เรื่องของชาลี....

ชาลีป่วยเข้าอาทิตย์ที่สามแล้ว เราต้องเข้าๆๆออกๆๆที่โรงพยาบาลเกือบทุกอาทิตย์       ทำอะไรไม่ได้นอกจากดูแลตามที่หมอบอก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการกินยา หรืออาหาร การทำกายภาพบำบัด แล้วก็รอ รอ รอ รอปาฏิหาริย์ อย่างเดียว......คนเราพอได้รักหรือได้ผูกพันกับอะไร มันก็เป็นการยากเหลือเกิน หากสิ่งนั้นเปลี่ยนแปลง หรือจากไป.....เช้าวันนี้ได้แต่นั่งมองชาลีเงียบๆๆๆ หัวสมองว่างเปล่า เหตุการณ์ไม่ต่างจากทุกเช้า....อาจเป็นเพราะเรายอมรับกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับชาลีได้บ้างแล้ว แปลกเนอะทั้งที่แต่ละเช้าของวันก่อนๆๆ เราก็ได้แต่ครุ่นคิดทุกวิธี หาข้อมูลความรู้เพิ่มเติม จากในเนต เวลาเย็นขับรถจากที่ทำงานกลับบ้าน ก็นั่งนึกไปต่างๆๆนาๆๆ เย็นนี้ชาลีอาจมีพัฒนาการที่ดีขึ้น...อาจส่งเสียงที่บ่งบอกถึงความรู้สึกอะไรบ้าง ดีใจ หรือเจ็บปวดขา พอกลับถึงบ้านจริงๆๆ บ้านยังคงเงียบ ชาลีนอนอยู่มุมเดิมหลังบ้าน  กิจวัตรเหมือนเดิมอีกครั้ง....