ตอนผมได้คุณนายโซดากับคุณอาชาเย็นมาเลี้ยงใหม่ๆ มีสุนัขตัวหนึ่งซึ่งอยู่แถวบ้านชอบวิ่งมาเล่นกับเจ้าสองตัวนี้เป็นประจำ สีของมันโทนเดียวกับเจ้าชาเย็น ผมเลยตั้งชื่อมันเองว่า เจ้าชาใหญ่ เพราะตัวมันทั้งใหญ่ทั้งล่ำสันสมชาย เมื่อเทียบกับคุณชาเย็นที่เหมือนเด็กกะโปโล

ตอนแรกผมคิดว่ามันเป็นสุนัขข้างถนน แต่ความจริงมันมีเจ้าของเลี้ยงแบบเปิด บ้านของมันอยู่ไกลจากบ้านผมประมาณ ๑๐๐ เมตร โดยมีควน..เนินเขาเตี้ยๆ กั้นอยู่ตรงกลาง

เจ้าชาใหญ่แวะเวียนมาที่บ้านผมจนสนิท ผมมีจานข้าวให้มันต่างหากอีกหนึ่งจาน ตอนเช้าเราเดินไปทำกิจวัตรประจำวันด้วยกัน ๑ คน ๓ ตัวอยู่เป็นประจำ

แล้ววันนึงมันก็เล่นบทอัศจรรย์กับแม่นางโซดากันใต้ถุนบ้านผม สมัยแม่นั่นเพิ่งผ่านวัยสาวมาหมาดๆ ผมมั่นใจว่ามันเป็น..ตัวแรก เพราะตอนนั้นแม่ตัวดียังไม่เคยหนีออกไปไหน

ตอนผมทำรั้วกับตาข่ายกั้นเจ้าสองตัวของผมไม่ให้หนีออกจากบ้านไปคาบไก่ชาวบ้านเขา เจ้าชาใหญ่ก็ยังอุตส่าห์หาวิธีมุดรั้ว ดำน้ำ เข้ามาหาเพื่อนของมันด้วยความเพียรพยายาม จนผมยังอดทึ่งถึงความุมานะของมันไม่ได้

วันดีคืนดีที่นางโซดาหลุดออกไป หลายครั้งผมก็จะต้องไปตามแถวบ้านของเจ้าชาใหญ่

..  ​​..  ..

ช่วงหลังที่นางโซดาคลอดลูกแล้ว เจ้าชาใหญ่ก็มาเวียนหาอยู่บ้างแต่น้อยลง และน้อยลงเรื่อยๆ จนกระทั่งผมทำกรงขังเจ้าสองตัวนั้นแบบขั้นเด็ดขาด  การเวียนมาเจอเพื่อนของมันก็น้อยลงถึงขั้น..นานๆที

ลูกของโซดา ๔ ตัว ดำหมด มีหนึ่งตัวเป็นสีน้ำตาลแบบเดียวกับมัน ซึ่งก็คือ เจ้ายกล้อตัวแสบ นี่เอง ผมคิดอยู่ตลอดว่า สองตัวนี้น่าจะเป็นพ่อลูกกัน เพราะสมัยหลังๆที่เจ้ายกล้อตัวโตแล้ว มันสองตัวก็ไม่เคยฟัดกัน..เหมือนหมา

..  ​​..  ..

เจ้าชาใหญ่กับผม เรามีสัมพันธภาพกันดีมาก เวลาผมเดินผ่านถิ่นมัน ซึ่งเป็นชุมนุมสุนัขเล็กๆ ไอ้ตัวอื่นจะมีเห่าและตั้งป้อมหวงที่ แต่เจ้าชาใหญ่จะเป็นตัวที่วิ่งหางระริกเข้าหาผม  บางครั้งถึงกับกระโจนกอดผมจนเสื้อเปราะไปหมด

วันที่ผมต้องลุยน้ำฝ่าความมืดคนเดียวตอนน้ำท่วมเมื่อปีกลาย ก็ได้มันนี่แหละที่เดินลุยน้ำเป็นเพื่อนผมมาส่งถึงบ้าน

..  .. ..

เมื่อวานผมได้ข่าวว่ามันกัดลูกเจ้าของบ้านที่เลี้ยงมัน เขาเลยจัดการ วิสามัญ มันเสียแล้ว

ใจหาย..

ไปดีเถอะนะ..ชาใหญ่

หมดเวรหมดกรรมซะที