แม่คะ

 

วันนี้พ่อยังดูซึมเศร้าเหมือนเคย การไอของพ่อดูเหมือนจะขับเสมหะได้ลำบากมากขึ้น แต่หนูไม่ดูดให้ เพราะพ่อจะน้ำตาไหลทุกครั้งที่ถูกดูดเสมหะ พ่อคงเจ็บ ก็เลยต้องดูดให้ไม่บ่อยนัก

 

ส่วนหนูเองคิดว่าตั้งแต่บ่ายเมื่อวาน อาการจะดีขึ้น แต่ขณะนี้ออกอาการหนาวๆร้อนๆอีกแล้ว ว่าจะนอนพักผ่อนให้เต็มที แต่.......มีเรื่องที่อยากเล่าให้แม่ฟัง เกี่ยวกับความไม่รอบครอบของตัวเอง ทั้งที่ได้บทเรียนมาแล้วหลายครั้งหลายครา

 

เมื่้อวันพฤหัสที่ผ่านมา หนูได้รับคำบอกกล่าวจาก สองทีม ให้ไปต้อนรับคณะดูงานจากพี่น้องโรงพยาบาลบรรพตพิสัย นครสวรรค์

ทีมแรกกลุ่มการพยาบาล บอกว่า โรงพยาบาลบรรพตพิสัย จะมาดูงาน

ทีมสองบอกว่า จะมีคนมาดูงาน กิจกรรมของชมรมจริยธรรม

ก็เข้าใจไปว่า คงเป็นคนละทีมกัน หลายคนก็เข้าใจอย่างนั้น ทีมหนึ่งคงมาดูงานกลุ่มการพยาบาลเพราะติดต่อมาทางหัวหน้าพยาบาล ส่วนอีกทีมไม่ถามว่ามาจากที่ไหน ดูสิคะ ความไม่รอบครอบ

 

 รู้มาไม่ครบ ฟังมาไม่หมด แล้วก็ไม่ถาม

 

ทั้งสองทีม เตรียมการต้อนรับกันคนละที่ จัดอาหารเบรคกันคนละชุด เมื่อน้องๆเกิดการสับสน หนูจึงบอกไปว่า มีสองทีมที่จะมาดูงาน แต่พอเอาหนังสือขอดูงานมาดูถามหลายคน จึงสรุปกันว่า น่าจะเป็นคณะเดียวกัน ก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ

 

หลังจากที่แขกกลับไป ทีมงานมานั่งพูดคุยกันใหญ่ ต้องมีการสื่อสารให้ชัดเจนและพูดคุยกันให้มากกว่าที่เป็น อย่าเข้าใจกันไปเอง

นี่ก็เป็นบทเรียนของหนู ที่ผิดพลาดบ่อยครั้ง ที่ไม่ค่อยชอบถามรายละเอียดและชอบคิดไปเอง

 

งีบก่อนนะแม่.......... แต่..พ่อกรนดังจัง

 

ลูก

6 ธันวาคม 2552 : 11.47 น.

ห้องพักคนไข้