกปุ๊บคนขับบอกว่า 20 นาที่ถึง 19:10 เอาล่ะทีเนี้ยก็ต้องอาสัยคารมพี่หนานเราแล้วล่ะว่าจะดึงเวลาทางรถทัวร์ได้เท่าไหร่ แอ้นๆๆๆๆ.....มอเตอร์ไซร์ขับมาเรื่อยๆ แทรกซ้าย เข้าขวามาวิ่งมาตลอดทาง ต่างกันกับรถยนต์มันไม่ขยับเลย โชคดีที่ตัดสินใจใช้บริการ .... 19:30 น.มองเห็นพี่หนานเกียรติยืนอยู่หน้าน้ำพุ ตรงบริเวณด้านหน้าของสถานีขนสงสายใต้แห่งใหม่ ยืนยิ้มอยู่ พอจ่ายเงินเสร็จรถทัวร์เจ้ากรรมก็เลี้ยวมาพอดี.... ........................บุญตามทัน กรรมไม่ได้แอ้ม