อย่าเย้ยหยันฉันเลย

   

 

สงสารเถอะ  อย่าเย้ยหยันฉันเลย

  

     ย่ำเดินบนทางร้าง-เศร้า
หัวใจโง่เขลาทับถม
เป็นเยี่ยงเศษซากอาจม
หยัดข่มความท้อภายใน

    ในสายตาเธอ-รูปรอยฉัน
ดั่งซากปรักร้างอันมอดไหม้
สิ้นไร้แม้ค่าอันใด
มิควรให้การจดจำ

   ฉันล้วนเข้าใจถ่องแท้
คือความผันแปรใช่ตอกย้ำ
มิอาจโทษใดที่กระทำ
ก้มหน้าบอบช้ำเดียวดาย

   หากแม้นเธอหมิ่นแคลนฉัน
ก็ล้วนความผูกพันอันแหลกสลาย
ในภาวะความแร้นแค้นทุรนทุราย
ฉันยังหายใจอย่างคว้างลอย
       .................

                    

               ไว้ชีวิตอ้ายได้บ่

                                            ไหมไทย ใจตะวัน