มีกันและกันตลอดทาง-เรื่องน่ารักจากพิกเล็ตและเดอะพูห์
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ขณะที่พิกเล็ตเดินตามหมีพูห์ไปต้อยๆรอยเท้าคู่เล็กๆย่ำไปบนหิมะเคียงข้างกับรอยเท้าของพูห์ไปตลอดทางเป็นความอบอุ่นในหัวใจที่ทั้งสองทิ้งเอาไว้เบื้องหลัง
ทั้งคู่คงเดินมาด้วยกันนานพอสมควรและคงไม่ได้คุยอะไรกันเลย
พิกเล็ตเลยต้อง"ขอเสียง"ด้วยการเรียก"พูห์"เมื่อพูห์ขานรับและถามกลับว่า"มีอะไรหรือพิกเล็ต"พิกเล็ตกลับเกาะมือพูห์ไว้ก่อนตอบว่า"เปล่า...ไม่มีอะไรแค่อยากมั่นใจว่าเราเดินมาด้วยกันเท่านั้นเอง"
ภาพนี้ถ้อยสนทนานี้เรียบง่ายแต่ลึกซึ้ง
สังเกตไหมว่าพูห์เดินนำหน้าควรเป็นพูห์มากกว่าที่น่าจะเป็นฝ่าย"ขอเสียง"จากพิกเล็ตว่ายังเดินตามตัวเองมาหรือไม่
นั่นหมายถึงว่าเป็นความรักกังวลในใจพิกเล็ตเองที่เกรงว่าพูห์จะลืมเพื่อนตัวเล็กๆอย่างเขา
ในชีวิตเราทุกคนคงเคยผ่านพบมิตรภาพแสนดีแต่มีกี่คนที่รักษามันเอาไว้ได้คงมั่นไม่หวั่นไหว
วันคืนแห่งชีวิตกลืนกินและฉุดดึงเรารุดไปหันกลับมามองข้างหลังอีกที
อาจจะเศร้าใจหากพบว่าคนที่เราไว้ใจ
ไม่เดินตามเรามาอีกแล้วไม่อยากเดินข้างหน้าเพราะเกรงว่าฉันจะลืมเธอไม่อยากตามหลังเช่นกัน
อยากอุ่นใจมั่นใจว่าตลอดการเดินทางชีวิต
อันยาวไกลเรายังมีกันและกันไปตลอดทาง
...ตลอดการเดินทางของเรา เราได้ดูแลผู้ร่วมทางของเราดีหรือยัง ถามเค้าบ้างมั้ยว่าสบายดีหรือเปล่า หิวข้าวมั้ย เหนื่อยมั้ย อยากพักมั้ย...
...เพื่อนร่วมทางของคุณวันนี้..คือ ใคร
...เพื่อนร่วมทางของฉัน คือ รองเท้าคู่ใจ เพราะตามทางเดินอาจมีกรวด หิน ดิน ทราย หนามคม หรือบางคนอาจเจอมากกว่านั้น แต่รู้มั้ยว่ารองเท้านี่แหละที่เป็นส่วนช่วยเราไม่ให้เจอกับสิ่งเหล่านั้น แต่กว่าจะหารองเท้าที่ถูกใจสักคู่ก็ต้องใช้เวลา ลองแล้วลองอีก คู่นั้นที คู่นี้ที เฮ้อ.......ไม่ชอบเลย.....แต่ถ้าเจอคู่ที่ถูกใจก็จะใส่จนขาดก็ไม่ยอมทิ้ง ซ่อมแล้วซ่อมอีก...ใช่มั้ย
...คุณเปรียบรองเท้า...กับสิ่งใด
...ความรักก็เหมือนรองเท้า................อ่านต่อตอนที่ 2 (555ความรักกับรองเท้า555)
