ข้ามวันข้ามคืนก็วกวนไม่เห็นทางออก

เดินเข้าไปท่ามกลางความเปล่ากลวง

 

             

เดินเข้าไปในความเปล่ากลวง ของดวงใจ

เราอาจพบกันในโพรงถ้ำที่มืดทึบไกล-ลึก

ข้ามวันข้ามคืนก็วกวนไม่เห็นทางออก

ทัศนียภาพเก่าซ้ำไร้มารยาเสน่ห์ล่อ

บางทีเป็นทางที่น่าเบื่อหน่าย

จิตใจที่เดินทางก็ท้อแท้ ลดลง ลดลง

เล็กลง.....ช้าลง

เพลิงไฟข้างหน้าสร้างพลังอย่างน่าประหลาด

เปลวร้อนถ่ายเทความอุ่นไหลเลื่อนสู่ดวงใจ

แววตายิ้มเยาะและลิงโลด

การสะสมเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

เติมใส่ ตักใส่ กอบกอง

เป็นปราการหนาแน่น แน่นอน

ดวงใจเจ้าเริ่มกล้าท้าทาย

คืนวันเป็นเพียงตัวเลขไร้สาระ

ใจเจ้าพองโตอัดยัดไว้คล้ายกองนุ่น

โยกเอนไปมา ไป ไป ไป ไม่มา

ว่างเปล่าคืนปรารถนาอีกครั้งหนึ่ง

แลไม่ใช่หวังเพียงครึ่งหนึ่ง

ไม่เดินกลับไปยังความเปล่ากลวง

ในดวงใจที่เปล่ากลวง

.....อีกครั้ง.....

<<<<<<<>>>>>>>

ใจที่เปล่ากลวงย่อมเป็นใจที่ว่าง

จากทุกสิ่ง คิด นึก ตรองทุกเหตุการณ์ที่ผ่านมาทั้งปวดร้าว

และสุขสม สุขหรือทุกข์

มากกว่ากันใช้ใจที่เปล่ากลวง

ตรองดู

แล้วจะรู้แจ้งในสิ่งที่ผ่านมา

สิ่งใดที่แก้ไขได้จงรีบแก้ไข

...หากเกินแก้...

*แค่จำไว้เป็นบทเรียน

ที่มา:รวมบทกวี กลาง-คืน-วัน โดยไพศาล เปลี่ยนบางช้าง

ขอบคุณภาพ:จากอินเตอร์เน็ต writer.dek- d.comและoknation.net