Family
FATHER
AND
MOTHER
I
LOVE
YOU
ครอบครัว
พ่อ
และ
แม่
ฉัน
รัก
เธอ
รุ่นน้องส่งข้อความนี้มาให้ทางเมล แล้วถามว่า...
ครอบครัวนี่...ต้องมีพ่อมาก่อนเลยหรือ หนูต้อง...คิดถึงพ่อด้วยหรือ?
ยังไม่ได้ตอบเมล แต่นั่งไตร่ตรองอยู่นาน น้องอยู่ในครอบครัวแตกแยก พ่อแม่ เลิกกันตั้งแต่ยังเด็ก โตขึ้นมาโดยตายายเลี้ยงและส่งเสียจนจบมหาวิทยาลัย และเคยปฏิเสธเมื่อพ่อแม่ขอพบ...
งานหนักจังแฮะ...ไหวไหมเนี่ย...
@__@
สวัสดีค่ะคุณบุษรา
ขอบคุณที่มาทักทายเป็นคนแรกเปิดบันทึกค่ะ
สุขสันต์วันสุดสัปดาห์นะคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะ ป้าปิง
รักพ่อ ค่ะ ป้าปิง
สบายดีนะคะ งานหนัก พักผ่อน บ้างเน้อเจ้า
สวัสดีค่ะ
ตั้งใจเข้ามาส่งความสุขเนื่องในโอกาสวันพ่อค่ะ
ครุ่นคิดอยู่เช่นเดียวกันค่ะ "การที่ครอบครัวแตกแยก ลูกอยู่กับฝ่ายใด ฝ่ายหนึ่ง คนที่อยู่กับแม่ แล้วถามว่า ต้องคิดถึงพ่อด้วยหรือ.... เกิดอะไรขึ้นกับครอบครัวนี้หนอ น้องเขาถึงมีความคิดเช่นนั้น... และทำไมฝ่ายที่เลี้ยงดูลูกจึงต้องสอนให้เด็กรู้สึกไม่ดีกับอีกฝ่ายหนึ่ง..." ครูใจดีก็กำพร้าพ่อ แม่เลี้ยงมาคนเดียว ก็ไม่เคยมีความรู้สึกแบบนี้เลย ออกจะโหยหาเสียด้วยซ้ำ....
* เราคงไม่สามารถแสดงความคิดเห็นได้มากไปกว่านี้อีก เพราะเป็นเหตุผลส่วนตัวเขานะคะ
* มีความสุขมากๆ นะคะ ขอบคุณที่ห่วงใยกันเสมอ....อ้อ!...ต้องขออภัยในความ เจ๋อ... จะเปลี่ยนชื่อให้เป็นคนไม่มีหญ้าซะแล้ว...สติพลั้งเผลอ คิดเรื่องกอหญ้าตามทางเดิน...ที่ผ่านมา.... เลยเจ๋อ เหมือนสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวค่ะ....
* ระลึกถึงค่ะ
พ่อ-แม่ ..โดยความหมายของความเป็นครอบครัว ทางกายภาพหลอมรวมเป็น "หนึ่งเดียว" ..ไม่มีคนคู่นี้..ย่อมไม่มีลูก..ทางจิตใจ โดยธรรมชาติ น่าจะเป็นเช่นเดียวกันที่ถักร้อยรักจดจ่อที่ลูกให้มีความสุข...แต่ละครอบครัว..ต่างสภาวะ..ต่างระดับ..ด้วยเหตุภายนอกนานาประการนะคะ..ผลลัพธ์จึงไม่มีสูตรที่ตายตัวค่ะ
เรื่องนี้ครูนกมองว่า จะใช้คำตอบของครอบครัวหนึ่งเป็นบทสรุปของอีกครอบครัวก็คงไม่ได้ แต่การที่เราทำให้ที่ที่เราอยู่อบอุ่น มีความสุขทั้งเราและคนอยู่ใกล้เมื่อนั่นละคำว่า "ครอบครัว" จะปรากฏ......
ทุกวันนี้แทบไม่ได้คิดถึงพ่อขึ้นมาเลยจริงๆ (นานๆ จะนึกถึง หรือไม่ก็ได้ยินจากปากลูกสาว จึงจะคิดถึง) นอกจากชีวิตพวกเราสามคนที่อยู่ด้วยกัน มีแม่ ตัวเรา และลูกเรา มีพ่อหรือไม่มีไม่แปลก ไม่มีปัญหาใดๆ แค่มีแม่ก็เพียงพอแล้วค่ะ
สวัสดี ครับ
ตอบยากเช่นกัน..ครับ
หากเราไม่มีความผูกพัน....พ่ออาจเป็นคนแปลกหน้าทั้งสายตาและความรู้สึก
พูดยาก...นะครับ
คุณคนไม่มีราก...หากผมเป็นเขา(หากเป็น...)
ผมคงต้องอาศัยเวลา...เพื่อซื้อคำว่า .พ่อ..ให้พอที่จะเรียกได้จากความรู้สึกส่วนลึก ครับ
ขอบคุณ บันทึก ที่ทำให้คิดถึง...คนที่มีพ่อเพียงแค่กายภาพ แต่ไม่มีพ่ออยู่ในความรู้สึกส่วนลึก ...จะทำอย่างไรดี?
เป็นสิ่งที่น่าค้นหา...เพื่อให้ได้มาซึ่งความตอบ นะครับ
ไม่น่าเชื่อว่า...บันทึกนี้สั้นกระจิ๋วหลิว...แต่คำตอบมีมีเป็นแสนเป็นล้าน...คำตอบ
ขอบพระคุณ นะครับ
....แต่พ่อยังคงยิ่งใหญ่เสมอ...เมื่อค้นหาคำตอบนั้นเจอ...
เป็นกำลังใจให้น้องเค้านะครับ
เพิ่งไปทักทายคุณแสงแห่งความดี ดีใจที่ได้มาพบกันที่นี่อีกครับ
นกแห่งอรุณรุ่งได้รับโจทย์ยากอีกแล้ว
แต่พี่ก็มั่นใจนะ โหลมักจะเป็นที่ปรึกษาที่ดีเสมอ แล้วยังมีความรู้เรื่องการให้คำปรึกษาอย่างดีอีกด้วยนี่นา...
สู้ต่อไป ทาเคชิ
ปล. ตอบเมลน้องไปว่ายังไง อย่าลืมเล่าสู่กันฟ้งนะครับ
(ภาพจากหนังสือพิมพ์)
สวัสดีค่ะ... คุณ
คนไม่มีราก
ถ้าหากเด็กคนนี้มาถามจะตอบว่า
ถึงอย่างไรพ่อแม่ก็เป็นผู้ให้กำเนิดเรามา แต่กรรมที่เราเคยกระทำมา คงทำให้เป็นเช่นนี้ และต้องยอมรับได้อยู่แล้ว จึงมานั่งตั้งคำถามกับตัวเองได้ในขณะนี้ค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
เจริญพร โยม คนไม่มีราก
เด็กยุคนี้ สมัยนี้ หลายคนมีแต่พ่อ ไม่มีแม่ และมีแต่แม่ ไม่มีพ่อ
และอีกหลายคนไม่มีทั้ง พ่อและแม่ คงเหลือแต่ ตายายหรือปู่ย่า เลี้ยงดูลูกหลาน
เจริญพร
ถ้าไม่มีพ่อก็ไม่มีเรา ถ้าไม่มีแม่เราก็เกิดไม่ได้ สำคัญทั้งสองคน แต่คนละอย่างครับ
อิ อิ พี่หญิงกลางที่รักจ๋า น่าคิด ชวนให้คิดจริงๆค่ะ แล้วน้องก็อมยิ้มกับมุมนี้ว่า
สมัยก่อนไม่ว่าจะนอกในมุ้งนั้น พ่อ เริ่ม ก่อน เสมอ แม่คือผู้สนับสนุนรายใหญ่
อีกนัยยะ พ่อคือนามสมมติ อย่างหลายบ้านเรียกพ่อว่า ป๋า ป๊ะ เป็นต้น สำหรับน้องเมล ตายาย คือพ่อแม่ค่ะ เรื่องใจ ต้องใช้เวลาค่ะ .. พ่อแม่ให้กำเนิดยังไงก็ไม่เปลี่ยนแปลง
พ่อแม่ตัวจริงก็ต้องทุ่มเทเวลา มาสานสัมพันธ์ใหม่ น้ำหยดลงหิน ทุกวันหินยังกร่อน ... เป็นกำลังใจค่ะ
พี่หญิง พี่ปิงจ๋า อ้ะ เพิ่งรู้ว่าพี่หญิงชื่อปิง ชื่อเดียวกับพี่ชายปูเลยค่ะ เป็นกำลังใจพี่หญิงนะคะ งานเยอะไม่ว่า ถ้าพลังใจเปี่ยมล้น ... ศรัทธา เชื่อมั่น พี่ฝ่าฝันไปได้ ฝันดีนะคะ
สวัสดีครูใหม่ บ้านน้ำจุนและสาวน้อยพอเพียงจ้ะ
ดีใจได้ทักทายหลานสาวค่ะ
คิดถึงเช่นกันค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณครูใจดี
ไม่เป็นไรเลยค่ะ คนไม่มีรากมีหลายสมญานามมาก ๆ ... เห็นใจว่าคุณครูใจดีคงเหนื่อยมาก ๆ แน่เลย....
จนบัดนี้ก็ยังไม่ได้ตอบเมลน้องเขาเลยค่ะ ยุ่ง ๆ ทั้งวันเลย ตั้งใจอยากให้น้องมาอ่านบันทึกนี้ เพราะไม่กล้าตอบด้วยความเห็นของตัวเองค่ะ
และคงจะจริงดังที่ว่า... เราคงไม่สามารถแสดงความคิดเห็นได้มากไปกว่านี้อีก เพราะเป็นเหตุผลส่วนตัวเขานะคะ...
แต่น้องถาม แสดงว่าคงคิดอะไรบางอย่างและอยากได้ความคิดเห็นของเรา ... คนไม่มีรากจึงคิดมาก ๆ คิดย้ำไปย้ำมา ภาวนาว่าให้ตอบแล้วน้องเขาไม่เสียความรู้สึก ไม่ทำให้เหตุการณ์แย่ลงไปอีก และยังแอบหวังว่าจะทำอย่างไรให้ครอบครัว ... ได้กลับเป็นครอบครัว พ่อ แม่ ลูก รักกันอีกครั้งค่ะ
รักษาสุขภาพและพักผ่อนมาก ๆ นะคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะพี่ใหญ่นาง นงนาท สนธิสุวรรณ
ขอบคุณข้อความของพี่ใหญ่ค่ะ... พ่อ-แม่ ..โดยความหมายของความเป็นครอบครัว ทางกายภาพหลอมรวมเป็น "หนึ่งเดียว" ..ไม่มีคนคู่นี้..ย่อมไม่มีลูก..ทางจิตใจ โดยธรรมชาติ น่าจะเป็นเช่นเดียวกันที่ถักร้อยรักจดจ่อที่ลูกให้มีความสุข..
คนไม่มีรากอยากมีส่วนให้น้องมีความสุขค่ะ จะชวนน้องมาอ่านบันทึกนี้หรือคัดลอกไปส่งให้น้องเขาค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณnoktalay
อ่านคอมเม้นท์แล้วยิ้ม ๆๆๆ เพราะคิดตรงกันค่ะ... จะใช้คำตอบของครอบครัวหนึ่งเป็นบทสรุปของอีกครอบครัวก็คงไม่ได้ แต่การที่เราทำให้ที่ที่เราอยู่อบอุ่น มีความสุขทั้งเราและคนอยู่ใกล้เมื่อนั่นละคำว่า "ครอบครัว" จะปรากฏ...
เชื่อได้ว่าตอบอย่างไร น้องเขาก็คงเคยได้ยินมาแล้วทั้งนั้น... ร้อยทั้งร้อยก็ต้องบอกว่า เราต้องทำใจ พ่อแม่คือพ่อแม่ท่านมีพระคุณกับเรา.....ฯลฯ
ความจริง ครอบครัวต้องประกอบด้วย ความรัก ผูกพัน เข้าใจ เกื้อกูล ร่วมทุกข์ร่วมสุขก้น ไม่ใช่เพียงคนที่อยู่รวมกัน...จริง ๆ ด้วยค่ะ
ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณมนัสนันท์
ดีใจที่ได้ทักทายก้นค่ะ คิดถึงอยู่หลายวันแล้ว
อ่านแล้วอึ้ง ๆ ค่ะ... นอกจากชีวิตพวกเราสามคนที่อยู่ด้วยกัน มีแม่ ตัวเรา และลูกเรา มีพ่อหรือไม่มีไม่แปลก ไม่มีปัญหาใดๆ แค่มีแม่ก็เพียงพอแล้ว...
เข้มแข็งมาก ๆ ค่ะ
ขอบคุณที่มาทักทายกันให้หายคิดถึงค่ะ
สบายใจดีแล้วหรือยังคะ
(^___^)
สวัสดีค่ะคุณแสงแห่งความดี
หนักใจตั้งแต่ได้รับเมลค่ะ น้องเขาอาจจะเพียงแค่อยากระบายความในใจ แต่คนไม่มีรากคิดไปมากเกินไปหรือเปล่าไม่ทราบค่ะ ...
คิดไปหลายอย่างเกรงว่าพูดอะไรไปแล้ว จะทำให้สัมพันธภาพของพ่อแม่และน้องแย่ลงไปอีก หวังอยากให้น้องได้เข้าใจและยอมรับพ่อแม่ (ด้วยตัวเองไม่มีโอกาสแล้ว เพราะพ่อแม่ไม่อยู่แล้วทั้งคู่) แต่น้องยังมีท่านทั้งสองอยู่ แต่ด้วยความไม่เข้าใจ ด้วย.... อะไรไม่ทราบได้ จึงห่างเหินไม่เข้าใจกันค่ะ
เห็นด้วยค่ะกับที่ว่า...หากผมเป็นเขา(หากเป็น...) ผมคงต้องอาศัยเวลา...เพื่อซื้อคำว่า .พ่อ..ให้พอที่จะเรียกได้จากความรู้สึกส่วนลึกครับ...
เพียงแต่ว่า ทุกเรื่องต้องอาศัยความร่วมมือและความเข้าใจ การยอมรับ การอภัยจากทุกฝ่าย ไม่ว่าจะพ่อ แม่หรือลูก
บางทีแค่เพียงฟังและเห็นอย่างผิวเผินเราอาจไม่ทราบถึงปัญหาที่มีอยู่ก็ได้ค่ะ...
ภาวนาให้โลกนี้มีความรัก เมตตากันมาก ๆ และครอบครัวจะได้มาอยู่ด้วยกันอีกครั้งค่ะ
จะคัดลอกหรือชวนน้องมาอ่านข้อคิดเห็นดี ๆ ของกัลยาณมิตรมากมายในนี้ค่ะ
ขอบคุณมากค่ะ
(^____^)