เดียวดาย   ในความรู้สึก

ในหัวใจ  ลึก...ลึก  ปวดปร่า

อาจมีร่องรอยความเหงา...ในแววตา

แต่ทว่า.....ไม่คร่ำครวญ

 

อยู่เงียบ....เงียบ...กับตัวเอง

ปล่อยความเหงาบรรเลง..ผันผวน

อาจจะดีที่มีเวลาทบทวน....

ปล่อยโซ่ตรวนความหลังกักขังใจ

 

ใช่ว่า...จะกระด้าง...ปานหิน

เพียงแต่แอบริน..หยาดน้ำ...ใส..ใส

ถ้าดูเหมือนคนไม่มีหัวใจ

ก็เพราะ....ให้เธอเก็บไว้.....นานแล้ว

                                                                           โดย......กิ่งไผ่ใบหลิว